Napisał Bronisław Tumiłowicz w wydaniu 47/2012. Fot. Krzysztof Żuczkowski – Więcej ludzi chce dziś robić teatr, niż go oglądać. Dziś w Warszawie trzeba… Dowiedz się więcej »Siódmy zmysł widza – rozmowa z Tadeuszem Słobodziankiem
Inscenizacja Parad Jana Potockiego w warszawskim Teatrze Polskim przywraca blask konwencji komedii dell’arte, począwszy od dekoracji, kostiumów i masek. Premiera została poprzedzona warsztatami, poświęconymi stylistyce dell’arte, które prowadził reżyser, dzięki czemu aktorzy rozpoczęli próby solidnie przygotowani do zderzenia z bardzo wymagającą formą. Rezultaty tej pracy są godne podziwu, mamy bowiem do czynienia ze spektaklem odwzorowującym odległą konwencję, ale jednocześnie żywym, aktualnym, pełnym energii i niewymuszonego humoru.
28 września 2012, po siedmiu latach budowy, otwarto dziesiątą w Polsce operę. Jest to Opera i Filharmonia Podlaska – Europejskie Centrum Sztuki w Białymstoku. Nie wdając się w pytania o celowość otwierania opery w mieście jednak nie największym, w koszta utrzymania, pytania o frekwencję, możliwości wykonawcze, zajmijmy się samym galowym wieczorem i urokami budynku. Dowiedz się więcej »Dziesiąta opera
Boris Ejfman, jeden z czołowych współczesnych choreografów, zaskakuje konsekwencją, z jaką w swojej twórczości podejmuje dwa (w gruncie rzeczy, zbliżone do siebie) tematy: postaw bohaterów wielkich dzieł literatury rosyjskiej (Bracia Karamazow, Anna Karenina, Oniegin, Mewa) oraz geniuszu artysty – procesu i męki tworzenia (Czajkowski, Czerwona Giselle). Tym razem inspiracją do stworzenia nowego baletu był Auguste Rodin – jego twórczość oraz związek z Camille Claudel – równie utalentowaną rzeźbiarką.
„Trzy razy Piaf” w reż. Artura Barcisia w Teatrze im. Osterwy w Gorzowie Wlkp. Po pokazie w Warszawie pisze Tomasz Miłkowski w Przeglądzie.
Ten spektakl powstał pięć lat temu w Teatrze im. Juliusza Osterwy w Gorzowie Wielkopolskim. Artur Barciś, po sukcesie widowiska „Trzy razy Piaf” w warszawskim Ateneum, przygotował jego nader udaną replikę. Z wielkim powodzeniem, o czym świadczy choćby fakt, że przedstawienie utrzymuje się już pięć sezonów w repertuarze (w teatrach w miastach średniej wielkości rzecz nader rzadka), a 150. prezentacja miała miejsce w Warszawie. 150 wystawień w Gorzowie to mniej więcej 800 w Warszawie – taka jest skala tego sukcesu mierzona frekwencją.
Horacy pisze Hamleta
„Hamlet” w reż. Macieja Englerta w Teatrze Współczesnym w Warszawie. Pisze Tomasz Miłkowski w Przeglądzie.
Dlaczego Horacy opowiada nam tę historię? Bo to Horacy właśnie (Wojciech Żołądkowicz), zgodnie z wolą reżysera, ale też Szekspira, a więc i samego Hamleta, odtwarza historię jego tragicznych losów.
Opowieść o najinteligentniejszym w historii teatru i dramatu bohaterze toczy się wartko od początku do końca, wyłuskując po drodze wątpliwości i mroczność decyzji podejmowanych nie tylko przez Hamleta, ale i przez jego najbliższych. I jedno pozostaje pewne – że raz jeszcze przypomniana walka Hamleta o naprawę świata, który wypadł z formy, choć od początku daremna, była, jest i będzie natchnieniem niepokornych duchów.
„Kopenhaga” w reż. Waldemara Krzystka w Teatrze IMKA w Warszawie. Pisze Tomasz Miłkowski w Przeglądzie.
To nie są czasy sprzyjające dramatom filozoficznym – za dużo stów, za dużo do myślenia, za mato do pokazywania. Tak przynajmniej sądzą dyrektorzy teatrów, którzy dawno przestali wierzyć w inteligencję publiczności. Ale nie Karolak, który w swoim prywatnym teatrze znalazł miejsce dla „Kopenhagi”, niedocenianego w Polsce dramatu Michaela Frayna (wielbionego za farsę „Czego nie widać”). Dowiedz się więcej »Niepewność
„W mrocznym mrocznym domu” w reż. Grażyny Kani w Teatrze Narodowym w Warszawie. Pisze Tomasz Miłkowski w Przeglądzie.
Symboliczny sens tego dramatu został wyłożony w sugestywnej scenografii: horyzont sceny zajmuje ściana bluszczu, odgradzająca bohaterów od świata zewnętrznego niczym mury więzienia, ale też unaoczniająca, że bluszczowatość jest cechą charakterystyczną jednego z bohaterów, Drew (Marcin Przybylski), który wciąż domaga się opieki od brata, Terry’ego (Grzegorz Małecki). Znakiem wnętrza Terry-’ego jest chrzęszczący żwir, którego gruba warstwa zajmuje powierzchnię sceny. Jest to symbol wewnętrznego poranienia, cierpienia.
