W obcojęzycznej prehistorii Szekspira na scenach w Polsce za czasów oświeceniowych dawne miejsce Anglików zajęli Niemcy. Nie tak wprawdzie potężną jak ongiś wyspiarze falą, acz z germańską konsekwencją i trudnymi do przecenienia rezultatami. Najwcześniejsze w stanisławowskiej Polsce szekspiry – właśnie niemieckie – należą do Gdańska. Dowiedz się więcej »Gdański gen europejskości
Autor snuje rozważania nad węzłowymi kategoriami "Systemu" Konstantego S. Stanisławskiego.
Dowiedz się więcej »KIlka słów o „Systemie” Stanisławskiego
W 2005 r. minęło 20 lat od rozpoczęcia działalności Ośrodka Dokumentacji i Badań Dawnej Muzyki Polskiej – placówki o profilu badawczo – naukowym Dowiedz się więcej »Muzyka przywrócona do życia
Na otwarcie sezonu 2006/2007 w warszawskim Teatrze Wielkim – Operze Narodowej przygotowano wieczór baletowy pod kierownictwem Kazimierza Korda, złożony z trzech utworów Karola Szymanowskiego: III Symfonii – Pieśń o nocy, Stabat Mater oraz Harnasiów. Wieczór zatytułowany "Szymanowski i taniec" wpisuje się w obchody 70-lecia śmierci artysty i jest chlubną kontynuacją wystawiania jego dzieł (po "Królu Rogerze" w reżyserii Mariusza Trelińskiego) na scenie narodowej po latach nieobecności.
Dystrybucja ról czy mistyfikacja
Wszyscy podejmujemy w naszym życiu jakieś role. Co więcej role te wypełniamy zgodnie z istniejącymi od wieków modelami. Najtrwalszym modelem jest układ hierarchiczny w kształcie piramidy. Na dole lud, na górze najwyższy władca. I jak się zdaje na nic zdały się rewolucje społeczne – najwyższy władca potrzebny jest ludziom w dalszym ciągu. Problem tylko polega na tym czy ma być królem czy cesarzem.
Teatr im. Juliusza Osterwy w Lublinie obchodzi 120. lecie swojego istnienia. Z okazji jubileuszu rozmawiamy z Krzysztofem Babickim, dyrektorem artystycznym Teatru.
Dowiedz się więcej »Wesele na 120-lecie – rozmowa z Krzysztofem Babickim
W „Notesie recenzenckim” Tomasza Miłkowskiego o spektaklach:„Gra na zwłokę” wg Janusza Andermana w Teatrze Studio„Won” Ryszarda Marka Wrońskiego w Syrenie„Udając ofiarę” braci Presniakow w warszawskim… Dowiedz się więcej »Notes recenzencki
"Gra na zwłokę” wg prozy Janusza Andermana w opracowaniu scenicznym Lecha Raczaka jest dowodem, że legenda dodana do legendy może okazać się wydmuszką. Dowiedz się więcej »Gra na zwłokę
Na afiszu w warszawskiej Syrenie widowisko Ryszarda Marka Grońskiego pod znaczącym tytułem „Won!". Skoro „won", wiadomo, o co chodzi. Będą wypraszać.
Czarna komedia braci Presniakow obiegła już Europę, zrobiła furorę w Rosji, trafiła na ekran, a teraz – nareszcie – do Polski.
Dowiedz się więcej »Udając ofiarę
Z fotela wirtualnego tym razem wita Państwa archeolog, dyrektor Muzeum Okręgowego w Suwałkach, dr Jerzy Brzozowski. Archeologia tylko pozornie jest od teatru odległa. Czymże, bowiem, innym niż najświetniejszym teatrem świata jest wskrzeszanie przeszłości na podstawie np. 2 centymetrowego kawałka „skorupy”?
