Wykonaj szybkie vavada logowanie, aby uzyskać dostęp do swojego konta i ulubionych gier. Bezpieczna platforma z szybkimi wypłatami, szeroką ofertą slotów i całodobowym wsparciem dla polskich graczy.
Zarząd polskiej sekcji AICT/IACT (Klubu Krytyki Teatralnej Stowarzyszenia Dziennikarzy RP) przyznał Nagrodę im. Tadeusza-Żeleńskiego Boya’ 2010 JANUSZOWI GAJOSOWI za wybitne kreacje aktorskie na deskach Teatru Narodowego, ze szczególnym uwzględnieniem ról tytułowych w „Śmierci komiwojażera” Arthura Millera w reżyserii Kazimierza Kutza i „Dozorcy” Harolda Pintera w reżyserii Piotra Cieślaka.
Who is a critic? When I learned what the subject is of this conference, I was surprised. Maybe not so much surprised at how… Dowiedz się więcej »Maribor
Od 30 września do 3 października zapraszamy na przedstawiany w stolicy program WYKLUCZENI. NIEWYKLIUCZENI?, będący sekwencją zdarzeń artystycznych, spotkań, dyskusji i warsztatów, których spoiwem jest motyw wykluczenia społecznego. Inspiracją do zaprojektowania tego programu było ogłoszenie przez Parlament Europejski i Radę Europy roku 2010 – Rokiem Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym, a głównym celem uwrażliwienie na rozmaite przejawy wykluczenia.
Program jest realizowany pod patronatem Prezydent m. st. Warszawy, Hanny Gronkiewicz-Waltz, a jednym z partnerów programu jest poslka sekcja AICT/IATC.
Mąż zdradzony czyli Amfitrion – spektakl w reżyserii Bogdana Hussakowskiego w kieleckim Teatrze im. Stefana Żeromskiego miał swoją premierę 30 maja 2009 roku. Oparty na komedii Plauta, w przekładzie Ewy Skwary
Na scenie Teatru Polonia Krystyna Janda i Magda Umer wskrzeszają legendarną Białą bluzkę. Artystki postanowiły otrzepać tekst Agnieszki Osieckiej z PRL-owskiego kurzu i z pozycji dojrzałych kobiet przyjrzeć się realiom życia sprzed lat.
Co powiedziałby penis, gdyby umiał mówić? Czy w ogóle się nad tym zastanawialiście? Właśnie o tym postanowił nam opowiedzieć Warszawski Teatr Druga Strefa.
Historię „Księżniczki na opak wywróconej” znamy dobrze i nie o dramacie Calderona chciałbym pisać. Na większą uwagę zasługuje wystawiona na scenie imitacja, czyli podróbka, tłumaczenie bowiem byłoby czymś innym i nieprzypadkowo tak właśnie nazywa swój tekst Rymkiewicz. To jakby inna wersja językowa, a nie tylko przekład. To coś znacznie bogatszego i bardziej spontanicznego. Rymkiewicz przybliża komedię mistrza hiszpańskiego baroku za pomocą języka nam współczesnego. Nie znaczy to zaś, że język ten jest banalny czy potoczny – zachowuje wiele walorów poetyckich.
Mam wielkie wątpliwości, czy naturalizm jest potrzebny we współczesnym teatrze. I mógłbym wytoczyć argumenty przeciw krwawym egzekucjom na scenie: nożom w plecach i szubienicy nad stołem. Ale nie zrobię tego, bo byłoby to łatwe, a jest coś bardzo ważnego w dramacie i spektaklu Macieja Kowalewskiego, dzięki czemu jest on w stanie obronić się przed tak powierzchowną (naturalistyczną) interpretacją. Obala on stereotyp przemocy w rodzinie, której źródło tkwi w alkoholizmie, męskiej tyranii, osobowościach zwyrodniałych młodzieńców. Maciej Kowalewski wywrócił ten wytarty schemat do góry nogami i dlatego usprawiedliwiam konwencję, która wydaje się dzisiaj nie do przyjęcia.
Pierwszych kilka minut spektaklu wywołało we mnie bunt przed przaśnym klimatem i melodyką dziewiętnastowiecznej mowy zaczerpniętej z Turgieniewa. Jednak, kiedy moja percepcja jakby przyzwyczaiła się do tego, jakże niepopularnego wśród młodych twórców teatralnych, sposobu komunikacji z widzem, zauroczona czystościa głosu aktorek i pięknem widowiska, zaczęłam dostrzegać wartość „Jaskółki“.