W sprzyjającym wypoczynkowi okresie, dość trudnym dla teatrów, bo zmuszającym je do konkurowania z grillami czy majówkami Teatr Druga Strefa wychodzi do widza z premierą. I to jaką! Marilyn – życie niemożliwe wkracza do repertuaru 26 maja i ma wszelkie predyspozycje, by się w nim dłużej utrzymać. Kontrowersyjna postać, którą tyleż samo milionów ludzi kocha, co nienawidzi, i tekst na podstawie dramatu Zatrute życie Marilyn (La vida imposible de Marilyn), za który Hiszpańskie Ministerstwo Kultury przyznało Davidowi Barbero prestiżową nagrodę Calderon de la Barca, stanowią pewną gwarancję sukcesu. Czy tak jest rzeczywiście, trzeba sprawdzić samemu, gdyż sztuka nie pozwala na jednoznaczne oceny. Dowiedz się więcej »Marilyn – życie niemożliwe
Dowiedz się więcej »Focus Polska w Sibiu: Apokalipsa i odrodzenie
Jest coś takiego jak „piosenka aktorska”. Właściwie to każde wykonanie piosenki powinno mieć aktorski charakter. Śpiewa się w czyimś imieniu i po coś. To taki ludzki dramat w pigułce. Niestety często sprowadza się to do w miarę czystego wyśpiewania nutek, sygnowanego przyklejonym uśmiechem. I to jest główny powód, że mamy piosenkę „aktorską”. Przegląd Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu to taki poligon doświadczalny i wyznacznik nowych trendów. Finałowy koncert 33 Przeglądu miał w zamiarze realizatorów zrewolucjonizować nieco już spowszedniałą formę aktorskiego piosenkowania.
Schematy, wzory, zasady. Żyjemy w kulcie wyjątkowości jednostki, a tymczasem dajemy się podstawić do funkcjonującego wzoru. Dotkliwie przewidywalni.
Tylko czy rzeczywiście tak jest? Czy nie na schematach rządzących naszym życiem i pewnej powtarzalności bazują wszyscy tzw. „wróżbici”? Gdzie zatem zaczynają się różnice. Które to „szczegóły” świadczą o naszej indywidualności? Kwintesencja wystawiana na deskach Teatru Druga Strefa boleśnie osadza nas w tych schematach
„Zaiste, trudno być matką w getcie” mówi tytułowa Ala i snuje swą opowieść o losie swej żydowskiej rodziny w monodramie na podstawie wspomnień Aliny Margolis-Edelman, pierwowzoru Ali z elementarza Falkowskiego, wyreżyserowany w warszawskim Teatrze na Woli przez Agnieszkę Glińską. Opowieść o heroicznych niemal decyzjach matki, by ocalić z getta swoją dwójkę dzieci, przeplecioną wspomnieniami o chomiku Eifflu przemianowanym przez Falkowskiego w Asa. Bo przecież Ala miała Asa.
Dowiedz się więcej »ALA Z ELEMENTARZA podczas DNI TEATRU NA MOKOTOWIE
W kwietniowym numerze londyńskiego The Stage ukazał się komentarz Ina Herberta, honorowego przewodniczącego IATC/AICT o warszawskim Kongresie, który przytaczamy w całości.
This is not going to be the first AICT/IATC congress that will take place in Warsaw. To be precise it will be the third one in the capital city and the fourth one in Poland. That is a significant number, especially if we remember that there are 40 national sections from all over the world united under AICT. Due to the fact that one of the founders of the organisation was many years` president of the Theatre Critique Club of the Polish Journalists Association, and held the presidentship of the AICT/IATC for many years afterwards, Polish section feels obliged to give impulses to the association as well as influence its shape.
Ian Herbert, były prezydent AICT pisze na łamach brytyjskiego Stage o wydarzeniach w świecie krytyki w tym roku.
2012 looks like being a busy year for IATC, the International Association of Theatre Critics.
W grudniu na scenie Teatru na Bielanach odbyła się premiera „Życia w zasięgu ręki” (produkcja Teatru Praskiego). Reżyser Marcin Kwaśny wziął tym razem na warsztat sztukę Rubi Birden. Przyprawił dramat sporą dozą humoru i szczyptą romantyzmu, dzięki czemu stworzył świetne przedstawienie.
Teatr dla Dzieci jest w coraz gorszej formie. Słyszę to często. Ale czy w gorszej niż teatr dramatyczny?
Zdarzyło się to na Targówku w pewnych mocno sprzyjających okolicznościach… Pewien dyrektor, pewnego teatru zaproponował pewnemu reżyserowi, aby przygotowywał swoich studentów do ich dyplomów w piwnicy owego teatru. Idea była szczytna, a podłoga niezagospodarowana. Młodzież miała się uczyć teatru, jego zachowań i obyczajów poprzez chłonięcie go mimowolnie podczas pracy w nieużywanej przez 50 lat piwniczce. Wszystkim pomysł się spodobał i nieużytki teatralne wróciły do łask.