Wykonaj szybkie vavada logowanie, aby uzyskać dostęp do swojego konta i ulubionych gier. Bezpieczna platforma z szybkimi wypłatami, szeroką ofertą slotów i całodobowym wsparciem dla polskich graczy.
Z wielkim smutkiem przyjęliśmy wiadomość o śmierci naszej Koleżanki
Ś.P. Wandy Kruszewskiej
aktorki związanej z Narodowym Starym Teatrem niezmiennie od 1945 roku
Rodzinie i Bliskim składamy wyrazy głębokiego współczucia
Dyrekcja i Zespół Narodowego Starego Teatru
Już 17 stycznia 2014 o godzinie 19:00 w Teatrze Dramatycznym m. st. Warszawy (na Scenie Przodownik) premiera Mistrza i Małgorzaty Michaiła Bułhakowa w reżyserii Magdaleny Miklasz. Spektakl powstaje w koprodukcji Teatru Dramatycznego m. st. Warszawy i Teatru Malabar Hotel.
Moskwa lat trzydziestych. Miasto, w którym dekretem zlikwidowano Boga, dostaje się we władanie czarnej magii. Historia miłości pisarza do Małgorzaty przeplata się z opowieścią o wizycie Szatana, który pojawia się pod postacią zagranicznego konsultanta w drogim garniturze. Towarzyszy mu wielki kot jeżdżący tramwajem i chudy osobnik o szyderczej fizjonomii. Twórcy spektaklu pytają o znaczenie duchowości, prawdy i wolności. Po Moskwie oprowadza nas kilku narratorów, a spektakl wzbogacają elementy teatru formy i teatru lalkowego.
„Kotka na gorącym blaszanym dachu” w reż. Grzegorza Chrapkiewicza w Teatrze Narodowym w Warszawie. Pisze Tomasz Miłkowski w Przeglądzie.
«Tennessee Williams od lat uchodzi za czołowego twórcę kanonu melodramatycznego Broadwayu, głównie za sprawą Elii Kazana, który taki kierunek nadał inscenizacjom jego najsłynniejszych sztuk. Kazań przeinaczał, robił z tych utworów apoteozę Południa, zamiast ukazać jego blichtr i zakłamanie. Dopiero niedawno zaczęto odkrywać, że siła pisarstwa scenicznego Williamsa tkwi gdzie indziej, że to nie melodramatyczne, ale rozdzierająco tragikomiczne, mroczne opowieści o losie i samotności, o rodzinnym piekle. Nawet, a zwłaszcza tam, gdzie nie brakuje pieniędzy, aby zaspokajać najbardziej perwersyjne zachcianki.
Rok 2013 był w naszym wydawnictwie rokiem prozy, zwłaszcza debiutu Ziemowita Szczerka – Przyjdzie Mordor i nas zje, czyli tajna historia Słowian, którego ilości recenzji nie sposób nam zliczyć, a w zestawieniach tytuł został wymieniony jako jedna z najważniejszych książek roku w dwutygodnik.com, wp.pl, lubimyczytac.pl, Programie 3 Polskiego Radia, „Gazecie Wyborczej”, „Rzeczpospolitej”, „Polityce” i na stronie Instytutu Książki. Ponadto nasi Czytelnicy docenili ukazujące się w języku polskim Mikrogramy Roberta Walsera, przetłumaczone przez Małgorzatę Łukasiewicz, Łukasza Musiała i Arkadiusza Żychlińskiego. Wydaliśmy także fundamentalną antologię Świadomość ruchu. Teksty o tańcu współczesnym pod red. Jadwigi Majewskiej. Dowiedz się więcej »Ha!art sumuje miniony rok
Mieli rację ci wszyscy, którzy prorokowali, że Hanoch Levin – gdzie jak gdzie – ale w Polsce nie tylko się przyjmie, ale zabrzmi znajomo. Jego poczucie absurdu, melancholia, łączenie akcentów komicznych i tragicznych, śmiałość w odsłanianiu życia, ale w otoczce baśni, wszystko to bardzo przylega do polskiej tradycji teatralnej i literackiej. Nowa premiera Levina, niegranej wcześniej „Dziwki z Ohio” potwierdza to w pełni. Sprzyja termu temperament reżysera, Adama Sajnuka, który ostatnio zadziwia swoim wyczuleniem na sceniczny detal, umiejętnością pracy z aktorami i wydobywaniem za pomocą znaków teatralnych podwójnego sensu słów, znowu odniósł zwycięstwo.
