Gdyby nie informacja, że obie artystki, Gyöngyi Biro i Sophie Weiss, wywodzą się ze szkoły Marcela Marceau, a pierwsza z nich, była nawet wieloletnią asystentka Mistrza, nie sposób byłoby wywnioskować ze spektaklu, które zaprezentowały. Oczywiście, wysoki profesjonalizm to niewątpliwie znamię szkoły Marceau, ale artystki idą własną drogą, odnajdując oryginalny język, odmienny od nauczyciela.
Jakże to piękna inscenizacja! Jest w tym odwaga, by nie powiedzieć szaleństwo. Bowiem młode wilki reżyserskie, kręcąc się wokół postmodernistycznego ogona, już dawno obśmiały znaki teatralnej urody, które wynikają z myśli i struktury dramatu. Tymczasem warszawskie przedstawienie Lorenzaccia Musseta (Teatr Narodowy) buduje estetykę właśnie na fundamencie sensu słowa.
Dowiedz się więcej »Postscriptum: Tropem Musseta, szlakiem myśli
Spektakl Dereva zaczynał się od ukłonów na opak, a Gregg Goldston kończył swój występ ukłonami na sposób pastiszowy – artysta najwyraźniej nawiązał do poetyki ukłonów, jaką Derevo zaproponowało. Publiczność warszawska dziękowała artyście owacjami na stojąco.
Spektaklem Harlekin sławnego Teatru Derevo, dobrze znanego publiczności warszawskiego festiwalu w Teatrze na Woli, otwarta została 19 sierpnia jego XI edycja. W druga dziesiątkę wszedł festiwal spektaklami uznanych już grup, co wyraźnie wskazuje, że konfrontacje nabiera pewnej szlachetnej patyny.
Dowiedz się więcej »XI Festiwal sztuki mimu: Arlekin na zawsze
Premierą radykalnie skróconego Rozbitego dzbana we własnym opracowaniu i reżyserii Janusz Wiśniewski kończy swoją ośmioletnią dyrekcję w Teatrze Nowym w Poznaniu.
N/z: Mirosław Kropielnicki w roli tytułowej.
Niepostrzeżenie mamy mały jubileusz – 30 numer „Yoricka”. Wszystko zaczęło się 7 lat temu – w maju 2004 ukazał się na stronie Klubu Krytyki Teatralnej numer pierwszy.
Postawione w tytule pytanie, stanowiące na pozór odległą aluzję do dylematów Hamleta, dotyka w istocie kwestii niezwykłej wagi. Kryje się bowiem za nim cały szereg problemów, uruchamianych wraz z przywołaniem nazwiska Tadeusza Boya-Żeleńskiego.
[Boy sportretowany przez Witkacego, 1928]
Międzynarodowy Festiwal w Salamance pyta o przyszłość Europy
W Salamance kryzysu, który trawi gospodarkę Hiszpanii, nie widać. Przynajmniej na pierwszy rzut oka. Szacowne mury z najstarszym iberyjskim uniwersytetem i 30 tysiącami studentów z całego świata przyjaźnie zaprasza wieczorami do setek knajp i knajpeczek, gdzie przy leniwych rozmowach młodzi i starsi trawią godziny. Studenci jednak dobrze wiedza, że nie znajdą po studiach pracy w Salamance, prędzej w sąsiedniej Portugalii albo w Kataloni, gdzie sprawy mają się lepiej. Na razie jednak niepokój o przyszłość osłabia atmosfera miejsca.
[N/z autor relacji, szef Yoricka podczas dyskusji o teatrze europejskim w Salamance]
Laboratorium Dramatu przestaje być miejscem, a staje się lotną ideą i metodą twórczą realizowaną na dwóch scenach – w Teatrze Na Woli i na Scenie Przodownik przy Olesińskiej 21. W lipcu zaprasza na przegląd swoich spektakli.
W programie festiwalu m.in. prapremiera „Baden-Baden” Piotra Rowickiego, 16 spektakli granych na dwóch scenach i Kabaret Na Koniec Świata.
Początek festiwalu – 1 lipca 2011 o godz. 20:00
29 czerwca, na zakończenie sezonu 2010/2011 we Wrocławskim Teatrze Współczesnym po raz 100 – „Przytuleni” Jonasa Gardella w reżyserii Gabriela Gietzky’ego.
Wydawałoby się, że postulat obiektywizmu w krytyce (a i historii teatru) stracił na sile przyciągania, zwłaszcza że cała praktyka pisarska zaprzecza możliwości stosowania obiektywnych ocen w stosunku do zjawisk, które pozostają żywe. Obiektywizm przystoi tylko martwym.
„Spotkania w dwóch niespełnionych aktach to z pewnością podróż sentymentalna, która niegdysiejszy młodzieńczy entuzjazm pokazuje z perspektywy wspomnieniowej zadumy, wplatając w nią dystansującą refleksję o istocie tworzenia” – pisze Jagoda Ignaczak we wstępie do programu najnowszego dzieła Ewy Wycichowskiej, które po raz pierwszy zostało pokazane publiczności XXI Łódzkich Spotkań Baletowych na rozpoczęcie festiwalu.
Portret artystyczny obchodzącego 80-te urodziny Ignacego Gogolewskiego – laureata Nagrody Boya (2004).
Dowiedz się więcej »Ignacy Gogolewski: Jakby się stało na szczycie Mont Blanc
– Wiadomo, że horyzont się zbliża, ale to nie zakłóca mojej radości, że 80. urodziny, 17 czerwca br., znalazły się w moim zasięgu. Oczywiście, że gdybym jedynie obserwował świat i grę moich kolegów, byłoby mi bardzo smutno. Ale ja stale gram!!! – mówi IGNACY GOGOLEWSKI.
O spektaklu „Balladyna” w Teatrze im. Juliusza Osterwy w Lublinie pisze Iwona Jędrzejowska
„Kasta la vista” w reż. Eweliny Pietrowiak w Teatrze Ateneum w Warszawie. Pisze Tomasz Miłkowski w Przeglądzie. Dowiedz się więcej »Uważaj na banki
Adonis ma gościa Freda Apke w Teatrze Roma dla dzieci i nie tylko – reżyserski debiut Jakuba Szydłowskiego.
Ciemność. Zaczynają z niej dobiegać krzyknięcia, klaśnięcia, chrząknięcia, tupnięcia… Nagle snop światła wydobywa z mroku grupę osób-żywych instrumentów.
Ten minikoncert publiczność szczelnie wypełniająca widownię w Teatrze Imka nagrodzi brawami i pełnymi aplauzu okrzykami. Entuzjazm widzów, będzie towarzyszył wykonawcom przez cały 40-minutowy pokaz, a zakończy owacja na stojąco!
Publikujemy rozmowę z Krystyną Skuszanką i Jerzym Krasowskim, którą dla „Trybuny” przeprowadził w marcu 1998 roku Tomasz Miłkowski.
– Minęło 45 lat od Państwa debiutu w Opolu. Był to debiut wyśmienity. Pani Krystyna po premierze „Sztormu”, pierwszej reżyserii w teatrze zawodowym, otrzymała nagrodę państwową, a okres kierowania przez Panią teatrem opolskim nazwany został czasem Przedświtu. Przedświtem tego wszystkiego, co się w teatrze polskim potem wydarzyło. Pamiętajmy, że był to rok 1953.