Andrzej Falkiewicz. Myśliciel, krytyk, pisarz. Mędrzec, jak zawsze mówił o Nim Jarosław Szymkiewicz. Postać dla mnie niezapomniana i wyjątkowa.
Dowiedz się więcej »ODSZEDŁ GURU I MĘDRZEC. I NIEZWYKŁY CZŁOWIEK.
Mąż zdradzony czyli Amfitrion – spektakl w reżyserii Bogdana Hussakowskiego w kieleckim Teatrze im. Stefana Żeromskiego miał swoją premierę 30 maja 2009 roku. Oparty na komedii Plauta, w przekładzie Ewy Skwary
Na scenie Teatru Polonia Krystyna Janda i Magda Umer wskrzeszają legendarną Białą bluzkę. Artystki postanowiły otrzepać tekst Agnieszki Osieckiej z PRL-owskiego kurzu i z pozycji dojrzałych kobiet przyjrzeć się realiom życia sprzed lat.
Co powiedziałby penis, gdyby umiał mówić? Czy w ogóle się nad tym zastanawialiście? Właśnie o tym postanowił nam opowiedzieć Warszawski Teatr Druga Strefa.
Historię „Księżniczki na opak wywróconej” znamy dobrze i nie o dramacie Calderona chciałbym pisać. Na większą uwagę zasługuje wystawiona na scenie imitacja, czyli podróbka, tłumaczenie bowiem byłoby czymś innym i nieprzypadkowo tak właśnie nazywa swój tekst Rymkiewicz. To jakby inna wersja językowa, a nie tylko przekład. To coś znacznie bogatszego i bardziej spontanicznego. Rymkiewicz przybliża komedię mistrza hiszpańskiego baroku za pomocą języka nam współczesnego. Nie znaczy to zaś, że język ten jest banalny czy potoczny – zachowuje wiele walorów poetyckich.
Mam wielkie wątpliwości, czy naturalizm jest potrzebny we współczesnym teatrze. I mógłbym wytoczyć argumenty przeciw krwawym egzekucjom na scenie: nożom w plecach i szubienicy nad stołem. Ale nie zrobię tego, bo byłoby to łatwe, a jest coś bardzo ważnego w dramacie i spektaklu Macieja Kowalewskiego, dzięki czemu jest on w stanie obronić się przed tak powierzchowną (naturalistyczną) interpretacją. Obala on stereotyp przemocy w rodzinie, której źródło tkwi w alkoholizmie, męskiej tyranii, osobowościach zwyrodniałych młodzieńców. Maciej Kowalewski wywrócił ten wytarty schemat do góry nogami i dlatego usprawiedliwiam konwencję, która wydaje się dzisiaj nie do przyjęcia.
Pierwszych kilka minut spektaklu wywołało we mnie bunt przed przaśnym klimatem i melodyką dziewiętnastowiecznej mowy zaczerpniętej z Turgieniewa. Jednak, kiedy moja percepcja jakby przyzwyczaiła się do tego, jakże niepopularnego wśród młodych twórców teatralnych, sposobu komunikacji z widzem, zauroczona czystościa głosu aktorek i pięknem widowiska, zaczęłam dostrzegać wartość „Jaskółki“.
O Księżniczce na opak wywróconej w Narodowym.
Tomasz Miłkowski ocenia miniony sezon teatralny nie tylko w stolicy. Poszerzona wersja podsumowania sezonu teatralnego, opublikowanego w „Przeglądzie” 2010 nr 33.
Imponująca dokumentacja – owoc pracy zespołu pod kierunkiem Doroty Buchwald, skupionego w Instytucie Teatralnym im Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie – o książce „Teatr w Polsce/Theatre in Poland. Dokumentacja sezonu 2008/2009” pisze Tomasz Miłkowski w Magazynie Literackim Książki.
