Aktualności

W poniedziałek minister kultury i dziedzictwa narodowego Piotr Gliński przedstawił założenia polityki kulturalnej. To m.in. działania związane z dziedzictwem narodowym, budowa Muzeum Historii Polski na warszawskiej Cytadeli czy odmrożenie płac w instytucjach kultury.

„Oceniam dobrze te zapowiedzi. Nie widzę podstaw do sugerowania, że horyzont zakreślony przez ministra ma się zawęzić wyłącznie do zadań patriotyczno-martyrologicznych. Hasło stabilizacji funkcjonowania instytucji przyświeca ZASP odkąd oddano samorządom instytucje kultury nie dookreślając parametrów wsparcia dla nich” – powiedział PAP prezes Związku Artystów Scen Polskich,  Olgierd Łukaszewicz.

Dowiedz się więcej »Plany resortu kultury

Teatr Montownia połączył siły z młodym i niezależnym Teatrem Papahema – na warsztacie H. CH. Andersen i jego „Calineczka”. To nie jest spektakl dla dzieci… CALINECZKA DLA DOROSŁYCH 24 i 25 stycznia, godz. 19.30 w Teatrze Powszechnym w Warszawie.

Calineczka to jedna z najbardziej znanych baśni Andersena. Przez 180 lat od momentu jej powstania ukazała się niezliczona ilość adaptacji tego utworu: spektakli teatralnych, musicali i filmów. Mimo iż interpretatorzy twórczości Andersena często wskazywali na silny związek tematyki jego bajek z poszukiwaniem tożsamości seksualnej, wszystkie one, zgodnie z oficjalnym zamysłem autora, były skierowane do widza dziecięcego. A przecież już pierwsze słowa baśni o Calineczce silnie uruchamiają wyobraźnię współczesnego dorosłego odbiorcy: „Była sobie pewnego razu kobieta, która bardzo, bardzo pragnęła mieć malutkie dziecko, ale nie wiedziała, skąd je wziąć.” Medycyna skutecznie służy dziś pomocą w podobnych sytuacjach. I to bynajmniej nie za pośrednictwem zasadzonego w doniczce ziarenka jęczmienia… Podobnie przygody małej, bezbronnej dziewczynki, opis jej kolejnych spotkań z Ropuchem, Motylem, Chrabąszczem, Myszą, Szczurem i Jaskółką – ich opis i to, co on pomija stanowią inspirujący punkt wyjścia do opowiedzenia alternatywnej wersji historii Calineczki, czyli spektaklu o tym, co baśń Andersena skrzętnie w sobie ukrywa.

Dowiedz się więcej »CALINECZKA DLA DOROSŁYCH

W okresie karnawału Opera Krakowska zaprasza na dwa koncerty: 23 stycznia 2016 pt. „Słowa, słówka, nuty, nutki” oraz 9 lutego na Koncert Ostatkowy. Tradycją tych wieczorów jest udział gości specjalnych. Bohaterem styczniowego koncertu będzie znany językoznawca prof. Jerzy Bralczyk. Jego obecność stanie się pretekstem do rozmowy w karnawałowym tonie na temat języka w muzyce i sztuce. Śpiewać będą: Wioletta Chodowicz [na zdjęciu], Monika Korybalska, Tomasz Kuk, Andrzej Lampert oraz Adam Zdunikowski.

Po raz pierwszy przed artystami i Baletem Opery Krakowskiej stanie Sławomir Chrzanowski – dyrektor Filharmonii Zabrzańskiej, znany małopolskiej publiczności z udziału w Festiwalu im. Jana Kiepury. W programie karnawałowego wieczoru m.in. arie z repertuaru Kiepury, szlagiery Franka Sinatry oraz lubiana przez publiczność wiązanka pieśni latynoskich. Usłyszymy także utwory J. Straussa, E. Kálmána, G. Pucciniego i W. A. Mozarta. Wspólnie z artystami będziemy mogli zaśpiewać „Przetańczyć całą noc”, „Wielka sława, to żart” i „Nad pięknym modrym Dunajem”.

Dowiedz się więcej »Koncerty Karnawałowe w Operze Krakowskiej!

W Teatrze Studio Buffo na stałe gościć będzie inscenizacja francuskiej sztuki pt. „Imię” w reżyserii Grzegorza Chrapkiewicza. Nowa premiera spektaklu „Imię”, realizowanego przez Tito Productions (producenta przedstawień m.in. „Boeing Boeing”, „Histerie miłosne” i „I love you”), odbędzie się 5 lutego. W rolę Elisabeth wcieli się Małgorzata Foremniak. Obok niej w obsadzie: Dorota Krempa, Mateusz Banasiuk /Marcin Hycnar, Szymon Bobrowski, Wojciech Malajkat

Ekranizacja „Imienia” ściągnęła do kin rekordową liczbę widzów. Nakręcony w 2012 roku film otrzymał dwa Cezary oraz trzy nominacje (w tym za najlepszy scenariusz adaptowany). Dobrze napisane, dowcipne dialogi i wyraziste postaci, to komediowe atuty „Imienia”, porównywanego często do „Boga mordu” (filmowa „Rzeź” Romana Polańskiego). Niemniej „Imię” nie jest komedią pozbawioną refleksji, a śmiech bywa tutaj gorzki. W tej sztuce błahy powód generuje konflikt, uświadamiając bohaterom to, co zostało zaprzepaszczone w ich życiu.

