26 marca
W Instytucie Teatralnym o godz. 21:00 miało miejsce nieoficjalne otwarcie Kongresu. Gości przywitał przewodniczący sekcji polskiej AICT/IATC Tomasz Miłkowski. Głos zabrał również prezydent stowarzyszenia Yun Cheol Kim oraz dr hab. Magdalena Raszewska. Obecny był przedstawiciel Ministra Kultury, dyrektor Zenon Butkiewicz.
N/z: Uczestnicy Kongresu w Żelazowej Woli, fot. Anna Kędziorek
Warsztaty dla młodych krytyków w Warszawie Seminar for young critics in Warsaw Stage pour jeunes critiques a Varsovie Moderatorzy i uczestnicy Prowadzenie /… Dowiedz się więcej »Seminarium dla młodych krytyków w Warszawie/ Seminar for young critics in Warsaw/ Stage pour jeunes
Program seminarium, którego trzy sesje odbyły się podczas 26. Kongresu.
26 Kongres Międzynardowego Stowarzyszenia Krytyków Tetralnych, Warszawa, 26-30 marca 2012
26th Congress of the International Association of Theatre Critics, Warsaw, 26-30 March 2012
26e Congrès de l`Association internationale des critiques de théâtre, Varsovie, 26-30 mars 2012
Komitet Organizacyjny/ Organizing Committee/ Le Comité Organisateur
Honorowy przewodniczący Kongresu/ Honorable Chairman of the Congress/ Président d’honneur du Comité d’Organisation
HENRYK BIENIEWSKI
Przewodniczący Komitetu Organizacyjnego/ Chairman of the Organizing Committee/ Président du Comité d’Organisation
TOMASZ MIŁKOWSKI
Dyrektor Generalny/ Director-General/ Directeur Général
JUSTYNA HOFMAN-WIŚNIEWSKA
Dowiedz się więcej »Komitet Organizacyjny 26. Kongresu IATC/ AICT
Skład nowego Komitetu Wykonawczego IATC/AICT, wybranego na 26. Kongresie w Warszawie.
Zarząd Klubu Krytyki Teatralnej Stowarzyszenia Dziennikarzy RP W styczniu 2009 roku (po zebraniu sprawozdawczo-wyborczym Klubu) ukonstytuował się Zarząd, który sprawuje swój mandat przez cztery… Dowiedz się więcej »Zarząd Klubu Krytyki Teatralnej
Teatr radiowy to oczywiście teatr zbiorowej wyobraźni, dziś może z nieco mniejszym audytorium niż w minionym wieku, ale to nie znaczy, że nie wart jest uwagi. Nie ukrywając lokalnego patriotyzmu, zatrzymajmy się przy Teatrze Polskiego Radia, dla którego ważną data był dzień 17 maja 1928 roku. Wtedy to nadano pierwsze w historii naszego teatru oryginalne słuchowisko zatytułowane „Pogrzeb Kiejstuta”, w którym wykorzystano legendę litewską, a formalnie to chłopiec opowiadał niewidomemu starcowi co widzi. Napisał je specjalnie dla radia Witold Hulewicz twórca bardzo ważny dla polskiej kultury, pisarz, a dla nas wielki radiowiec, który powołał do życia w drugiej połowie lat dwudziestych ubiegłego wieku rozgłośnię wileńską. Dowiedz się więcej »Teatr w eterze prosto do domu
I. Rękopis
Kusił mnie od dawna. Ze szczątkowych o nim wzmianek wiedziałem, że gdzieś w nowojorskiej bibliotece drzemie rękopis, w którym niejaki Edward Tuckerman Mason starał się sportretować Ofelię Modjeskiej i Makbeta Bootha. No i oto w czytelni New York Public Library for the Performing Arts w Centrum Lincolna leżą przede mną dwa niewielkie woluminy. Nieco mniejszy to właściwie elegancka, oprawiona w sztywną okładkę książeczka, bibelot o wymiarach 21,3 cm. wysokości na 17,5 cm. szerokości. Cymelium, co to rozkosz wziąć w ręce. Wewnątrz nienumerowane kartki wypełnia rękopis. Na dole pierwszej strony bibliotekarz wpisał: Notes of Certain Scenes in Helena Modjeska’s Ophelia and in Edwin Booth’s Macbeth1. Tak, to jest to!
1 Edward Tuckerman Mason, Notes of Certain Scenes in Helena Modjeska’s Ophelia and in Edwin Booth’s Macbeth. Noted at the Broadway Theatre, New York, in 1889, rkps New York Public Library for the Performing Arts, sygn. 1889*NDB [RBS] 97-1285.
Układ wyreżyserowany przez Waldemara Modestowicza dla Teatru Polskiego Radia to debiut dramatopisarski Zuzanny Talar. Nie wiem, czy autorka pisała tekst z myślą o słuchowisku, ale wyszło znakomicie.
Dowiedz się więcej »Będę żyć dzięki tobie, ty będziesz żyć we mnie…
Toruński Makbet – za i przeciw.
„W teatrze angielskim funkcjonuje wielce znaczący przesąd: w trwodze przed piramidalnymi trudnościami inscenizacyjnymi i niemal pewną przegraną, za kulisami angielskich scen podczas prób nigdy nie wymienia się tytułu Makbeta i zastępuje go określeniem sztuka. Mimo odprawiania tego typu guseł, według powszechnej opinii i tak nikomu jeszcze nie udało się naprawdę w pełni i dobrze wystawić Makbeta. Może bowiem pełne rozmalowanie i oświetlenie mroków w całym jej wewnętrznym skomplikowaniu w ogóle nie jest możliwe. (…) Makbet, czyli noc – niczym IV akt Leara, który jest nocą szaleństwa – to nie tylko szał ludzi, to szaleństwo świata. (…) Tylko co właściwie w czym się odbija – szał człowieka w przyrodzie czy też szaleństwo świata w człowieczym wnętrzu? Oto jest pytanie. A może są to lustra wzajem sobie podstawione: zwierciadło mikrokosmosu w makrokosmosie i na odwrót?” (Andrzej Żurowski Logika zagłady, w: Czytając Szekspira, Warszawa 1996 s. 287-288).
