Dwóch mężczyzn: Siergiej (Wiesław Kowalski) i Fiodor (Piotr Duda). Pracownik naukowy Muzeum Historii Regionu i pułkownik rezerwy. Dwie różne osobowości, dwa światy. Dzieli ich wiele. Z czasem znajdują wspólną przestrzeń.
Czkawka oznajmia przebudzenie Warwary, która znalazła się w Siergieju za sprawą czarów „szeptuchy”. Kobieta zmusza Seriożę do odszukania żołnierza i obudzenia w nim ukochanego Andriejki, który zamieszkuje ciało nic nie przeczuwającego Fiodora. Pułkownik Fiodor Piotrowicz początkowo zirytowany natrętnym prześladowcą, z czasem przerażony otaczającym go szaleństwem, którego nie rozumie przypisuje zjawiskom paranormalnym pospolite i znienawidzone skłonności homoseksualne. Fobie, niepewność, transcendencja przenikają się we wzajemnych relacjach snując przejmujący dramat(gr. drama), rodzaj literacki (obok epiki i liryki), obejmuj... More o kondycji ludzkiej.
Autor sztuki, Władimir Zujew jest przedstawicielem tzw. „szkoły jekaterynburskiej” Nikołaja Kolady. Kolada postanowił udowodnić wszystkim, że w kojarzącym się z kaźnią rodziny carskiej Jekaterynburgu można zrobić dobry teatr. Dzięki jego zaangażowaniu ten nurt pisarski zyskał powszechną sławę m.in. w Anglii i w Niemczech. Zujew jest poetą i autorem ponad dwudziestu utworów scenicznych. W Polsce znany głównie z Osaczonych, sztuki wyreżyserowanej przez Małgorzatę Bogajewską w Łódzkim Teatrze im. Stefana Jaracza i N.I.T.R.O. wg dramatu(gr. drama), rodzaj literacki (obok epiki i liryki), obejmuj... More Pierścień obrony, w reżyserii Arkadiusza Wójcika w Teatrze Polskim we Wrocławiu.
Kameralna realizacja tekstu młodego rosyjskiego dramaturga na deskach Teatru Druga Strefa to powiew świeżości. To dobra młoda rosyjska dramaturgia(gr. dramatourgia), 1. twórczość dramatyczna, ogół utworów d... More w ciekawych rozwiązaniach inscenizacyjnych.
Na scenie stół, kilka poprzewracanych krzeseł, łóżko i szafka wypełniona pustymi butelkami po wódce. Bez wydzielonej przestrzeni, za pomocą kilku zabiegów staje się przemiennie mieszkaniem zagubionego naukowca i pijacką meliną emerytowanego żołnierza borykającego się z własnymi zmorami. Co razi, to nierówność aktorów. Wiesław Kowalski dobrze radzi sobie z wyjątkowo trudną rolą człowieka transgresyjnego, partneruje mu niestety mało wiarygodny, kanciasty aktorsko Piotr Duda.
Reżyser, Sylwester Biraga(ur. 24 listopada 1972 w Warszawie), aktor, reżyser, założyc... More nieco przewrotnie prowadzi narrację. Zmienia jej charakter(gr. charakter = wizerunek), postać literacka o wyraźnie ind... More, sytuacje absurdalne wplatając w te zupełnie realistyczne, zaskoczonemu widzowi miesza tropy, by zostawić go samotnego z własną wrażliwością. Nie ma jednoznacznych odpowiedzi. Każdy musi udać się w głąb siebie w poszukiwaniu własnych prawd dotyczących metafizycznych wierzeń. Przestrzega jedynie przed zgubnymi skutkami, bo każdy z nas ma swoją opowieść o czkawce.
„Dlaczego ja? Dlaczego we mnie? Za jakie grzechy?… Dopiero dzięki niej zrozumiałem, że jest w nas coś takiego, o czym kompletnie nie pamiętamy… Coś żywego!… To coś żywotnego! Trzeba to kochać…”
Katarzyna Michalik – Jaworska
CZKAWKA Władimira Zujewa, tłum. Bożena Majorczyk, reż. i scen. Sylwester Biraga, obsada: Siergiej, Warwara – Wiesław Kowalski, Fiodor, Andriejka – Piotr Duda.
TEATR DRUGA STREFA, Warszawa.