W Sankt Petersburgu rozpoczął się IX Międzynarodowy Festiwal Monodramów MONOKL, w którym o zwycięstwo ubiega się 13 artystów z 8 krajów. Międzynarodowemu jury przewodniczy Jurij Tomaszewski, zasłużony działacz kultury Rosji, główny reżyser Państwowej Filharmonii Sankt Petersburga. W skład jury wchodzi wiceprzewodniczący IATC/AICT, przewodniczący Klubu Krytyki Teatralnej Tomasz Miłkowski.
Zapraszamy, 4 marca 2013 o 19:00 do Teatru Dramatycznego, na spotkanie z cyklu Zapomniane w baśni. Roszpunkę braci Grimm przeczyta Katarzyna Żak, udział w rozmowie wezmą prof. Paweł Dybel i dr Cezary Żechowski. Wstęp wolny.
Roszpunka to jedna z najstarszych ludowych baśni niemieckich, po raz pierwszy spisana przez braci Grimm i opublikowana w 1812 roku.
Paweł Dybel jest profesorem filozofii, pracuje w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN oraz na Wydziale Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego. Jest specjalistą z zakresu psychoanalizy i hermeneutyki, fenomenologii i poststrukturalizmu. Cezary Żechowski jest doktorem nauk medycznych, psychiatra i psychoanalityk. Zajmuje się psychiatrią antropologiczną, teorią więzi i neuropsychologią.
Już od ponad miesiąca, z wielką przyjemnością, gościmy w Łodzi NIKOŁAJA KOLADĘ – czołowego rosyjskiego dramatopisarza, reżysera, aktora i dyrektora prywatnego Teatru Kolada w Jekaterynburgu.
Znany na całym świecie autor ponad dziewięćdziesięciu sztuk został zaproszony przez Dyrekcję Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi do realizacji dwóch spektakli. Już 16 marca, o godzinie 19.00, zapraszamy na Dużą Scenę Teatru, gdzie odbędzie się premierowy pokaz „BABY CHANEL” Nikołaja Kolady w reżyserii samego autora. Dzień później, 17 marca, o godzinie 19.00, na Małej Scenie, premiera „MARZENIA NATASZY” Jarosławy Pulinowicz, również w reżyserii Kolady.
Poniżej informacje o realizacjach. Dowiedz się więcej »Kolada reżyseruje w Łodzi
W Kwartale w teatrze uzupełnione zostały informacje o premierach Teatru Tańca w Kielcach, Polskiego Baletu Narodowego w Warszawie, w Teatrze Wielkim w Lodzi i planach… Dowiedz się więcej »Nowości muzyczne i baletowe w „Kwartale w Teatrze”
Zarząd polskiej sekcji IATC/AICT (Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Teatralnych) przyznał Nagrodę Boya’2013 PIOTROWI FRONCZEWSKIEMU za tytułową kreację w przedstawieniu Ja, Feuerbach w jego reżyserii na deskach warszawskiego teatru Ateneum.
Nagroda Boya to jedna z najstarszych polskich nagród teatralnych, ustanowiona w roku 1957, w atmosferze popaździernikowej odwilży – stało się to z inicjatywy Romana Szydłowskiego, ówczesnego prezesa Klubu Krytyki Teatralnej Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, a zarazem współtwórcy powstałego wówczas Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Teatralnych, które w roku 1956 zostało zawiązane podczas spotkania w Paryżu.