Kochamy Marcina Dorocińskiego za wszystkie jego role filmowe. Bez wyjątku. Natomiast o wiele mniej za kreacje teatralne. Żadnej nie zagrał na miarę swojego niewątpliwego talentu. Oglądając Dorocińskiego najpierw w roli Miszy, pierwszej po jego przejściu do Teatru Ateneum, w spektaklu „Merylin Mongoł” (reż. B. Linda), a teraz w najnowszej premierze „Nastasja Filipowna”, w reżyserii Andrzeja Domalika, w której gra Rogożyna, zastanawiamy się, co go pęta.
18 grudnia w Pałacu Rzeczypospolitej przy pl. Krasińskich 3/5 w Warszawie odbędzie się uroczyste podpisanie umowy oraz przekazanie Archiwum Maryli Rodowicz do Biblioteki Narodowej. W wydarzeniu weźmie udział Bogdan Zdrojewski, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Dowiedz się więcej »Archiwum Maryli Rodowicz dla Biblioteki Narodowej
(..) Nasze szczęście w szczęściu miasta leży (…)
Sofokles, Antygona, wers 175, tłumaczenie Kazimierz Morawski
Ogłoszony przez Parlament Europejski Rok Obywateli miał w Warszawie zwieńczenie w postaci kilku interesujących wydarzeń kulturalno-artystycznych połączonych z publicznymi debatami (w dniach 1-4 grudnia). Jak przystało na forum służące rozbudzeniu obywatelskości wstęp na wszystkie debaty był wolny a program zróżnicowany. Dowiedz się więcej »Antygona była pierwsza
Teatr PRL był teatrem uwikłanym ideologicznie, w zwarciu (ale i swoistej symbiozie) z cenzurą, walczący i potulny
Z Tomaszem Miłkowskim rozmawia Ewa Rosolak w Dzienniku Trybuna (13/15 grudnia 2013)
Kiedy mówię teatr PRL, to jaką hierarchię Pan układa: „teatr ogromny”, zniewolony, prowokujący, walczący z systemem, ogrywający cenzurę, programowo przymilny, a może lizusowski wobec władzy?
Z tych cech, które Pani wymieniła, nie umiałbym utworzyć żadnej hierarchii, chyba że anty hierarchię – wyjąwszy utopijną ideę teatru ogromnego Leona Schillera, pozostałe cechy, choć dałoby się wskazać na ich obecność w życiu teatralnym tych czasów, nie stanowią o istocie tego fenomenu, jakim był teatr w PRL. To prawda, że był to teatr uwikłany ideologicznie, w zwarciu (ale i swoistej symbiozie) z cenzurą, walczący i potulny, ale rozmaicie to wyglądało w różnych okresach. Polityka kulturalna ulegała zmianom, toteż nie można tu zastosować jednej wspólnej miary. Z mojego punktu widzenia teatr PRL cechował się przede wszystkim powszechnością i otwartością. Nie sposób nie docenić ogromnego wysiłku, jaki uczyniono, aby teatr stał się dostępny, także rozkwitły bujnie teatr telewizji. Nie zmieniają tego faktu takie czy inne patologie towarzyszące tej polityce upowszechnieniowej, czasem niezbyt rozsądne „akcje” albo rachuby, że za pomocą teatru będzie można prowadzić skuteczną agitację ideologiczną. Dowiedz się więcej »Mekka trawiona kryzysem
Premiera Nosorożca w Dramatycznym nie była planowana jako komentarz do warszawskiej ulicy w dniu Święta Niepodległości. Ale jak to w teatrze bywa, to co za progiem teatru gwałtownie aktualizuje teksty nie tylko te pisane kilkadziesiąt lat,a le i kilkaset lat temu. Tak właśnie się stało. Epidemia nosorożycy (jak pomysłowo nazywa wirus zdziczenia tłumacz Piotr Kamiński) szerzy się, zbierając zatrute owoce, toteż nie pierwszy raz tragikomedia Ionesco, zaliczana do teatru absurdu, objawia swoje hiperrealistyczne oblicze.
„Nosorożec” Eugene`a Ionesco, w reżyserii Artura Tyszkiewicza w stołecznym Teatrze Dramatycznym, to dobry spektakl. Konsekwentny z jasno podkreślonym przesłaniem i dobrymi rolami Pawła Domagały (Berenger), Krzysztofa Ogłozy (Jean) i Sławomira Grzymkowskiego (Dudard).
