Fundacja SZTUKA ŻYCIA uzyskała od Dzielnicy Ochota lokal przy Tarczyńskiej 3a. Odwołując się do historycznego Teatru na Tarczyńskiej oraz organizowanych przez Fundację Mironaliów, nazwaliśmy klubokawiarnię … Dowiedz się więcej »Czytanie Białoszewskiego w „Obrotach rzeczy”
Pierwsze słowa inscenizacji: „Poszukiwany: Jezus Chrystus…” mają podwójnie znaczenie, nie tylko fizycznego poszukiwania osoby z listu gończego, ale też poszukiwania duchowego tego, o którego istnieniu i głoszonych przez niego ideach, niemal zapomnieliśmy.
Michał Zadara wyreżyserował spektakl Jezus Chrystus Zbawiciel na podstawie tekstów biblijnych skomponowanych w monolog przez, nieżyjącego już niemieckiego aktora, Klausa Kinskiego. Jego monodram – zagrany 20 listopada 1971 roku w Deutschlandhalle w Berlinie – wzburzył opinię publiczną i wywołał skandal.
Ale nie dla tej skandalizującej otoczki Zadara wystawił go w teatrze. Zresztą tekst sam w sobie skandalizujący nie jest, wywoływał gwałtowne reakcje zapewne ze względu na osobę jego pierwszego wykonawcy i sposób prezentacji.
(…) „Od dawna wszystko to wiedziałem, 
Wiedziałem, że nikt twoich ran Ci nie odwdzięczy,
Bo niczym krew co płynie, przy złocie, co brzęczy. (…)
Jak żal mi, że ci oczy nareszcie otwarto!
I powiedz sam mi teraz, czy to było warto”.
A żołnierz milczał chwilę i ujrzał w tej chwili
Tych wszystkich, co wracali i co nie wrócili. (…)
Co mówili: ”Wrócimy” , nie myśląc o sobie. (…)
„Czy warto?”… Odpowiedział: „Ach! Śmieszne pytanie!”
(Jan Lechoń Przypowieść – z tomu Aria z kurantem, 1945, wg wydania: Warszawa, Czytelnik, 1957, str. 107).
Uroczystość odbyła się w Domu Kultury „Zacisze” na Targówku 30 stycznia 2013 roku. Zaszczycili ją swoją obecnością, oprócz licznie przybyłych widzów, dostojni a sympatyczni: Zbigniew Bujak – legenda „Solidarności” i Ojciec Maciej Zięba z Lasek, Wojciech Sztokinger po wieloletniej nieobecności w Polsce, z której wygnał Go stan wojenny i zaprowadził do pracy w Radiu Wolna Europa, gdzie przydały się Jego umiejętności aktorskie i reżyserskie.
Dowiedz się więcej »WOJCIECH SZTOKINGER I JEGO ROLE (AKTORSKIE I ŻYCIOWE)
Mikołaj Grabowski już po raz trzeci reżyseruje sławny dramat Albee’ego i sam (również po raz trzeci), zawsze u boku Iwony Bielskiej jako Marty, gra rolę… Dowiedz się więcej »KTO SIĘ BOI VIRGINII WOOLF
W uznaniu zasług dla polskiego teatru i krytyki Zarząd polskiej sekcji IATC/AICT (Klubu Krytyki Teatralnej) przyznał KLEMENSOWI KRZYŻAGÓRSKIEMU tytuł Honorowego Członka Klubu Krytyki Teatralnej. Klemens Krzyżagórski, współtwórca wielu teatrów, b. redaktor naczelny „Odry”i legendarnych białostockich „Kontrastów” odcisnął swój ślad m.in. jako promotor polskiej szkoły reportażu i niestrudzony rzecznik kształcenia aktorów lalkarzy. W pierwszych numerach „Yoricka” [nr 1 i następne] publikowaliśmy jego wywiad-rzekę z Krzysztofem Rauem, z którym wiązała go długoletnia wspólna praca.
