Kilka miesięcy temu obchodziliśmy nasze dziesięciolecie, a tu, niepostrzeżenie, okrągłe, 40. już wydanie magazynu „Yorick”. To radość, choć zmącona odejściem współtwórczyni pisma, Justyny Hofman-Wiśniewskiej (przez najbliższych nazywaną Joasią), którą niedawno pożegnaliśmy, a w tym wydaniu, pierwszym składanym bez jej udziału, wspominamy kilkoma tekstami.

W kronice przedstawiamy sylwetkę Laureata Thalia Prize, międzynarodowej nagrody Stowarzyszenia Krytyków Teatralnych, którą niedawno otrzymał Eugenio Barba (do tej uroczystości wrócimy w następnym wydaniu „Yoricka”) i iście królewską, z krakowskim rozmachem zorganizowaną przez Teatr im. Juliusza Słowackiego galę wręczenia Nagrody im. Ireny Solskiej, którą polska sekcja IATC/AICT wyróżniła panią profesor Annę Lustosławską – publikujemy laudację prof. Bożeny Frankowskiej i relację z gali Bogdana Falickiego.

Dowiedz się więcej »Czterdziestka

Choć ledwo dycha, kąsa. W drugim numerze z tego roku (2/2014) kwartalnik „Scena” pokpiwa sobie z Nagrody im. Ireny Solskiej, a osobliwie z wyborów dokonywanych przez Zarząd Klubu Krytyków Teatralnych, który w kolejnych latach nagradzał Danutę Szaflarską, Ninę Andrycz, Emilię Krakowską, a w tym roku Annę Lutosławską.

Redaktor „Sceny” proponuje zmianę nazwy nagrody na Nagrodę im. św. Antoniego Padewskiego (przy czym skrót „św.” drukuje od dużej litery, choć to sprzeczne z polską pisownią). Nasz Zoil sugeruje bowiem, że w sam raz nagrodzie mógłby patronować święty „słynący z niesienia pomocy w odnajdywaniu rzeczy zagubionych i zapomnianych”. Pogratulować taktu.

Dowiedz się więcej »Kąsająca „Scena”

W cyklu LAUREACI BOYA przedstawiamy sylwetkę Janusza Gajosa pióra Elżbiety Baniewicz. Tekst pochodzi z anglojęzycznej książki Boy Award Winners, 2001-2011 opublikowanej przez Polską Sekcję IATC/AICT/Klub Krytyki Teatranej SD RP (Warszawa 2012):

Smak popularności poznał wcześnie, gdy jako student łódzkiej szkoły filmowej zagrał w serialu Czterej pancerni i pies. Czerech przystojnych zawadiaków z czołgu „Rudy” stało się bohaterami masowej wyobraźni. Prawie każdy chłopak chciał być taki, jak jasnowłosy opiekun wilczura Szarika, a niemal każda dziewczyna spotkać w życiu Janka, jakiego stworzył na ekranie Janusz Gajos. Aktor czasami musiał uciekać przez podwórka, skakać przez płoty, by go wielbiciele nie rozszarpali… z miłości. Ale gdy z końcem lat sześćdziesiątych zamieszkał w Warszawie telefon milczał dwa lata z okładem. Żadnych propozycji. To druga strona popularności, mniej przyjemna. Kolega reżyser powiedział kiedyś – dałbym ci rolę Kordiana, ale co zrobimy z psem?

Dowiedz się więcej »Laureaci BOYA: Janusz Gajos. Ludzie, jacy są

Teza, że liberalizm, pozostający na usługach współczesnego kapitalizmu dobrze służy kulturze, poszerzając medialne pola jej oddziaływania okazuje się coraz bardziej kontrowersyjna. Liczni literaturoznawcy, filozofowie, socjolodzy estetycy działania menadżerskie, medialno rynkowe w zakresie kultury skłonni są raczej oceniać, jako destrukcyjne i szkodliwe dla rozwoju kultury Ten drugi z przedstawionych punktów widzenia w postkomunistycznej Polsce nie zyskuje sobie atoli szczególniejszego aplauzu. Władze III RP stawiają na, zgodny z mechanizmami rynku, kulturalny menedżeryzm. Menedżeryzm w kulturze lansują też media: argumentują, że jest on metodą działania zdrową i pożądaną, bo zbliża kulturę do kapitalistycznych realiów. Media są za umacnianiem systemu i nie obchodzi ich wiele, jakim się odbywa to kosztem. Nagłaśniają poglądy liberałów, którzy aprobując Balcerowiczowską kurację szokową, są niewątpliwie głównymi architektami zasad i form prokapitalistycznych przekształceń w Polsce. W tym również przekształceń powodujących barbaryzację kultury.

Dowiedz się więcej »LIBERALNA ARKADIA

III Symfonia Pieśni Żałosnych Henryka Mikołaja Góreckiego, która stała się muzyczną scenerią Chóru Sierot Teatru KTO, jest sumą lamentacji osieroconego dziecka oraz matki opłakującej swoje potomstwo. Impulsem do powstania symfonii stały się słowa wyryte na więziennej ścianie w pensjonacie Palace przez osiemnastoletnią Helenę Błażusiak: „Mamo, nie płacz, nie. Niebios Przeczysta Królowo, Ty zawsze wspieraj mnie. Zdrowaś Mario”. Dziewczyna została pojmana przez gestapo w 1944 roku i była więziona w zakopiańskim hotelu, zwanym „Katownią Podhala”. Obok II wojny światowej, w symfonii pojawia się XV-wieczny polski lament maryjny oraz śląska piosenka ludowa o matce szukającej syna, poległego w powstaniach styczniowych. Spoiwem utworu jest doświadczenie śmierci widzianej oczami dziecka oraz z perspektywy matki. Pojawiający się w symfonii sopran potęguje poczucie opuszczenia oraz tęsknoty za tym, co utracone. Dowiedz się więcej »Wygnańcy, synowie Ewy