Yorick

 

Lata przełomu dwudziestego i dwudziestego pierwszego wieku przywracają aktualność prognozom głoszonym w epoce kapitalizmu dziewiętnastowiecznego. Socjologiczno-filozoficzna refleksja na temat rugującej feudalne porządki nowej formacji, zawierała podówczas uwagi, że choć rzeczona formacja przynosi niewątpliwy postęp ekonomiczny w sferze literatury, sztuki, otwiera perspektywę mniej obiecującą, że choć zapładnia kulturę nową problematyką, jednocześnie zagraża kulturze wysokiej.

Dowiedz się więcej »Awagarda z liberalno rynkowego nadania

 

Premiera Wyzwolenia mogłaby uchodzić za próbę złamania ciszy wyborczej, gdyby nie fakt, że odbywała się w ostatnim dniu kampanii. Tak żartowano w kuluarach po premierze, tekst Stanisława Wyspiańskiego bowiem brzmiał nad podziw współcześnie, opisując konflikty, ideowe zawieruchy i walkę o rząd dusz w Polsce posmoleńskiej. Tak bywa z Wyzwoleniem, jeśli reżyser potrafi wyłuskać z tego dramatu uniwersalne przesłanie – obowiązek znalezienia nowoczesnej formuły patriotyzmu, odległej od wszelkich form ksenofobii, autorytaryzmu czy górnolotności, osłaniającej jałową myśl.

 

Dowiedz się więcej »Rozprawa Polaków pod krzyżem

 

W nowym cyklu Yoricka, „Czytane na nowo”, przedstawiamy szkic Radosława Lubiaka o słynnych Listach ze sceny Erwina Axera. Autor szkicu debiutuje w „Yoricku”, jest studentem drugiego roku studiów magisterskich na wydziale Wiedzy o Teatrze Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza.

Dowiedz się więcej »Czytane na nowo: Listy pisane ze sceny

 

Panel pod hasłem „Demoludy śmieją się z demoludów” towarzyszył 5. edycji festiwalu DEMOLUDY w Olsztynie. Pretekstem do rozmowy były spektakle (i dramaty) autorów węgierskich i rumuńskich. Rozmówcy, Krzysztof Varga i Kazimierz Jurczak, przyznali, że Węgrzy i Rumuni śmiać się z siebie potrafią, ale gorzej znoszą, kiedy śmieją się z nich inni. Zdaje się – jak wszędzie, jak wszyscy, chociaż w skłonności do pokpiwania z siebie przodują bodaj Czesi.

 

Dowiedz się więcej »Czy demoludy stać na autoironię?

Jakie przedstawienia powinny zostać zaprezentowane w ramach Teatru Telewizji?

Poniedziałkowy (24.10.2011 r.) spektakl Teatru Telewizji „Boska”, transmitowany na żywo z warszawskiego Teatru Polonia z udziałem Krystyny Jandy w roli tytułowej, był głośnym wydarzeniem i dużym sukcesem frekwencyjnym – oglądał go co czwarty telewidz (2,7 mln). Trzeba zdyskontować powrót po 50 latach bezpośrednich transmisji z sal teatralnych. Jakie przedstawienia powinny zostać zaprezentowane w ramach Teatru Telewizji? Takie pytanie zadał ekspertom tygodnik „Przegląd” (nr 44/2011).

 

Dowiedz się więcej »Wielki powrót Teatru TV?

Na wyrafinowany pomysł wpadł Robert Gliński, nowy dyrektor Teatru Powszechnego i rozpoczął sezon od premiery poetyckiej, skomponowanej z wierszy Wisławy Szymborskiej.

Dowiedz się więcej »Nie takie ciężkie norwidy

 

Są pewne fakty, które wymieniać można za aktorami, reżyserami i dyrektorami teatrów lalkowych w Finlandii. Że fiński teatr lalkowy świat coraz bardziej dostrzega, ceni. Że jest profesjonalny, na wysokim poziomie artystycznym. Że twórcy kształtowali się pod okiem wybitnych nauczycieli z całego świata. Że wygrali wiele nagród na studenckich, potem również międzynarodowych festiwalach. Że w nowe tysiąclecie fiński teatr lalkowy wszedł z największą w swojej historii ilością grup i twórców, czujących słabość do tego rodzaju sztuki. To fakty.