Fundacja SZTUKA ŻYCIA uzyskała od Dzielnicy Ochota lokal przy Tarczyńskiej 3a. Odwołując się do historycznego Teatru na Tarczyńskiej oraz organizowanych przez Fundację Mironaliów, nazwaliśmy klubokawiarnię … Dowiedz się więcej »Czytanie Białoszewskiego w „Obrotach rzeczy”
W uznaniu zasług dla polskiego teatru i krytyki Zarząd polskiej sekcji IATC/AICT (Klubu Krytyki Teatralnej) przyznał KLEMENSOWI KRZYŻAGÓRSKIEMU tytuł Honorowego Członka Klubu Krytyki Teatralnej. Klemens Krzyżagórski, współtwórca wielu teatrów, b. redaktor naczelny „Odry”i legendarnych białostockich „Kontrastów” odcisnął swój ślad m.in. jako promotor polskiej szkoły reportażu i niestrudzony rzecznik kształcenia aktorów lalkarzy. W pierwszych numerach „Yoricka” [nr 1 i następne] publikowaliśmy jego wywiad-rzekę z Krzysztofem Rauem, z którym wiązała go długoletnia wspólna praca.
Dowiedz się więcej »Klemens Krzyżagórski członkiem honorowym Klubu Krytyki Teatralnej
”Aktorstwo najwyższej klasy”, „wprost niewiarygodny pokaz aktorskiej siły”, „wstrząsające, przerażające, porażające prawdą – takie jest wyznanie podszyte psychozą. Taki jest Niżyński. Taki jest Kamil Maćkowiak, wcielający się w jego postać.” – tak o Niżyńskim pisali recenzenci tuż po premierze. 3 grudnia 2005 roku Kamil Maćkowiak po raz pierwszy wcielił się w postać „Boga tańca”. Od chwili premiery monodram bije rekordy popularności.
Mauzer – spektakl na podstawie jednego z najważniejszych dramatów Heinera Müllera w reżyserii Theodorosa Terzopoulosa zostanie ponownie zaprezentowany w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu. Przedstawienie będzie można zobaczyć w Studiu Na Grobli w dniach od 22 do 26 lutego.Po raz pierwszy Theodoros Terzopoulos zmierzył się z Mauzerem Heinera Müllera w 2009 roku w Atenach. Polska wersja spektaklu powstała w ramach programu „Masters in Residence” w Instytucie Grotowskiego, a premiera odbyła się podczas ubiegłorocznej edycji Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Świat miejscem prawdy”. Kameralna inscenizacja Theodorosa Terzopoulosa spotkała się wówczas z bardzo przychylnym przyjęciem ze strony zarówno publiczności, jak i krytyki.
Dowiedz się więcej »„Mauzer” ponownie w Instytucie Grotowskiego
W najbliższy weekend Instytut im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu będzie miejscem pełnym wyjątkowych teatralnych wydarzeń. Już w najbliższy piątek w Sali Kinowej (22 lutego) odbędzie się wykład poświęcony Konstantemu Stanisławskiemu, który poprowadzi prof. Juliusz Tyszka. W Sali Teatru Laboratorium zaprezentowany zostanie natomiast pokaz pracy Aleksandry Kugacz „Wyjścia”.
Pokaz pracy „Wyjścia” Aleksandry Kugacz to siódma prezentacja w ramach cyklu „Monosytuacje”, poświęconego małym formom teatralnym, który realizowany jest przez Instytut Grotowskiego od początku lutego. „Wyjścia” inspirowane są prozą Herty Müller, niemieckiej noblistki, która urodziła się i dorastała w Rumunii rządzonej przez Nicolae Ceauşescu.
Dowiedz się więcej »Teatralne prawdy w Instytucie Grotowskiego
Z przykrością informujemy, że z powodu choroby Adama Ferencego planowana na 1 marca premiera „Cudotwórcy” w reżyserii Wawrzyńca Kostrzewskiego na Małej Scenie Teatru Dramatycznego w Warszawie zostaje przełożona na 22. marca.
Troje bohaterów. Wspólna droga. Łączy ich przywiązanie, miłość, nienawiść i magia. Uzdrowiciel Frank Hardy (Adam Ferency), jego towarzyszka życia Grace (Marta Król) i ich impresario Teddy (Andrzej Blumenfeld) przywołują wspomnienia z dwudziestu lat życia spędzonego podczas wędrówki po wsiach i prowincjonalnych miasteczkach Walii, Szkocji, Irlandii.