Ionesco napisał „Nosorożca” w 1959 roku. Biografowie i znawcy twórczości pisarza sugerują, że w tym dramacie rozprawia się z faszyzmem, który niemal przed chwilą miażdżył Europę i sięgał po cały świat… Zapewne. I zapewne dzisiaj można w ten sposób odczytywać sztukę Ionesco, bo różnego rodzaju totalitaryzmy ciągle snują się nad ziemskim globem, ubierając się w różne maski…
O „Upadku pierwszych ludzi” Antoniego Ferencego w reżyserii autora w Teatrze Soho w Warszawie pisze Marzena Dobosz na blogu „teatru głodna”
Czym jest teatr? Odpowiedzi może być mnóstwo, ale jeśli przyjąć, że teatr jest rodzajem rozmowy pomiędzy twórcami przedstawienia a widzami, to wczorajszy spektakl w Teatrze Soho Upadek pierwszych ludzi był interesującą rozmową. Do dyskusji zaprosił nas Antoni Ferency – autor sztuki i debiutujący reżyser.
Nie milkną echa po niedawnym (2 grudnia) panelu psiarzy „Unia-Obywatel-Człowiek”, który odbył się na Scenie Kameralnej Teatru Polskiego – w ramach programu kulturalnego, przygotowanego w Europejskim Roku Obywateli przez Agencję artystyczną cdn i Dom Spotkań z Historią.
Swoja opinią o panelu dzieli się profesor James Morrison z Uniwersytetu Warszawskiego (Ośrodek Studiów Amerykańskich).
Dowiedz się więcej »Panel pisarzy w Europejskim Roku Obywatela
Współczesna dramaturgia francuskojęzyczna doczekała się w Polsce własnego Domu Wydawniczego pn. DramEdition. Wydawnictwo powstało w Poznaniu, w roku 2011. A wszystko zaczęło się od… teatru. Jan Nowak – nauczyciel języka francuskiego, aktor, tłumacz i dramaturg wymyślił nauczanie języka francuskiego poprzez teatr. Powstała więc Scena Molier (2009) – pierwsza w Polsce szkoła nauczania języka francuskiego poprzez teatr. Szkoła prowadzi zajęcia nowatorską metodą, w której sztuka teatralna staje się pretekstem do pogłębionej pracy nad językiem francuskim, jego słownictwem, gramatyką, fonetyką. Wszystko to dopełnia praca nad rozwojem aktorskim uczestników.
W tym roku IRENA JUN obchodzi jubileusz 55-lecia pracy artystycznej. TEATR STUDIO zaprasza na spektakle z udziałem aktorki oraz niezwykły cykl spotkań
z poezją. W kwietniu odbędzie się premiera Eugeniusza Oniegina w jej reżyserii.”Yorick” już się cieszy.
Polecamy relację z uroczystości węczania nagród kurier365.pl. http://www.youtube.com/watch?v=MRq51SOaKFw&feature=youtu.be Nagrody portalu Kurier365.pl otrzymali: Bogusław Schaeffer za multimedialność w sztuce i nieograniczone horyzonty twórczości; Mariusz Gryżewski… Dowiedz się więcej »Relacja z uroczystego wręczenia nagród kurier365pl na youtube
Już 1 grudnia rozpoczyna się w Warszawie cykl debat, pokazów, wystaw i koncertów, towarzyszących Europejskiemu Rokowi Obywateli, ogłoszonemu przez Parlament Europejski. W dniach od 1-4 grudnia odbywać się będą w Teatrze Polskim i Domu Spotkań z Historią imprezy składające się na program związany z ideą europejskiego obywatelstwa. Szczegółowy program imprez jest dostępny na utworzonej stronie internetowej
oraz na facebooku https://www.facebook.com/events/179668775567724/?ref=22
Reżyser Paweł Paszta nadał swojemu spektaklowi, na który złożyły się adaptacje Opowiadań dla dzieci Isaaca Bashevisa Singera tytuł Opowiadania nie tylko dla dzieci. Słusznie. Bo chociaż premiera spektaklu odbywała się o godzinie 12.00 , co jest wyraźnym wskazaniem do jakiej publiczności jest skierowana, to z równym skupieniem i uwagą, oglądali ją młodzi widzowie, jak i dorośli.
Już 30 listopada Teatr Powszechny w Warszawie zaprasza na wyprzedaż kostiumów oraz Wieczór andrzejkowy ze spektaklami „Gdzie radość, tam cnota. Wariacje Tischnerowskie” w reż. Artura Barona Więcka i „Trzej muszkieterowie” (reż. Giovanny Castellanos; premiera warszawska przedstawienia). W ramach Wieczoru, po spektaklach: spotkania z aktorami, wróżby i potańcówka.
Laudacja Tomasza Miłkowskiego z okazji przyznania nagrody BOGUSŁAWOWI SCHAEFFEROWI przez portal Kurier365pl „za multimedialność w sztuce i nieograniczone horyzonty twórczości”.