Eleonora Wojnar. Piękna, zwiewna jak wiosna. Jest taki obraz Cranacha… Gdyby p. Eleonorę odziać w ciemną, przetykaną złotem, szatę, byłaby niemalże kobietą z tego obrazu.
„Lobotomobil” Janusza Wiśniewskiego w Teatrze Nowym w Poznaniu to najważniejsze przedstawienie na polskich scenach mijającego sezonu. Ale nie można o nim przeczytać nigdzie poza poznańską prasą. Dlaczego tak jest, nietrudno zgadnąć. Wiśniewski nie należy do stada, idzie własną drogą.
Każda premiera Janusza Wiśniewskiego to oczekiwane wydarzenie. Trochę tajemnicze, niejasne, choćby ze względu na przyjętą metodę pracy w jego teatrze autorskim, gdzie ostateczny kształt spektaklu wyłania się w toku prób, w pracy z aktorami, początkowo nawet niepewnymi materii, z którą tym razem będą mieli do czynienia. Dotyczy to zwłaszcza realizacji, które nie korzystają z gotowego pierwowzoru literackiego (i tak ulegającego daleko idącym przekształceniom), ale rodzą się – jak to artysta nazywa – ze „słów sojuszniczych”, z mozaiki tekstów zakotwiczonych w rozmaitych tradycjach literackich, powiązanych jakimś powinowactwem myśli, idei, emocji.
Dowiedz się więcej »Wdech: Lobotomobil Janusza Wiśniewskiego
„Elektryczny parkiet” Endy Walsha w reż. Andrzeja Domalika w Teatrze Narodowym, Scena przy Wierzbowej.
Krzysztof Babicki kolejny już raz zdecydował się na wystawienie współczesnej sztuki na deskach lubelskiego teatru. Tym razem jest to „Biały dmuchawiec” Mateusza Pakuły, nominowany do Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej w 2008 roku. Ta mała góralska wioska z pewnością nie ma w sobie nic z wesołości ani spokoju. Biały Dmuchawiec faktycznie istnieje na Podhalu (choć inaczej się nazywa) i wszystkie wydarzenia ukazane w sztuce „Biały Dmuchawiec” ponoć wydarzyły się naprawdę
Tomasz Karolak dopiął swego i założył teatr. W Ymce już dawno po premierze „Opisu obyczajów”, a za chwilę już następna premiera wedle Hanocha Levina. Na razie recenzja z premiery otwarcia.
„Tu otwierał się inny, odrębny świat, do niczego niepodobny; tu panowały inne, odrębne prawa, inne obyczaje, inne nawyki i odruchy; tu trwał martwy za życia dom, a w nim życie jak nigdzie i ludzie niezwykli”.
Fiodor Dostojewski
Jedna z najnowszych premier Teatru na Woli to sztuka „Trzy siostrzyczki Trupki” Macieja Kowalewskiego. Spektakl, ze względu na swoją problematykę przeznaczony jest wyłącznie dla widzów dorosłych.
Anatolij Krym to jeden z najciekawszych współczesnych dramaturgów ukraińskich, który w dodatku pisze po rosyjsku i chętnie mówi o swoim żydowskim pochodzeniu.
Dowiedz się więcej »Anatolij Krym, Testament cnotliwego rozpustnika
Irena Jun należy do klasyków polskiego teatru jednego aktora.
Dowiedz się więcej »Ewa Bułhak, Szukanie monologu. O teatrze Ireny Jun
Autor, sam niegdyś dyrektor Teatru TV (w latach 1968-1975), prowadzi w tej książce przez dzieje telewizyjnej sceny nie jak historyk archiwista, topiąc czytelnika w gąszczu statystycznych i mało istotnych informacji, ale jak miłośnik, który wyłuskuje spośród dobrych 4-5 tysięcy spektakli (ile tego było, nikt na dobrą sprawę nie wie) te, które najgłębiej zapadły mu w pamięć.
Dowiedz się więcej »Henryk Bieniewski, Teatr Telewizji i jego artyści