Kot w butach ma już 316 lat (a może więcej…). Po raz pierwszy opublikował go w swoim zbiorze „Bajki Babci Gąski” Charles Perrault. Jednak najstarsza wersja tej opowieści pochodzi z XVI wieku i zapisał ją Giovanni Francesco Straparola.
Wersji bajki istnieje dziś tyle, że trudno byłoby je zliczyć. Ale warto wspomnieć, że na początku XX w. Cesar Cui skomponował na jej podstawie krótką operę dla dzieci, a nieco później Walt Disney stworzył czaro-biały film „Puss in Boots”, jednak jego fabuła odbiegała od tradycyjnej wersji. Podobnie, jak dobrze znanego dzieciom filmu wytwórni Dream Works o kocie w butach, który do naszych kin trafił przed niespełna dwoma laty…
We Wrocławskim Teatrze Współczesnym – w ramach cyklu „Strefy kontaktu” – drugie już spotkanie poświęcone Helmutowi Kajzarowi [program pierwszego spotkania: http://www.wteatrw.pl/1359.xml]. Tym razem studenci wrocławskiej filii krakowskiej PWST zaprezentują efekt swojej pracy warsztatowej pod kierunkiem Pawła Łysaka nad dramatem Kajzara „Rycerz Andrzej”. Redaktor naczelny pisma „Teatr” prof. Jacek Kopciński będzie rozmawiał z Marcinem Kościelniakiem o jego książkach wydanych przez Korporację Ha!art. Na zakończenie zapraszamy na projekcję filmu dokumentalnego Andrzeja Titkowa.
Café Teatralna – to nowy cykl comiesięcznych spotkań, podczas których będą Państwo mogli w luźnej, kawiarnianej atmosferze porozmawiać z artystami związanymi z szeroko pojętym teatrem lalek.
Zaprosimy: lalkarzy z powołania i wykształcenia; lalkarzy, którzy „zdradzili” swój zawód i tych, którzy odnaleźli go przez przypadek;miłośników lalkarstwa i jego przeciwników; tych, którzy twierdzą, że teatr lalek jest jedynie dla dzieci i tych, którzy uważają, że „teatr lalek” to tyle, co „teatr formy”, a forma to i Kantor, i Szajna, i Grzegorzewski, i opera …; tych, co dla teatru lalek piszą, tańczą, śpiewają, komponują, reżyserują i fotografują. A także tych wszystkich, których chcieliby Państwo w Café Teatralnej spotkać.
Dowiedz się więcej »Café Teatralna czyli kawa, herbata i teatr!
Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie przyznało dofinansowania na tegoroczną, 13. edycję Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Mimu. Tym samym z kulturalnej mapy Polski i Europy znika najważniejszy (a w Polsce jedyny) festiwal prezentujący sztukę pantomimy.
Co roku na festiwalu występowali najwybitniejsi mimowie świata (m.in. Gregg Goldston, Bodecker i Neander, Teatr Licedei), tu swoje warsztaty prowadził Marcel Marceau. Co ważne – festiwal cieszył się ogromnym zainteresowaniem publiczności, która na większości przedstawień ledwo mieściła się w Teatrze Na Woli.
Publikujemy list otwarty dyrektora artystycznego festiwalu Bartłomieja Ostapczuka do ministra Bogdana Zdrojewskiego.
Milczkiem w Zemście (w Och-teatrze) obchodził czterdziestolecie swojej pracy scenicznej Wiktor Zborowski, ale jak się okazało, tak naprawdę obchodził półwiecze. Bo oto jeszcze jako małoletnie pacholę występował na deskach Teatru Kameralnego w Rewolwerze Fredry (1962) w reżyserii Marii Wiercińskiej w roli – jak podkreślił jubilat w mowie okolicznościowej – mówionej jako jeden z chłopców, którzy z rzeczonym rewolwerem mieli do czynienia, a występował u boku samego Stanisława Jaśkiewicza (kto go dzisiaj pamięta?), wytwornego aktora z manierami i nieco śpiewną wymową jako baronem, usiłującym pozbyć się rewolweru.
