Wykonaj szybkie vavada logowanie, aby uzyskać dostęp do swojego konta i ulubionych gier. Bezpieczna platforma z szybkimi wypłatami, szeroką ofertą slotów i całodobowym wsparciem dla polskich graczy.
Laboratorium Dramatu zaprasza na letni festiwal po raz trzeci, tegoroczna edycja będzie jednak miała największy rozmach. Przegląd potrwa ponad miesiąc, a spektakle będą grane na dwóch scenach – w Laboratorium Dramatu i klubie Obiekt Znaleziony. Zobaczymy między innymi premierę dramatu „Cukier Stanik” Zyty Rudzkiej, nową wersję „Przylgnięcia” Piotra Rowickiego i wznowienie monodramu „Jordan” w wykonaniu Doroty Landowskiej i reżyserii Agnieszki Glińskiej.
„Elektryczny parkiet” Endy Walsha w reż. Andrzeja Domalika w Teatrze Narodowym, Scena przy Wierzbowej.
Krzysztof Babicki kolejny już raz zdecydował się na wystawienie współczesnej sztuki na deskach lubelskiego teatru. Tym razem jest to „Biały dmuchawiec” Mateusza Pakuły, nominowany do Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej w 2008 roku. Ta mała góralska wioska z pewnością nie ma w sobie nic z wesołości ani spokoju. Biały Dmuchawiec faktycznie istnieje na Podhalu (choć inaczej się nazywa) i wszystkie wydarzenia ukazane w sztuce „Biały Dmuchawiec” ponoć wydarzyły się naprawdę
Tomasz Karolak dopiął swego i założył teatr. W Ymce już dawno po premierze „Opisu obyczajów”, a za chwilę już następna premiera wedle Hanocha Levina. Na razie recenzja z premiery otwarcia.
„Strefa: Norwegia” w Teatrze Polskim we Wrocławiu
Fiordy, Ibsen, black metal – gdyby wniosek aplikacyjny na realizację projektu „Strefa: Norwegia” zawierał w tabeli wskaźników rubrykę „Skojarzenia z Norwegią”, wpisalibyśmy zaledwie tych kilka. Oczywiście jako wartość bazową. Docelowa liczba asocjacji jest o wiele większa. W finale projektu, który rozpoczął się we wrześniu 2009 roku, po przeczytaniu kilku dramatów, obejrzeniu kilku filmów i spektakli, po wizycie w Oslo i pracy nad Panią z morza Ibsena z artystami z Norwegii, wiemy dużo. Z ogromną przyjemnością przygotowujemy festiwal. Z apetytem na więcej.
Teatr Polski we Wrocławiu oraz Grusomhetens Teater w Oslo zapraszają na:
MIĘDZYNARODOWY FESTIWAL „STREFA: NORWEGIA”
TEATR/DRAMAT/FILM
22–26 CZERWCA 2010. Dowiedz się więcej »Strefa Norwegia we Wrocławiu
„Tu otwierał się inny, odrębny świat, do niczego niepodobny; tu panowały inne, odrębne prawa, inne obyczaje, inne nawyki i odruchy; tu trwał martwy za życia dom, a w nim życie jak nigdzie i ludzie niezwykli”.
Fiodor Dostojewski
Jedna z najnowszych premier Teatru na Woli to sztuka „Trzy siostrzyczki Trupki” Macieja Kowalewskiego. Spektakl, ze względu na swoją problematykę przeznaczony jest wyłącznie dla widzów dorosłych.
W Erywaniu (Armenia) zakończył się 20 czerwca XXV Kongres Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Teatralnych, w którym uczestniczyli krytycy i teatrolodzy z 22 krajów.
Kongres przyjął Kodeks Praktyki Krytyka, swoistą deklarację etyczną środowiska, wybrał nowe władze i przyjął plany na przyszłość.
Dowiedz się więcej »XXV Kongres AICT/IATC – następny w Warszawie.
