szefyorick

Z Jerzym Schejbalem rozmawia Tomasz Miłkowski

Jest pan właśnie po próbie w warszawskim Teatrze Polskim. Co to będzie?

Robimy sztukę Dekameron ukraiński, rzecz o ludowej proweniencji. To kompozycja dosyć frywolnego tekstu, opartego na seksie, miłości, dywagacjach na temat śmierci. Historia popa, chłopa i jego żony. Pojawia się też anioł i szatan, do tego dopisane są przepiękne ukraińskie pieśni ludowe. Jesteśmy dopiero na pierwszym etapie, czytamy, analizujemy. To jest dosyć dowcipne i frywolne, ale na pierwszy rzut oka – reżyser chciałby, żebyśmy się dokopali głębiej, do refleksji nad sensem życia. Myślę, że to może być dosyć ciekawe doświadczenie.

Dowiedz się więcej »Teatr – azyl czy piekło?

Gdyby od tego monodramu (Szekspir – siedmiu błaznów) Piotr Kondrat zaczynał swoją przygodę z Szekspirem, można by go posądzać o chęć wykorzystania jubileuszowych okoliczności – okrągłe rocznice zawsze wzmagają popyt na „towar kulturalny”, a więc i na Szekspira w roku czterechsetletniej rocznicy jego śmierci. Ale w przypadku Kondrata jest inaczej – aktor od wielu, wielu lat może siebie śmiało zaliczać do zasłużonych sług pana Szekspira.

Dowiedz się więcej »Sługa pana Szekspira

z Markiem Wierońskim, muzykologiem, producentem, wydawcą płyt CD i SACD, właścicielem i dyrektorem Wydawnictwa BeArTon rozmawia WIESŁAW ŁUKA

Kończy się jubileuszowy – 20. Wielkanocny Festiwal im. L. Van Beethovena. Który artysta/tka, wirtuoz instrumentalista, wirtuoz pałeczki dyrygenckiej zachwycił Cię czymś nowym?

– Każda edycja festiwalu obfituje w wiele wydarzeń.Tak było i tym razem… Moją uwagę przykuł młody pianista Andew Tyson, zwycięzca Konkursu Gezy Andy 2015. Podobały mi się dwie urokliwe skrzypaczki, Agata Szymczewska, grająca w Kwartecie Szymanowskiego oraz Anne Akiko Meyer w quasi-orientalnym odczytaniu I Koncertu skrzypcowego Karola Szymanowskiego.

Dowiedz się więcej »Muzyka łagodzi obyczaje

Mierzyć się przez pół roku z Hanocha Levina pomysłem na życie, śmierć i trwanie. Po to, by w ciągu jednej lektury zostać neofitką i nie móc doczekać się premiery? Anna Rzepa Wertmann o polskiej prapremierze „Wszyscy chcą żyć” w tłumaczeniu Agnieszki Olek, wyreżyserowanej przez Dawida Żłobińskiego na scenie kieleckiego Teatru im. Stefana Żeromskiego.

Dziwne są moje ścieżki do szacunku i zachwytu nad mądrością i głębią tekstów Hanocha Levina, zaiste dziwne. Od niechęci, wściekłości podszytej ekscentryzmem i długotrwałej irytacji do zauroczenia, rozbawienia, czekania zwieńczonego zachwytem.

Dowiedz się więcej »Wiara, Nadzieja, Miłość, Nienawiść, Trwanie…

„JEZIORO” w reż. Yany Ross w TR Warszawa:

„Tylko siwy staruszek, który byłby prorokiem, / Ale nie jest prorokiem, bo ma inne zajęcie, / Powiada przewiązując pomidory: / Innego końca świata nie będzie, / Innego końca świata nie będzie”. Finał „Piosenki o końcu świata” Czesława Miłosza błąka mi się po głowie, kiedy zabieram się za pisanie recenzji z „Jeziora” Michaiła Durnienkowa w reżyserii Yany Ross w TR Warszawa. Kłopot z recepcją tego zadziwiającego spektaklu polega chyba na tym, że jeżeli w zapowiedziach z ust samej reżyserki co rusz słyszeliśmy zdanie o apokaliptycznych wizjach, odpowiedzialności za rzeczywistość, to akurat w tym kraju, od wieków rozkoszującym się własną mitologią, a zaraz potem demitologizacją, określenia typu „krańcowość”, „zmierzch”, czy „upadek cywilizacji” musiały pachnieć post-romantyczną gigantomanią. Tymczasem „Jezioro” oferuje tylko i aż obrazowy galimatias. Zamiast patriotycznych trąb jerychońskich, jakiś lichy staruszek przewiązujący pomidory. „Staruszkiem” w sztuce Durnienkowa są trzy panie i trzech panów na daczy, oraz ten czwarty: sumienie zagrane przez Dawida Ogrodnika. Sumienie specjalne, z gołym zadkiem.

Dowiedz się więcej »Z fotela Łukasza Maciejewskiego: PRZEWIĄZUJĄC POMIDORY

W poniedziałek o 16.00 w krakowskim Teatrze Ludowym debata po publikacji „Artysto scen polskich powiedz nam, z czego żyjesz?” Joanny Szulborskiej-Łukaszewicz, wieńczącej ZASP-owska ankietę o sytuacji materialnej i socjalnej artystów. Tymczasem u nas refleksje wokół tego ważnego raportu przedstawia Tomasz Miłkowski:

Kilka tygodni temu TVN-owskie „Fakty” przekazały informacje o strajku głodowym pracowników Opery Bałtyckiej. Okazało się, że strajkuje trzech: dwóch z pionu artystycznego, jeden z technicznego. Domagali się podwyżki płac o 200 złotych.

Kiedy dziennikarze „Faktów” podawali tę informację, wyglądali tak, jakby mieli umrzeć ze śmiechu. Strajk o 200 złotych? Co to za pomysł? Cóż, syty nigdy nie zrozumie głodnego.

Dowiedz się więcej »Chudy artysta