Przejdź do treści

Yorick


Przegląd Teatralny i Literacki
ISSN 2080-9980

Старая ссылка на Кракен не работает? Не бегите в Google! Именно этого ждут мошенники. Используйте надежный шлюз, который всегда ведет на актуальное зеркало. Добавьте в закладки kra45.at и забудьте о проблеме поиска ссылок навсегда.

Szkło bolesne

Szkło bolesne. Opowieść matki o Powstaniu Warszawskim

Szkło bolesne (tytuł zaczerpnięty z wiersza Krzysztofa Kamila Baczyńskiego) jest opowieścią opartą na faktach historycznych i prawdziwych losach ludzi – nie jest jednak relacją, reportażem czy biograficzną rekonstrukcją. W tekście wykorzystano fragmenty utworów i wypowiedzi świadków historii i uczestników Powstania Warszawskiego. Szkło bolesne jest hołdem złożonym bohaterom w 60. rocznicę Powstania. Prapremiera sztuki odbyła się 2 października 2004 w Teatrze Nowym w Łodzi, premiera amerykańska – 3 października w Polskim Instytucie Teatralnym w kierowanym przez Ninę Polan w Nowym Jorku; obydwie w reżyserii autora.

Dowiedz się więcej »Szkło bolesne

W numerze październikowym (2004)

  W numerze m.in.:

  • Ślepota, jednoaktówka Maria Frattiego, amerykańskiego dramaturga w tłum. Tomasza Miłkowskiego
  • Szkło bolesne, fragment nowego dramatu Kazimierza Brauna
  • rozmowa Justyny Hofman -Wiśniewskiej z Wojciechem Malajkatem
  • felieton Witolda Fillera
  • recenzje, przeglądy
  • pominięte hasła z Encyklopedii polskiego teatru Bożeny Frankowskiej
  • wydarzenia: Nagroda im. Wojciecha Bogusławskiego dla Estery Żeromskiej

Dowiedz się więcej »W numerze październikowym (2004)

Zdjąć kapelusz, Ćwikła idzie!

Była i jest uśmiechem, radością i szczęściem sceny polskiej – napisał kiedyś o Ćwiklińskiej wytrawny znawca aktorskich talentów, człowiek, któremu w mijającym stuleciu było dane oglądać największych z wielkich naszego teatru, Adam Grzymała – Siedlecki. I choć w ciągu długiej i przebogatej kariery artystycznej poświęcono jej tysiące sążnistych recenzji, w których niczym refren w jakimś hymnie pochwalnym raz po raz powracają słowa genialna i arcydzieło, choć pod koniec życia stała się niemalże instytucją narodową – nikt chyba trafniej nie wyraził tego, co czyniło ją niezastąpioną i niepowtarzalną w oczach paru pokoleń widzów.
Dowiedz się więcej »Zdjąć kapelusz, Ćwikła idzie!

WYWIAD Klemensa Krzyżagórskiego z Krzysztofem Rauem

Z Krzysztofem Rauem rozmawia Klemens Krzyżagórski

SCENA DLA DOROSŁYCH stała się sprawdzianem i potwierdzeniem jakości zespołu aktorskiego. Zostało to zauważone przez krytyków teatralnych zajmujących się nie tylko lalkami. Bożena Frankowska napisała, że po obejrzeniu Twojego Szukszyna zrozumiała, iż „można w lalkach białostockich realizować każdy repertuar, dla dzieci i dla dorosłych, klasyczny i współczesny, dramatyczny i należący do lalkowego kanonu europejskiego”. Dowiedz się więcej »WYWIAD Klemensa Krzyżagórskiego z Krzysztofem Rauem

Teatr Grzegorzewskiego

Tego jeszcze nie było. Pierwszy raz polski teatr dał przegląd twórczości jednego reżysera. Specjalnie na tę okazję odświeżone zostały spektakle, które już schodziły lub zeszły z afisza. Odbyły się także prapremiera nowego widowiska, pokaz filmu i panel. Wydarzenie bez precedensu i bodaj zarezerwowane tylko na ten jedyny raz: Planeta Grzegorzewski. Bo też jedyny, samoswój, odmienny, niepokojący i tajemniczy jest teatr Jerzego Grzegorzewskiego, do którego – jak sam o sobie mawia – stary reżyser dopisał nowe przedstawienie: Duszyczkę według Tadeusza Różewicza.

Dowiedz się więcej »Teatr Grzegorzewskiego

Martwa Królewna, czyli krótki rzut oka na Teatr TV sezonu 2003/2004

Wśród znawców sceny coraz częściej daje się słyszeć grzmiące żalem słowa: – Teatr TV umarł! Po tej złowieszczej deklaracji nie ma miejsca na zwyczajowy ciąg dalszy: – Niech żyje Teatr TV! Bo i po co przyglądać się czemuś, co z założenia (modne jest takie gadanie) nic nowego nie powie, nie zrobi, niczego nie pokaże, będzie się taplało w wiecznie tym samym bajorku przekleństw, używało lub nadużywało brukowego języka, chcąc nie chcąc naśladując film, reality show czy teleturniej. Otóż takie i podobne twierdzenia to moim zdaniem ślepa uliczka. Prawda, pewne rzeczy (dramat, poezję, prozę) lubimy dopiero, kiedy się „uleżą, ucukrują”; przedtem śmierdzą, pachnieć zaczynają potem, zwykle po stu latach, gdy trafią do podręczników historii literatury. Czy jednak jest to wystarczający powód, by jednym herostratesowym NIE pogrzebać wiarę w szklaną scenę? Niezupełnie…

Dowiedz się więcej »Martwa Królewna, czyli krótki rzut oka na Teatr TV sezonu 2003/2004

Radia żal

Niedobrze się dzieje z radiem. Najpierw padła Trójka, a teraz Radio BIS. Rozbiórka radia publicznego trwa. Z Trójki przegnano wcześniej teatr, teraz kabarety. Korek Stefana Friedmanna zadomowiony bodaj od ćwierć wieku padł pod ciosami reformatorów. Wyrzucono Kabaret 202. Dowiedz się więcej »Radia żal

AICT Polska
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.