Dowiedz się więcej »Klemens Krzyżagórski członkiem honorowym Klubu Krytyki Teatralnej
W numerze lutowym 2013 (35):
Przed olsztyńskimi teatromanami czas scenicznej różnorodności – w dniach 20-24 marca odbędą się Olsztyńskie Spotkania Teatralne – swoisty przegląd spektakli importowanych, okazja obejrzenia gwiazd i artystów znanych ze szklanego ekranu i ciekawych przedstawień z innych teatrów – wystąpią m. in. Krystyna Janda, Jerzy Stuhr i Ignacy Gogolewski w spektaklu 32 omdlenia. (Program OST na stronie: http://www.teatr.olsztyn.pl)
Dla wiernych widzów olsztyńskiej sceny bardzo ważny będzie jubileusz 80. urodzin i 55. lat pracy scenicznej Hanny Wolickiej, znakomitej aktorki Teatru Jaracza, który świętować będzie w czasie Gali z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru (24.03.). Wtedy też rozstrzygnięty zostanie plebiscyt Teatralna Kreacja Roku na najlepszą rolę aktorską w Teatrze im. Stefana Jaracza.
”Aktorstwo najwyższej klasy”, „wprost niewiarygodny pokaz aktorskiej siły”, „wstrząsające, przerażające, porażające prawdą – takie jest wyznanie podszyte psychozą. Taki jest Niżyński. Taki jest Kamil Maćkowiak, wcielający się w jego postać.” – tak o Niżyńskim pisali recenzenci tuż po premierze. 3 grudnia 2005 roku Kamil Maćkowiak po raz pierwszy wcielił się w postać „Boga tańca”. Od chwili premiery monodram bije rekordy popularności.
Spektakl „Jezus Chrystus Zbawiciel” Klausa Kinskiego w reżyserii Michała Zadary można zobaczyć w dwóch dodatkowych terminach – 28 lutego i 1 marca o 19:00 na Scenie Przodownik.
Ostatni publiczny występ Klausa Kinskiego, jego prowokacyjny wykład ewangelii, 40 lat temu wywołał skandal. Mimo że nadal tekst zachował świeżość (także za sprawą współczesnego przekładu), to czasy na tyle się zmieniły, że nie wywołuje już oburzenia. O to zresztą twórcy spektaklu nie zabiegają, zapewniając, że nie chcą nikogo w teatrze nawracać. Znaczący jest sam fakt, że na scenie nie pojawi się Chrystus ani jego wizerunek. Na prowizorycznych ekranach wyświetlane są fotografie bezdomnych, włóczęgów, zapomnianych, a także obrazy pustyni miejskiej. Historię misji Jezusa opowiada kobieta i siłą rzeczy czyni to niejako z zewnątrz.
Mauzer – spektakl na podstawie jednego z najważniejszych dramatów Heinera Müllera w reżyserii Theodorosa Terzopoulosa zostanie ponownie zaprezentowany w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu. Przedstawienie będzie można zobaczyć w Studiu Na Grobli w dniach od 22 do 26 lutego.Po raz pierwszy Theodoros Terzopoulos zmierzył się z Mauzerem Heinera Müllera w 2009 roku w Atenach. Polska wersja spektaklu powstała w ramach programu „Masters in Residence” w Instytucie Grotowskiego, a premiera odbyła się podczas ubiegłorocznej edycji Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Świat miejscem prawdy”. Kameralna inscenizacja Theodorosa Terzopoulosa spotkała się wówczas z bardzo przychylnym przyjęciem ze strony zarówno publiczności, jak i krytyki.
Dowiedz się więcej »„Mauzer” ponownie w Instytucie Grotowskiego
W najbliższy weekend Instytut im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu będzie miejscem pełnym wyjątkowych teatralnych wydarzeń. Już w najbliższy piątek w Sali Kinowej (22 lutego) odbędzie się wykład poświęcony Konstantemu Stanisławskiemu, który poprowadzi prof. Juliusz Tyszka. W Sali Teatru Laboratorium zaprezentowany zostanie natomiast pokaz pracy Aleksandry Kugacz „Wyjścia”.
