Coraz bardziej jestem niepewny siebie
Rozmowa z Janem Englertem.

Rozmowa z Janem Englertem.
„Bo to, co nas podnieca, to się nazywa kasa”. I historię w tym klimacie można oglądać w Olsztynie od 16 czerwca 2007 roku. Spektakl „Skąpiec” Moliera zainaugurował bowiem otwarcie Letniej Sceny Teatru im. Stefana Jaracza. Jednak czy sztukę można ciepło przyjąć?
Dowiedz się więcej »Jak zachwyca, jak nie zachwyca!?
Tytuł książki Małgorzaty Szpakowskiej, „Teatr i bruk”, budzi nieuchronne skojarzenie: Norwid, „Ideał sięgnął bruku”. Chociaż nazwisko Norwida w książce ani razu nie pada, to jednak autorka rozszyfrowuje sens tytułu już we wstępie, ogłaszając, że najbardziej ją interesowali krytycy uprawiający pisarstwo co najwyżej wokółteatralne: „Toteż Martę Fik – pisze – przez całe życie uprawiająca krytykę teatralną, pozwoliłam tu sobie zaprezentować jako publicystkę polityczną. To bardzo szlachetny przykład, jak teatr może sięgnąć bruku”.
Tegoroczny, siódmy sopocki festiwal „Dwa Teatry” nieco zawiódł. I tym razem okazał się lustrem, które – jak tego chciał Szekspir – odzwierciedla ducha czasu. Gdy w Polsce na nowo rozgorzały spory o sens lustracji, telewizyjny, a po części również radiowy teatr, wziął się za bary z historią. Głównie rzecz jasna z dziesięcioleciem powojennym i potwornościami urzędu bezpieczeństwa.
Dowiedz się więcej »Dwa teatry 2007, czyli taniec z historią
W numerze styczniowym, 1/2007 (12): Pamiętnik teatralny Tomasz Miłkowskiego (maj 2007) Teatr na świecie: Pierre Mika, „List z Paryża” – Królowa Adjani w teatrze Marigny… Dowiedz się więcej »Nr 13 (czerwiec 2007)
Dorównać życiu
Marzenie ściętej głowy: dorównać życiu! Teatr zawsze chciał nadążyć za biegiem wypadków, a nawet je wyprzedzić.
Dowiedz się więcej »Pamiętnik teatralny (maj 2007)
Panie redaktorze,
kilka miesięcy po pięcioletniej przerwie i po doskonalej interpretacji “Dame aux camellias”… Isabelle Adjani powróciła na scenę teatru “Marigny” w sztuce Wolfganga Hildesheimera ”Ostatnia noc Marie Stuart”.
Dowiedz się więcej »Królowa ADJANI w teatrze Marigny
Uroczystościom związanym z wręczeniem Europejskich Nagród Teatralnych w Salonikach (26-29 kwietnia) towarzyszyło seminarium zwołane przez AICT/IACT pod hasłem „Nagrody – kto je potrzebuje”. Wystąpienia wprowadzające do dyskusji można znaleźć na oficjalnej stronie AICT: www.aict-iatc.org
Publikujemy odezwę poprzedzająca seminarium, a także polskie wersje wystąpień Iana Herberta i Kim Yun Cheola oraz poszerzoną wersję wystąpienia Tomasza Miłkowskiego w języku angielskim.
Wystąpienie powitalne podczas kolokwium AICT w Salonikach.
Dowiedz się więcej »Nagrody, zagajenie dyskusji
Wystąpienie podczas seminarium AICT w Salonikach. Dostępne w wersji angielskiej na witrynie międzynarodowej IACT/AICT
Dowiedz się więcej »Nagrody. Kto je potrzebuje?
Głos w dyskusji podczas kolokwium AICT w Salonikach w trakcie spotkania z okazji Europejskiej Nagrody Teatralnej.
Dowiedz się więcej »Prizes – why not?
Teatr Nowy im. Tadeusza Łomnickiego w Poznaniu 27 kwietnia 2007 został przyjęty do grona pełnoprawnych członków European Theatre Convention (ETC), jednej z dwu najbardziej prestiżowych i odgrywających najistotniejszą rolę w świecie teatralnym organizacji.
Dowiedz się więcej »Teatr Nowy z Poznania w ETC
Przemówienie akcesyjne Janusza Wiśniewskiego wygłoszone podczas Zgromadzenia Generalnego European Theatre Convention 27 kwietnia 2007 r. w Salonikach.
Dowiedz się więcej »Przystępując do Konwencji Europejskich Teatrów
Czy teatr południowokoreański idzie własną drogą kraju o historii liczącej 5 tysięcy lat, czy też ulega globalizacji? Czy separuje się, czy zbliża do reszty świata? Co ma do zaoferowania swojej publiczności? Międzynarodowe festiwale teatralne, organizowanie w Seulu od 1978 roku, zdają się świadczyć, że Korea chce być bliżej świata. Ale też nie chce rezygnować z własnych tradycji.
Rozmowa z Krzysztofem Globiszem.
Dowiedz się więcej »Jaka publiczność, tacy aktorzy. Pomór na autorytety
Na stronie internetowej www.barcis.pl witają nas takie oto sympatyczne słowa aktora: Niech wam będzie dobrze na świecie…
Dowiedz się więcej »Teatr ma przedziwny smak – rozmowa z Arturem Barcisiem
Od pewnego czasu trwają starania, by jeden ze skwerów warszawskiego Śródmieścia nosił imię wspaniałej i – niestety – po części zapomnianej, polskiej aktorki, Elżbiety Barszczewskiej. Wspierają je zarówno Teatr Polski, z którym Aktorka przez lata była związana, jak i polska sekcja A.I.C.T. – Klub Krytyki Teatralnej.
Elżbieta Barszczewska pisała dziennik, który znajduje się w posiadaniu Rodziny Aktorki. Jak dotąd żadna instytucja zajmująca się historią polskiego teatru nie wykazała zainteresowania tym zapisem. Poniżej – fragment z dziennika.
Dowiedz się więcej »Elżbiecie Barszczewskiej pro menoria
Grywają tę sztukę rzadko z godną podziwu intensywnością. Młodzi aktorzy mowią o świecie coś, co warto usłyszeć. Najbliższy spektakl "Someone who'll watch over me" w Starej Prochoffni 19 czerwca.
Dowiedz się więcej »Someone who’ll watch over me w Teatrze Konsekwentnym
W naszym cyklu – Alfabet Krytyków Teatralnych przedstawiamy sylwetkę Jadwigi Ślipińskiej (8.X. 1929 Chyrów – 24.I.2003 – Koszalin), wieloletniej recenzentki przez 40 lat związanej z Koszalinem.
Dowiedz się więcej »Jadwiga Ślipińska
„Graj, cholero – mówiła moja matka – bo nie wiadomo z czego chleb będziesz jadł". Grałem zatem. Dla siebie. Dla niej. Dla tego chleba w przyszłości – opowiadał Andrzej Kurylewicz z okazji któregoś naszego spotkania. Zaczynał wcześnie, bo miał wówczas dopiero 5 lat.
Dowiedz się więcej »Andrzej Kurylewicz – kompozytor, pianista, jazzman