[Na zdj. Wiktor Zborowski i Cezary Żak jako Cześnik – fot. Och-teatr]
Już jutro premiera Zemsty w Och-teatrze z Wiktorem Zborowskim w roli Milczka. Tą rolą Zborowski obchodzi 40-lecie pracy scenicznej. WA roli czesnika partnertuje mu Cezary Żak, spektakl reżyseruje Waldemar Śmigasiewicz.
Wiktor Zborowski to jeden z najbardziej charakterystycznych aktorów sceny teatralnej i filmowej. Szkołę teatralną ukończył w Warszawie. Do jego ważniejszych kreacji teatralnych należą: Harry w Sie kochamy w reż. M. Sławińskiego, Papkin w Zemście w reż. G. Holoubka, Shitz w Shitzu w reż. A. Tyszkiewicza, Don Kichot/Cervantes w Człowieku z La Manchy w reż. J. Gruzy, Pan Darling/Kapitan Hak w Piotrusiu Panie w reż. J. Józefowicza, Mackie Majcher w Operze za 3 grosze w reż. K. Zaleskiego, Jonathan Peachum w Operze za trzy grosze w reż. L. Adamika, Prokurator Diego w Małżeństwie pana Missisipi w reż. J. Warmińskiego.
21. Alternatywne Spotkania Teatralne KLAMRA 2013, rozpoczną się w Akademickim Centrum Kultury i Sztuki „Od Nowa” już 9 marca i potrwają przez osiem dni. To najdłuższa i najbogatsza z dotychczasowych edycji toruńskiego festiwalu, który w ubiegłym roku obchodził 20-lecie.
[na zdj. „Sierakowski” Komuny Warszawa]
Poszukiwany: Jezus Chrystus. Oskarżony o mącenie ludziom w głowach, skłonności anarchistyczne, spisek przeciw władzom państwowym.
Michał Zadara wyreżyserował nigdy nie wystawiany w Polsce monolog Klausa Kinskiego. Aktorka Barbara Wysocka (na zdj.), perkusista Leszek Lorent i gitarzysta Bartłomiej Tyciński przypominają widzom, dlaczego ustatkowane społeczeństwo tak bardzo nie mogło znieść Jezusa i wolało go zabić, niż konfrontować się z jego słowami. „Jezus Chrystus Zbawiciel” to wydarzenie na pograniczu spektaklu, koncertu i performance.
Zapraszamy 15 lutego 2013 o godzinie 19:00 do Sceny Przodownik Dowiedz się więcej »Warszawska premiera. „Jezus Chrystus Zbawiciel” na Scenie Przodownik
W ponad pół wieku od spektakularnego debiutu Karin Stanek powstaje monodram, w którym Agnieszka Wajs brawurowo wciela się w postać pierwszej polskiej „rokendrolówy”. Prapremierowy pokaz odbędzie się 22 lutego 2013 w Teatrze Korez.
Pamiętacie Karin Stanek? Bytomiankę, która w latach 60. wylansowała „Malowaną lalę”, „Chłopca z gitarą” i „Jedziemy autostopem”? Nazywano ją różnie: „sekskapiszon big-bitu”, „pchełka z gitarą”, ale i „chłopczyca w spodniach, z przedziwnym akcentem”. Jeżeli zmieniła się w końcu z podlotka w kobietę, trudno było to zauważyć, bo lata całe zaplatała warkocze, ubierała białą bluzkę i czarne spodnie. Jeżeli dojrzała jako artystka, niełatwo było to dostrzec, bo do końca zabawiała publiczność, śpiewając o tym, że „chłopca z gitarą chce”. Zanim odeszła – zniknęła na wiele lat.