Pokaz pracy „Wyjścia” Aleksandry Kugacz to siódma prezentacja w ramach cyklu „Monosytuacje”, poświęconego małym formom teatralnym, który realizowany jest przez Instytut Grotowskiego od początku lutego. „Wyjścia” inspirowane są prozą Herty Müller, niemieckiej noblistki, która urodziła się i dorastała w Rumunii rządzonej przez Nicolae Ceauşescu.
Dowiedz się więcej »Teatralne prawdy w Instytucie Grotowskiego
Z przykrością informujemy, że z powodu choroby Adama Ferencego planowana na 1 marca premiera „Cudotwórcy” w reżyserii Wawrzyńca Kostrzewskiego na Małej Scenie Teatru Dramatycznego w Warszawie zostaje przełożona na 22. marca.
Troje bohaterów. Wspólna droga. Łączy ich przywiązanie, miłość, nienawiść i magia. Uzdrowiciel Frank Hardy (Adam Ferency), jego towarzyszka życia Grace (Marta Król) i ich impresario Teddy (Andrzej Blumenfeld) przywołują wspomnienia z dwudziestu lat życia spędzonego podczas wędrówki po wsiach i prowincjonalnych miasteczkach Walii, Szkocji, Irlandii.
Kot w butach ma już 316 lat (a może więcej…). Po raz pierwszy opublikował go w swoim zbiorze „Bajki Babci Gąski” Charles Perrault. Jednak najstarsza wersja tej opowieści pochodzi z XVI wieku i zapisał ją Giovanni Francesco Straparola.
Wersji bajki istnieje dziś tyle, że trudno byłoby je zliczyć. Ale warto wspomnieć, że na początku XX w. Cesar Cui skomponował na jej podstawie krótką operę dla dzieci, a nieco później Walt Disney stworzył czaro-biały film „Puss in Boots”, jednak jego fabuła odbiegała od tradycyjnej wersji. Podobnie, jak dobrze znanego dzieciom filmu wytwórni Dream Works o kocie w butach, który do naszych kin trafił przed niespełna dwoma laty…
We Wrocławskim Teatrze Współczesnym – w ramach cyklu „Strefy kontaktu” – drugie już spotkanie poświęcone Helmutowi Kajzarowi [program pierwszego spotkania: http://www.wteatrw.pl/1359.xml]. Tym razem studenci wrocławskiej filii krakowskiej PWST zaprezentują efekt swojej pracy warsztatowej pod kierunkiem Pawła Łysaka nad dramatem Kajzara „Rycerz Andrzej”. Redaktor naczelny pisma „Teatr” prof. Jacek Kopciński będzie rozmawiał z Marcinem Kościelniakiem o jego książkach wydanych przez Korporację Ha!art. Na zakończenie zapraszamy na projekcję filmu dokumentalnego Andrzeja Titkowa.
Poszerzona wersja recenzji opublikowanej na łamach „Przeglądu” 2013 nr 8: Kogo Agnieszka Glińska wzywa na Sąd ostateczny? Czy sumiennego zawiadowcę (Łukasz Simlat), który kuszony przez córkę karczmarza (Agnieszka Pawełkiewicz) tylko raz zaniedbuje obowiązki i doprowadza do katastrofy kolejowej? Czy uwodzicielkę, która dla kaprysu zwodzi go, a potem daje alibi, by dręczona wyrzutami sumienia być gotowa wyznać prawdę? Czy żonę zawiadowcy (Dorota Landowska), sekutnicę, która wiedziona zazdrością denuncjuje męża? Czy jej chwiejnego brata (Krzysztof Stroiński), który zmienia stosunek do zawiadowcy, jak wiatr powieje? Czy karczmarza (Paweł Wawrzecki), który ochoczo staje na czele zwolenników oskarżonego zawiadowcy, aby potem przewodzić krucjacie przeciw niemu”? A może wścibską sąsiadkę (Elżbieta Piwek), której uwadze nic nie uchodzi, chyba że nieuwagi wymaga jej i sąsiedzki interes? A może mieszkańców miasteczka, przypominającego miasteczko Güllen z Wizyty starszej pani Dürrennmatta, a także ofiary katastrofy, żywych i umarłych? [Na zdj. Modest Ruciński].