Fundacja Sztuki Tańca w Warszawie, której prezesem jest Bożena Kociołkowska, została powołana dla propagowania i ochrony dziedzictwa narodowego w zakresie sztuki tańca – w różnych jej formach. Jedną z nich jest wzniesienie rzeźby upamiętniającej wiele pokoleń artystów baletu, którzy oddali swoje talenty Polsce, wzbogacając polską kulturę, rozsławiając polską sztukę tańca w kraju i za granicą. W tym celu powstał Społeczny Komitet ds. wzniesienia rzeźby, w którego składzie znaleźli się wybitni ludzie kultury
O Księżniczce na opak wywróconej w Narodowym.
Tomasz Miłkowski ocenia miniony sezon teatralny nie tylko w stolicy. Poszerzona wersja podsumowania sezonu teatralnego, opublikowanego w „Przeglądzie” 2010 nr 33.
Już 20 sierpnia rusza kolejny, dziesiąty międzynarodowy festiwal sztuki mimu pod dyrekcją artystyczną Bartłomieja Ostapczuka. Festiwal otworzy spektakl Wrocławskiego Teatru Pantomimy – Tryptyk „Osąd” w reż. Jerzego Kaliny, Pawła Passiniego i Leszka Mądzika.
Od 3 do 5 września w Tczewie odbywać się będzie już po raz 11. festiwal Zdarzenia. Zapowiada się ciekawy program (w tym prezentacja rezultatów prac warsztatowych).
30 lipca Wrocławski Teatr Współczesny zaprezentuje w Trójmieście, podczas XIV Międzynarodowego Festiwalu Szekspirowskiego, Króla Leara w reżyserii Cezarisa Graužinisa. Spektakl otrzymał nominację do nagrody Złoty Yorick przyznawanej co roku najlepszej polskiej realizacji dramatu Williama Shakespeare’a.
XIV Festiwal Szekspirowski zbliża się wielkimi krokami! Spektakle światowych gwiazd tuż tuż, ale to przecież tylko część wielkiej liczby imprez festiwalowych, w których będzie można wziąć udział! Oto najświeższe i najważniejsze informacje:
Festiwal tradycyjnie otwieramy konferencją prasową, na którą zapraszamy w piątek 30 lipca o godz. 12.00 w siedzibie Gdańsk 2016 (ul. Długi Targ 39/40 sala 209). Wezmą w niej udział organizatorzy Festiwalu: prof. Jerzy Limon (dyrektor naczelny Gdańskiego Teatru Szekspirowskiego i Prezes Fundacji Theatrum Gedanense), prof. Andrzej Żurowski (konsultant artystyczny Festiwalu), Monika Żółkoś (selekcjonerka konkursu o Złotego Yoricka), Joanna Śnieżko-Misterek (koordynatorka Festiwalu).
Dowiedz się więcej »Festiwal Szekspirowski w Gdańsku startuje
Imponująca dokumentacja – owoc pracy zespołu pod kierunkiem Doroty Buchwald, skupionego w Instytucie Teatralnym im Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie – o książce „Teatr w Polsce/Theatre in Poland. Dokumentacja sezonu 2008/2009” pisze Tomasz Miłkowski w Magazynie Literackim Książki.
Eleonora Wojnar. Piękna, zwiewna jak wiosna. Jest taki obraz Cranacha… Gdyby p. Eleonorę odziać w ciemną, przetykaną złotem, szatę, byłaby niemalże kobietą z tego obrazu.
„Lobotomobil” Janusza Wiśniewskiego w Teatrze Nowym w Poznaniu to najważniejsze przedstawienie na polskich scenach mijającego sezonu. Ale nie można o nim przeczytać nigdzie poza poznańską prasą. Dlaczego tak jest, nietrudno zgadnąć. Wiśniewski nie należy do stada, idzie własną drogą.
Każda premiera Janusza Wiśniewskiego to oczekiwane wydarzenie. Trochę tajemnicze, niejasne, choćby ze względu na przyjętą metodę pracy w jego teatrze autorskim, gdzie ostateczny kształt spektaklu wyłania się w toku prób, w pracy z aktorami, początkowo nawet niepewnymi materii, z którą tym razem będą mieli do czynienia. Dotyczy to zwłaszcza realizacji, które nie korzystają z gotowego pierwowzoru literackiego (i tak ulegającego daleko idącym przekształceniom), ale rodzą się – jak to artysta nazywa – ze „słów sojuszniczych”, z mozaiki tekstów zakotwiczonych w rozmaitych tradycjach literackich, powiązanych jakimś powinowactwem myśli, idei, emocji.
Dowiedz się więcej »Wdech: Lobotomobil Janusza Wiśniewskiego