Dowiedz się więcej »Teatr pradawny – rozmowa z dr Jerzym Brzozowskim
Udręki rozpaczy
albo dlaczego kochamy Irlandczyków
Kiedy w Polsce i na świecie trwa w najlepsze zabawa w dekonstrukcję, post-dramaturgię, rozbijanie resztek dialogu lub zacieranie granicy między widownią a sceną, Irlandczycy ze spokojem piszą sztuki wedle starej recepty psychologiczno-obyczajowego autentyzmu. I co więcej, sztuki te od kilku dobrych lat szturmem zdobywają polskie sceny. Dotyczy to zwłaszcza Martina McDonagha, którego kolejny dramat „Czaszka z Connemary” ma szansę się teatralnym przebojem (tak jak wcześniej „Kaleka z Inishmaan” i „Porucznik z Inishmore”). Kilka lat temu wartą odnotowania prapremierę „Czaszki” dał Teatr Lubuski, ale teraz pod mistrzowską batutą Kazimierza Kutza powstał prawdziwy aktorski koncert warszawskiego Ateneum.
W numerze listopadowym, 3/2006 (10): Pół wieku AICT – felieton Yoricka Kongres AICT/IACT w Seulu: wystąpienia Yun-Cheol Kima (Korea), Iana Herberta (Wielka Brytania), Dona… Dowiedz się więcej »Nr 10 (listopad 2006)
A więc to naprawdę – 50 lat minęło, od chwili, kiedy spotkali się krytycy w Paryżu i powołali Międzynarodowe Stowarzyszenie Krytyków Teatralnych. Był wśród nich recenzent z Polski, Roman Szydłowski. Potem przez wiele lat sprawował funkcję prezydenta AICT i prezesa polskiego Klubu Krytyki Teatralnej, afiliowanego przy Stowarzyszeniu Dziennikarzy Polskich. Ale nigdy nie trzeba było być członkiem SDP, aby zostać członkiem klubu.
Na nowe półwiecze
Dla uczczenia 50-lecia istnienia Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Teatralnych zwołano – z inicjatywy południowokoreańskiej sekcji AICT – Nadzwyczajny Kongres w Seulu, który obradował w dniach 20-25 października. Podczas obrad odbyła się uroczystość wręczenia przyznanej po raz pierwszy Nagrody AICT – Talia, którą otrzymał wybitny amerykański krytyk, tłumacz, reżyser, eseista, znawca twórczości Bertolta Brechta, Eric Bentley.
Dowiedz się więcej »Nadzwyczajny Kongres AICT/IACT w Seulu
Wystąpienie powitalne Yun-Cheol Kima, przewodniczącego Komitetu Organizacyjnego Nadzwyczajnego Kongresu IACT/AICT, wygłoszone 22 października 2006 w Seulu.
Dowiedz się więcej »Z powodu obsesji na tle słowa „Nadzwyczajny”
Wystąpienie powitalne prezydenta IACT/AICT na Kongresie Nadzwyczajnym w Seulu, wygłoszone 22 października 2006.
Dowiedz się więcej »Nasze półwiecze
Uwagi profesora Dona Rubina (Toronto) o Eriku Bentleyu z okazji przyznania Mu Nagrody IACT, Thalia Prix, za osiągnięcia życia w dziedzinie piśmiennictwa teatralnego – laudacja wygłoszona w Seulu 25 października 2006.
Dowiedz się więcej »Eric Bentley – laureat Thalia Prix
Kim u licha jest Godot?
Nie nadchodzi od pół wieku. Każdego dnia odkłada swoje nadejście. Obiecuje, że przyjdzie jutro. Ale nazajutrz okazuje się, że znowu nie przyszedł. Przysyła posłańca z zawiadomieniem, że przyjdzie jutro. Czekamy więc. I tak od 50 lat odwleka przybycie. A mimo to czekamy. Dlaczego? Kim On właściwie jest? Prorokiem? Mesjaszem? Nadzieją?
Obchody jubileuszu 60-lecia pracy scenicznej Barbara Krafftówna rozpoczęła w Gdyni, 24 października br. Jej jubileuszowym przedstawieniem jest monodram „Błękitny diabeł” Remigiusza Grzeli w reżyserii Józefa Opalskiego i Barbary Krafftówny. Aktorka w monodramie występuje po raz pierwszy w życiu, ale skoro niedawno nauczyła się pływać, to cóż to dla niej? Jest przecież niedoścignioną mistrzynią transformacji.
Dowiedz się więcej »Barbara Krafftówna: 60 lat bujania w obłokach