Powrót Szaloma Asza
„Bóg zemsty” w reż. Andrei Munteanu w Teatrze Żydowskim w Warszawie. Pisze Tomasz Miłkowski w Stolicy.
«Napisany sto lat temu przez Szaloma Asza „Bóg zemsty” to najsłynniejszy i najbardziej kontrowersyjny dramat tego autora, uważany przed laty za obrazoburczy, sprzeczny z nakazami religii. I dzisiaj opowieść o Jankielu, wystawiona w warszawskim Teatrze Żydowskim, może szokować. Albowiem dramat o na pozór pobożnym Żydzie, który w suterenie swego domu prowadzi dom publiczny, a dla swojej córki zamawia zwój Tory, by w końcu odkryć, że została ona prostytutką, wpisał Asz w przypowieść o starotestamentowym, mściwym Bogu, który nie umie przebaczać.
Grażyna Korzeniowska o spektaklu „Rzecz o banalności miłości” w Teatrze Dramatycznym:
O książce Tomasza Miłkowskiego „Teatr Norwida”, Toruń 2013 pisze Anna Mazurek:
O książce Haliny Waszkiel Dramaturgia polskiego teatru lalek (Warszawa 2013) pisze Bożena Frankowska:
Z Piotrem Szczerskim, reżyserem, dyrektorem Teatru im. Stefana Żeromskiego w Kielcach rozmawia Justyna Hofman-Wiśniewska
Królowa sceny polskiej, Nina Andrycz nie żyje – zmarła w wieku 101 lat. Przez 70 niemal lat związana była z warszawskim Teatrem Polskim. Podczas kongresu Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Teatralnych w Warszawie (marzec 2012) wyróżniona została Nagrodą im. Ireny Solskiej.
Teatr Dramatyczny m.st. Warszawy zaprasza w poniedziałek, 3 lutego. O godzinie 19:00 do Cafe Kulturalna na nowy cykl spotkań poświęcony mitom pt. „Uzdrawianie bogów”. Najbliższe spotkanie będzie poświęcone Zeusowi, czyta Janusz R. Nowicki. Po czytaniu rozmawiają prof. Zbigniew Kadłubek, filolog klasyczny oraz dr Cezary Żechowski – psychiatra i psychoterapeuta.
Jak dzisiaj grać „Odprawę posłów greckich”? Na to pytanie Ryszard Peryt odpowiedział zaskakującą formą – spektaklem bez mała muzycznym, bliskim rapsodowi i operze kameralnej z pianistycznym autorskim akompaniamentem na żywo Włodka Pawlika. To w pewnym sensie pogłos wieloletnich związków Peryta z operą. Nałożony na dramat Kochanowskiego ryt operowy, z jego precyzją, rytmem i ograniczeniami, a zarazem sceneria teatralnej garderoby (po obu stronach sceny stoją toaletki z garderób), nadają spektaklowi szczególny, teatralny charakter.
27 stycznia w Los Angeles po raz 56. wręczono najbardziej prestiżowe nagrody muzyczne na świecie. Jedną z nich zdobył polski pianista Włodek Pawlik i filharmonicy kaliscy. Płyta była nominowana w kategorii „najlepszy album dużego zespołu jazzowego”. To jedna z pięciu jazzowych kategorii Grammy. Włodek Pawlik jest również autorem muzyki do spektaklu Teatru Polskiego Odprawa posłów greckich w reżyserii Ryszarda Peryta – jutro i pojutrze (29 i 30 stycznia) na deskach Sceny Kameralnej Teatru Polskiego w Warszawie będzie można posłuchać na żywo muzyki w wykonaniu zdobywcy tegorocznego Grammy Awards – Włodka Pawlika w tym spektaklu.
Na scenie Lód Sorokina, a na widowni Tetaru Narodowego też lodowato, jakby ścięło lodem. Przez rampę przechodzi tylko niepospolita nuda przez trzy godziny ciągnącej się, monotonnej opowieści o próbach powrotu do harmonii raju utraconego.
Prezydent Miasta Gdyni Wojciech Szczurek i Klub Krytyki Teatralnej/ polska sekcja AICT (Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Teatralnych) ogłaszają I edycję
Tegoroczna zima w teatrach warszawskich zapowiada się naprawdę gorąco, wśród premier zobaczymy m.in.: Tramwaj zwany pożądaniem w Teatrze Ateneum, Ich czworo w Polonii, Sceny z życia małżeńskiego w Kamienicy i Klaps! 50 twarzy Greya w Polonii.
To jest program Zygmunta Hübnera, dyrektora Starego Teatru w latach 60. Mówił wprost, że należy zajmować się konfliktami, dopóki one jeszcze nie ogarniają całego społeczeństwa, póki nie jest za późno.mistrz_malgorzata.jpg)
W numerze styczniowym 2014 (37):
W październikowym numerze „Dialogu” („Dialog” 2013, nr 10) reżyser Paweł Wodziński w interesującym tekście o postdemokracji w teatrze, przywołał refleksję Colina Croucha. Zdaniem brytyjskiego socjologa i politologa współczesność charakteryzuje się stałym regresem demokratycznych praktyk społecznych i politycznych. System, który miał działać na korzyść wszystkich obywateli, dba wyłącznie o interesy tylko pewnych, uprzywilejowanych grup, które mają realny wpływ na władzę. Koncepcja Croucha – jak się ostatnio coraz częściej okazuje – wyjątkowo trafnie opisuje również praktyki w polskim teatrze, szczególnie te związane z finansowaniem instytucji kultury i wyborem nowych dyrektorów. Sztuka bywa również poręcznym narzędziem do zbijania politycznego kapitału (słynna płonąca „Tęcza” na placu Zbawiciela w Warszawie czy zorganizowane w tym samym mieście protesty przed Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski bardzo szybko zyskały politycznych beneficjentów. Okazuje się, że na kontrowersjach wokół sztuki wyjątkowo łatwo buduje się populistyczne hasła). Fundamentem postdemokracji, o której mówi Crouch, jest słabość władzy, która chcąc utrzymać swoją pozycję, stale musi zabiegać o głosy i wsparcie. Stale musi o sobie przypominać w mediach.