 

Dowiedz się więcej »FINLANDIA TO BAJKA

Kto mógł przypuszczać, że opublikowana 75 lat temu powieść Zaklęte rewiry Henryka Worcella, w dużej mierze inspirowana osobistymi doświadczeniami pisarza jako pomywacza, bufetowego i kelnera w krakowskim Grand Hotelu pod koniec lat 20. ubiegłego wieku, posłuży za podstawę scenariusza współczesnego spektaklu. Andrzej Sajnuk jednak, autor adaptacji i reżyser dostrzegł nieomylnie w tej powieści materiał do spektaklu mówiącego o sprawach współczesnych, choć wcale nie usiłował nadać mu rysów akcji toczącej się w roku 2011.

 

Dowiedz się więcej »Piekło kelnerów

„Circe Berman właśnie spytała, jak można odróżnić dobry obraz od złego. Odparłem, że najlepszej ze znanych mi odpowiedzi na to pytanie, choć też niedoskonałej, udzielił malarz nazwiskiem Syd Solomon (…) – Wystarczy, moja droga – rzekł – że obejrzysz milion obrazów, Potem już nigdy się nie pomylisz”.

Kurt Vonnegut, „Sinobrody”

 

Motto na sezon miniony dedykuję tym wszystkim, którzy po obejrzeniu 10 przedstawień już wiedzą, że nastąpiło pięć przełomów. Doradzam nieśmiało umiar w pochwałach i przyganach

N/z: Joanna Szczepkowska i Modest Ruciński w „Mewie” w reż. Agnieszki Glińskiej, Teatr Narodowy

Dowiedz się więcej »Przewodnik po aktorach (nie tylko) warszawskich. Sezon 2010/11

Kilka miesięcy temu w podwarszawskiej Podkowie Leśnej Magda Teresa Wójcik spotkała się ze mną, mimo choroby, która Ją dręczyła, jako redaktorem przygotowywanego tomu Czy teatr jednego aktora jest teatrem ubogim, który ukaże się w tym roku nakładem Wrocławskiego Towarzystwa Przyjaciół Teatru. Jej trzy pamiętne monodramy pozostaną w historii tego ruchu, a pasja, z jaką oddawała się sztuce godnym szacunku wzorem. Wiedziała, że odchodzi, ale przyjmowała swój los z zadziwiającą pokorą. Żegnam Ją z prawdziwym smutkiem.

Tomasz Miłkowski

 

Wypowiedź zmarłej artystki, którą publikujemy, można traktować jako jej artystyczny testament

 

Dowiedz się więcej »Maria Teresa Wójcik – artystyczny testament

 

Na blogu Wojciecha Majcherka ukazał się tekst o kodeksie postępowania krytyka, który przyjęto na kongresie AICT w Erywaniu. 5 października o godz. 10.00 odbędzie się panel z udziałem prof. Yun Cheol Kima (Korea) i dr Michela Vais (Kanada), inicjatorów przyjęcia Kodeksu. Wojciech Majcherek przyjął zaproszenie na to spotkanie, można się więc spodziewać, że dyskusja na tym zyska. W rozmowie uczestniczyć będą również artyści teatru: Emilia Krakowska, Maciej Englert, Henryk Talar, Sylwester Biraga, teatrolodzy i dziennikarze. Niech przedsmakiem rozmowy będzie tekst Wojciecha Majcherka zaczerpnięty (za jego zgodą) z jego blogu.

 

Dowiedz się więcej »Etyka krytyka

 

Chociaż „teatralne serce kraju bije w Warszawie”¹, to w tym sezonie rytm uderzeń wyznaczał Wrocław. Nie tylko dlatego, że to Wrocław został wybrany na stolicę kulturalną Europy 2016, ani nawet dlatego, że teatry wrocławskie i dolnośląskie rozbiły w tym roku bank z nagrodami w najważniejszych konkursach teatralnych w Polsce, na czele z konkursem na inscenizację polskiego dramatu współczesnego.

1Tomasz Plata, „Osobiste zobowiązania”, w: „Strategie publiczne, strategie prywatne” Warszawa 2006

 

Dowiedz się więcej »Po sezonie teatralnym 2010/2011: Wrocław nadaje ton