Dowiedz się więcej »Tragiczna próba – ludzkiej duszy, ziemi, nieba
Mit o upadku rodziny
Sięgając po raz trzeci po dramat antyczny, Maja Kleczewska ukazuje widzowi uniwersalne problemy, które dotykają człowieka niezależnie od czasu czy miejsca, w którym żyje. Jedyne zastrzeżenie budzi tytuł spektaklu – Oresteja – która wbrew temu, co sugerują plakaty i prasa, nie jest Oresteją Ajschylosa, a Kleczewskiej. Reżyserka od tej trylogii antycznej wychodzi, czyniąc ją jakby bazą do dalszych przemyśleń; do samych zaś fundamentów antycznych dorzuca kolejne warstwy w postaci innych tekstów, jak chociażby Scen z życia małżeńskiego Bergmana czy Godzin Hare’a
Dowiedz się więcej »Oresteja: TAK i NIE, Wesołowska/ Miłkowski
Słuchowisko emitowane w programie III PR, 15 kwietnia 2012. W scenariuszu wykorzystałam fragmenty dramatu Szekspira „Król Lear” w przekładzie J. Paszkowskiego. Dowiedz się więcej »UKŁAD (fragment)
If a monkey were given a typewriter and enough time, he would put on paper all of Shakespeare. This is common knowledge and ancient wisdom. Ancient, because it mentions a typewriter, and not a laptop. Note also that English is the language of monkeys. No self-respecting monkey would waste a thousand years to reproduce something in Finnish, or Georgian, or Latin, even if the result were a classic.
But if one were to ask the general public, it is not Shakespeare that the monkeys are busy with. It is criticism. Over millions of morning newspapers readers cry out loud in frustration ‘any monkey could write that!’ meaning, anybody could write a more perceptive article than the critic.
Gdyby małpa miała maszynę do pisania i czas, przelałaby na papier wszystkie dzieła Szekspira. To powszechnie znana i starożytna mądrość. Starożytna, ponieważ mowa o maszynie do pisania, a nie laptopie. Należy również zauważyć, że język angielski jest językiem małp. Żadna szanująca się małpa nie traciłaby tysięcy lat, aby odtworzyć coś w języku fińskim, gruzińskim lub po łacinie, nawet jeśli wzorzec był klasyczny.
Ale gdyby zapytać ogół społeczeństwa, okazałoby się, że to nie z powodu Szekspira małpy są tak zajęte. To sprawka krytyki. Miliony sfrustrowanych czytelników gazet porannych wołają głośno: „każda małpa może napisać coś takiego!”, uznając, że każdy może napisać bardziej wnikliwy artykuł, niż krytyk.
Introduction
In addition to theatre studies I am also interested in philosophy. I therefore decided to combine these two disciplines and make them a foundation for the discussion about the emotional and cognitive substrate of the theatre criticism.
The Code of Practice, a document recently promulgated by the International Association of Theatre Critics, is yet another paper that includes demands of moral behaviour, and thus is evidence for the strong presence of ethical assumptions and demands in one more professional activity, in this case, an activity related to art.
Wprowadzenie
Ponieważ oprócz teatrologii interesuję się również filozofią, przeto postanowiłem skojarzyć te dyscypliny na użytek danej wypowiedzi, uczynić z nich podstawę do rozważań nad emocjonalno-poznawczym podłożem krytyki teatralnej.
Upowszechniony ostatnio przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Krytyków Teatralnych dokument, zwany Kodeksem postępowania, zawierający postulaty zachowań moralnych, jest kolejnym przejawem nasycania założeniami i postulatami etycznymi jeszcze jednej formy aktywności zawodowej, związanej w tym przypadku ze sztuką.
Czy można poznać przyszłość? Nie, ale to nie znaczy, że domyślanie się przyszłości jest działaniem całkiem bezowocnym. Prowadzenie futurologicznych rozważań jest w istocie zadawaniem pytania o teraźniejszość, o sens i cel tego, co dzieje się dziś. W momencie, kiedy przeszłość przestaje być dla nas żywym źródłem odpowiedzi na najważniejsze pytania – po radę i pomoc zwracamy się do przyszłości. Innymi słowy, wizja jutra jest właściwie efektem projektowania współczesnych problemów, lęków, potrzeb, trendów intelektualnych – na przyszłość.
W sprzyjającym wypoczynkowi okresie, dość trudnym dla teatrów, bo zmuszającym je do konkurowania z grillami czy majówkami Teatr Druga Strefa wychodzi do widza z premierą. I to jaką! Marilyn – życie niemożliwe wkracza do repertuaru 26 maja i ma wszelkie predyspozycje, by się w nim dłużej utrzymać. Kontrowersyjna postać, którą tyleż samo milionów ludzi kocha, co nienawidzi, i tekst na podstawie dramatu Zatrute życie Marilyn (La vida imposible de Marilyn), za który Hiszpańskie Ministerstwo Kultury przyznało Davidowi Barbero prestiżową nagrodę Calderon de la Barca, stanowią pewną gwarancję sukcesu. Czy tak jest rzeczywiście, trzeba sprawdzić samemu, gdyż sztuka nie pozwala na jednoznaczne oceny. Dowiedz się więcej »Marilyn – życie niemożliwe
Dowiedz się więcej »Focus Polska w Sibiu: Apokalipsa i odrodzenie