Na początku wydaje się, że pomyliliśmy kanały i oglądamy telenowelę. Ale to tylko parę chwil, bo zaraz okaże się, że pod powierzchnią byle jakiego nie-dialogu… Dowiedz się więcej »Loża: Eks, czyli bolesna wiwisekcja
Miniatura sceniczna. Spektakl trwa niecałą godzinę. W łupince sceny Teatru Żydowskiego, sceny imienia Szymona Szurmieja przy ulicy Senatorskiej pojawiła się otwarta przestrzeń, jakby nagle zniknęły… Dowiedz się więcej »Loża: Szir ha-Szirim | Pieśń nad pieśniami
Zwykło się mawiać, że awangarda siwieje najszybciej. Ten zgrabny bon mot nie pasuje jednak do twórczości Ionesco. A zwłaszcza jego flagowych tragikomedii, „Lekcji” i „Łysej… Dowiedz się więcej »Loża: Marysia zerka do lustra
Augustynowicz ma wyraźny charakter pisma: dominacja czarno-białej kolorystyki w scenografii, szukanie sensów pod tekstem, potężne skróty, aby dojść do istoty przekazu, zastępowanie gadulstwa metaforą, upodobanie… Dowiedz się więcej »Loża: Zapolska kąsa w teatrze Anny Augustynowicz
Wulkan energii. Wciąż w pędzie. Co najmniej pół tysiąca piosenek w repertuarze, także te najbardziej pamiętne Danuty Rinn (Gdzie ci mężczyżni) czy Sławy Przybylskiej (Pamiętasz,… Dowiedz się więcej »Loża: Ewa Florczak
Dopiero teraz – tak się złożyło – zobaczyłem Żar. Ten Żar. Na który niepodobieństwem jest zdobyć bilety. Wszystkie spektakle chodzą przy nadkompletach. Fenomen. Ale dziwić… Dowiedz się więcej »Loża: Żar
Nie wiem czy to apogeum zmian, jakie nastąpiły w Teatrze Telewizji po przejęciu kierownictwa przez Marka Kotańskiego i Wojciecha Majcherka, ale „Prałat” to spektakl-świadectwo, że… Dowiedz się więcej »Loża: Prałat
W „Kwadracie” zachęcają, żeby wyłączyć telefon. Prawdę mówiąc, zachęcają do tego, proszą, niemal błagają w każdym teatrze, żeby nagły brzęczek nie unicestwił aktorskiej roboty. Ale… Dowiedz się więcej »Loża: Każdy twój telefon
Tragikomedia Hanocha Levina weszła na afisz Teatru 6.piętro pod zmienionym tytułem – grana była w Polsce od prapremiery w Teatrze Imka (reż. Artur Tyszkiewicz, 2010)… Dowiedz się więcej »Handlarze życia
Na koniec sztuczna czerwona krew bryzga po ścianach pudełka sceny, wszędzie walają się szczątki porąbanych bliskich, triumfująca ofiara przemocy w rodzinie ślizga się na pokrytej… Dowiedz się więcej »Tańcząc we krwi
W Teatrze Ateneum Artur Tyszkiewicz wraca do komedii NAPIS Géralda Sibleyrasa, demaskując zadowolonego z siebie kołtuna. Porządna kamienica w dobrej dzielnicy. Sąsiedzi nie wtrącają się… Dowiedz się więcej »Kulturalny kołtun
Zapowiadana jako „porywająca” komedia kryminalna, rzeczywiście traktuje o porwaniu, (najwyraźniej spolszczonym z hiszpańskiego pierwowzoru na nasze, swojskie), ale porywająca nie jest. Wlecze się niemiłosiernie, aktorzy… Dowiedz się więcej »Porwanie
„Czy Biakow uda się odciąć od tragicznej przeszłości i odnaleźć ukojenie w Nowym Świecie? Czy zatriumfuje?” – takie retoryczne pytanie pojawiło się w zapowiedziach tego… Dowiedz się więcej »Nazywam się Tamara Biakow i jestem legendą
Premiera „Szlagierów żydowskiego kabaretu” odbyła się tuż sprzed ostatnim lockdownem w nieprzypadkowym wnętrzu, w warszawskim Nowym Świecie Muzyki. Nie pierwszy raz Teatr Żydowski korzysta z… Dowiedz się więcej »Sęk wiecznie młody
Po raz ostatni grany był w Warszawie niemal 30 lat temu (1992, Teatr Polski, reż. Zbigniew Zapasiewicz). Najsławniejszy dramat Przybyszewskiego, kiedyś wysoko oceniany, potem zapomniany,… Dowiedz się więcej »ŚNIEG
„Lily” Jacka Popplewella w reż. Krystyny Jandy w Och-Teatrze w Warszawie. Pisze Tomasz Miłkowski w Przeglądzie. Oryginalny tytuł komedii kryminalnej Jacka Popplewella sprzed niemal 60… Dowiedz się więcej »Ciekawska Lily
Tomasz Milkowski pisze w tygodniku „Przegląd” po premierze „Woyzecka” w reżyserii Piotra Cieplaka: Niezwykły, poetycki spektakl. Aż wierzyć się nie chce, że historii tak tragicznej,… Dowiedz się więcej »Na srebrnym półmisku
Publikujemy fragmenty laudacji dla JANA ENGLERTA, wygłoszonej przez Tomasza Miłkowskiego podczas uroczystości wręczenia Nagród im. Stefana Treugutta, 15 lutego w Domu Dziennikarza w Warszawie: Kapituła… Dowiedz się więcej »Jan Englert, czyli od Albina do Radosta
Tomasz Miłkowski po premierze „Onych” w stołecznym Teatrze Polskim pisze w „Przeglądzie”: Najpierw grano Onych jak farsę, potem tragedię o ładunku politycznym, a Piotr Ratajczak… Dowiedz się więcej »ONI czyli MY
Tomasz Miłkowski pisze w „Przeglądzie” O „Diabłach” w warszawskim Teatrze Powszechnym W przeciwieństwie do spektaklu w Nowym Teatrze, to nie jest adaptacja Matki Joanny od… Dowiedz się więcej »Przeklęte ciało