Szmat czasu: „ja to grałam jutro!”
Wieczór z okazji 25-lecia działalności artystycznej
Lothe Lachmann Videoteatru „Poza”,
teatru najnowszych technologii i najstarszych motywacji sztuki.
10 czerwca 2010 r., godz.19.30
Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego, ul. Jazdów 1
Wstęp Wolny
Fot. 
Piotr Lachmann i Jolatna Lothe , autor zdjęcia Paula Kajzar copyrights Videoteatr Poza
Anatolij Krym to jeden z najciekawszych współczesnych dramaturgów ukraińskich, który w dodatku pisze po rosyjsku i chętnie mówi o swoim żydowskim pochodzeniu.
Dowiedz się więcej »Anatolij Krym, Testament cnotliwego rozpustnika
Irena Jun należy do klasyków polskiego teatru jednego aktora.
Dowiedz się więcej »Ewa Bułhak, Szukanie monologu. O teatrze Ireny Jun
Autor, sam niegdyś dyrektor Teatru TV (w latach 1968-1975), prowadzi w tej książce przez dzieje telewizyjnej sceny nie jak historyk archiwista, topiąc czytelnika w gąszczu statystycznych i mało istotnych informacji, ale jak miłośnik, który wyłuskuje spośród dobrych 4-5 tysięcy spektakli (ile tego było, nikt na dobrą sprawę nie wie) te, które najgłębiej zapadły mu w pamięć.
Dowiedz się więcej »Henryk Bieniewski, Teatr Telewizji i jego artyści
Kociniak nie mówił 50 lat. Odmawiał wywiadów, unikał dziennikarzy, nawet z okazji jubileuszowych spektakli. Teraz przerwał milczenie i w kilkunastu rozmowach z Remigiuszem Grzela opowiada o swoim życiu i trochę o zawodzie, o przyjaciołach i zawistnikach. Ktoś, kto spodziewał się refleksji o sztuce aktorskiej, o przemianach w teatrze, polityce czy kulturze, zawiedzie się srodze.
Dowiedz się więcej »Marian Kociniak, Spełniony. Rozmawia Remigiusz Grzela
Trudno uwierzyć, ale najważniejszy dramat Arthura Millera (1953), najczęściej w Polsce grywany spośród jego utworów scenicznych, dopiero teraz doczekał się druku.
Dowiedz się więcej »Arthur Miller, Czarownice z Salem Przełożyła Anna Bańkowska
Dramat Tadeusza Słobodzianka kandyduje do tegorocznej Nagrody Nike. Dowiedz się więcej »Tadeusz Słobodzianek, Nasza Klasa. Historia w XIV lekcjach
Trudno wyobrazić sobie dramat i teatr izraelski bez Hanocha Levina (1943-1999), przez niektórych nazywany bywa „ojcem założycielem”, pozostawił bowiem po sobie niemal 60 sztuk, wiele tekstów kabaretowych, skeczy, tomów poezji i prozy, a także testament, którego mocą zawiązano w roku 2000 Instytut Dramaturgii Izraelskiej.
Fascynacja Schulzem towarzyszy Miklaszewskiemu, krytykowi, reportażyście, aktorowi Tadeusza Kantora niemal „od zawsze”, a na pewno od czasu studiów polonistycznych, kiedy podjął pierwsze próby naukowego opukania dzieła niezwykłego artysty z Drohobycza.
Dowiedz się więcej »Krzysztof Miklaszewski, Zatracenie się w Schulzu
Autor nazwał tę książkę swoją „silva rerum”, nie była bowiem pisana z góry powziętym planem, ale na odwrót: powstała w wyniku wyboru i złożenia w całość rozmaitych publikacji z obszaru krytyki literackiej, jakie w minionym bez mała dwudziestoleciu ogłaszał Janusz Termer.
Dowiedz się więcej »Janusz Termer Z przełomu wieków, czyli literatury dzień powszedni (1990-2008)