Café Teatralna – to nowy cykl comiesięcznych spotkań, podczas których będą Państwo mogli w luźnej, kawiarnianej atmosferze porozmawiać z artystami związanymi z szeroko pojętym teatrem lalek.
Zaprosimy: lalkarzy z powołania i wykształcenia; lalkarzy, którzy „zdradzili” swój zawód i tych, którzy odnaleźli go przez przypadek;miłośników lalkarstwa i jego przeciwników; tych, którzy twierdzą, że teatr lalek jest jedynie dla dzieci i tych, którzy uważają, że „teatr lalek” to tyle, co „teatr formy”, a forma to i Kantor, i Szajna, i Grzegorzewski, i opera …; tych, co dla teatru lalek piszą, tańczą, śpiewają, komponują, reżyserują i fotografują. A także tych wszystkich, których chcieliby Państwo w Café Teatralnej spotkać.
Dowiedz się więcej »Café Teatralna czyli kawa, herbata i teatr!
Tak Wiera Gran nazwała Café Sztuka, która mieściła się przy ulicy Leszno 2 (dziś jezdnia u zbiegu Solidarności i Andersa), o rzut beretu od Teatru Kamienica. Toteż opowieść o Wierze Gran, gwieździe kabaretu za murami getta, na scenie tego właśnie teatru wspomaga magia miejsca. Justyna Sieńczyłło z dramatyczną siłą oddaje przeżycia artystki, która pogrzebana została za życia. Mimo trzech wyroków uniewinniających ją od zarzutu kolaboracji tzw. żydowskim gestapo, nie mogła uwolnić się od pomówień, ponawianych donosów i anatem. Bezradna wobec siły złowrogiej plotki i atmosfery odrzucenia, pozbawiona możliwości wykonywania zawodu, wyjechała z Polski do Izraela, ale i tam doznała podobnych upokorzeń. Pod koniec życia w swoim paryskim mieszkaniu rozpamiętuje dawne dni chwały i poniżenia.
Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie przyznało dofinansowania na tegoroczną, 13. edycję Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Mimu. Tym samym z kulturalnej mapy Polski i Europy znika najważniejszy (a w Polsce jedyny) festiwal prezentujący sztukę pantomimy.
Co roku na festiwalu występowali najwybitniejsi mimowie świata (m.in. Gregg Goldston, Bodecker i Neander, Teatr Licedei), tu swoje warsztaty prowadził Marcel Marceau. Co ważne – festiwal cieszył się ogromnym zainteresowaniem publiczności, która na większości przedstawień ledwo mieściła się w Teatrze Na Woli.
Publikujemy list otwarty dyrektora artystycznego festiwalu Bartłomieja Ostapczuka do ministra Bogdana Zdrojewskiego.
Niemal dzień po dniu mieliśmy okazję obejrzeć trzy spektakle, których premiery odbyły się niedawno na scenach stołecznych teatrów. Każdy z nich – powiedzmy od razu – zasługuje na polecenie teatromanom. Każdy z nich zadaje kłam tu i ówdzie pojawiającym się narzekaniom, że w repertuarze warszawskich teatrów królują jedynie farsy i lekkie komedie, że brak dramatów klasyki polskiej i obcej, czy wartościowych sztuk współczesnych. Irydion, Ożenek, Ja, Feuerbach, nie są zresztą jedynymi propozycjami z tych gatunków…
[Na zdj. Piotr Fronczewski, Grzegorz Damięcki, próba spektaklu „Ja, Feuerbach”, fot. B. Warzecha]
Dowiedz się więcej »Godne polecenia: Irydion; Ożenek; Ja, Feuerbach
Spektakl, oparty na prawdziwych świadectwach, opowiada się przeciw rasizmowi w Polsce. Uchyla zarazem drzwi do rozumienia odległych kultur: od tańca butoh po pieśni z Maroka… Dowiedz się więcej »OBSESJA