Dowiedz się więcej »Nowe „Imię” w Teatrze Studio Buffo

Wystawa zdjęć Sorena Solkaera w Galerii Studio od 12 stycznia 2016:

Twarze wyłaniają się z bieli jak z nieskończoności. Czarno-białe fotografie twarzy tej samej wielkości na białym tle. Odprężone, łagodne, świetliste, otwarte, twarze ludzi w różnym wieku, różnej płci. Ci ludzie spokojnie patrzą na nas i pozwalają, byśmy na nich patrzyli. Patrzą w sposób szczególny, łączący godność z łagodnością i niezmierzoną głębię z przystępnością. Ich patrzenie prosto w oczy nie peszy; wydają się akceptujący i otwarci. Nie spoglądają ani przenikliwie, ani oceniająco – więc i my łatwiej możemy się otworzyć. Patrząc na te fotografie czuję, że zmienia się moje patrzenie, że zaczynam patrzeć spokojniej, łagodniej, mniej krytycznie, bardziej akceptująco, uważniej – i widzieć trochę lepiej, trochę więcej i głębiej…

Dowiedz się więcej »Czy można sfotografować duszę?

Jeszcze dzisiaj (16 stycznia o godz. 19.30) i jutro można zobaczyć spektakl „Śmierć w starych dekoracjach” wg Tadeusza Różewicza z udziałem HENRYKA TALARA.

Wczoraj odbyła się warszawska premiera tego wyjątkowego spektaklu, przygotowanego z okazji jubileuszu artystycznego wybitnego artysty przez Teatr im. Adama Mickiewicza w Częstochowie. Przeniesienie tego spektaklu dużej sceny w Częstochowie do wnętrza sali Studia Teatralnego Koło w warszawskim centrum Soho zaowocowało niemal nowym spektaklem – kameralność tej realizacji przedstawienia sprawiła, że kontakt z artystami stał się możliwy na wyciągnięcie ręki. Tak więc nie zważając na śnieg i (ewentualną) dujawicę przybywajcie do Soho na Mińską 23, żeby spotkać się z tym, zachwycającym przedstawieniem w reżyserii Igora Gorzkowskiego i wielka rola HENRYKA TALARA.

Dowiedz się więcej »Talar w Soho

Ukazało się 12. wydanie półrocznika AICT, „Critical Stages” pod redakcją prof. Savasa Patsadalisa, dostępne pod adresem; www.critical-stages.org Zapraszamy do lektury!

Danuta Szaflarska wystąpi gościnnie w głównej roli w premierze „Sklep przy głównej ulicy” w reżyserii Łukasza Kosa w Teatrze Żydowskim w Warszawie. Premiera odbędzie się 15 stycznia 2016 roku w ramach obchodów jubileuszu 65-lecia Teatru Żydowskiego.

Akcja dzieje się w 1942 roku w małym miasteczku w Słowacji. Żydówka Lautmanowa (w tej roli Danuta Szaflarska) prowadzi sklep. W ramach państwowej aryzacji biedny stolarz przejmuje jej majątek, czego głucha, starsza pani nie rozumie. Represje wobec Żydów zaostrzają się…

Dowiedz się więcej »SKLEP PRZY GŁÓWNEJ ULICY w Teatrze Żydowskim

W Teatrze Wybrzeże trwają próby do KREACJI Ireneusza Iredyńskiego. Spektakl reżyseruje Jarosław Tumidajski, scenografię przygotowuje Mirek Kaczmarek. Planowana premiera – 16 stycznia 2016 roku w Czarnej Sali im. Stanisława Hebanowskiego.

W KREACJI Iredyński podejmuje temat twórczości, tworzenia. Zastanawia się, czy prawdziwe dzieło sztuki może powstać na zamówienie, czy jest to raczej produkt niczym nieskrępowanego, niekontrolowanego natchnienia – natchnienia bliskiego chorobie, może nawet psychozie. KREACJA to bluźniercza Księga Rodzaju, to szydercza Droga Krzyżowa. To współczesny, kameralny FAUST à rebours, echo PIGMALIONA. To sztuka fascynująca i boleśnie prawdziwa.

Dowiedz się więcej »KREACJA w Teatrze Wybrzeże

W ramach obchodów swojego 65 lecia Teatr Żydowski zaprasza na ostatnią w tym roku premierę pod tytułem „Coś jeszcze musiało być…”. Będzie to spektakl na podstawie tekstów Hanny Krall z muzyką Jerzego Satanowskiego. Wyreżyseruje go Izabella Cywińska (na zdj.). Premiera odbędzie się w piątek 18 grudnia 2015.

Izabella Cywińska od dawna przymierzała się, by przenieść na scenę opowiadania Hanny Krall. Raz tylko zaadaptowała jej teksty, realizując „Drugą matkę” dla Teatru TV (1999).

Dowiedz się więcej »Premiera sztuki Izabelli Cywińskiej w Żydowskim

Jeszcze dzisiaj zobaczyć można w Teatrze Narodowym w Warszawie „Naszą klasę” Tadeusza Słobodzianka po litewsku. Kto się zagapił wczoraj, niechaj się śpieszy i przybywa dzisiaj.

Wczorajszy spektakl zakończył się owacją na stojąco, mimo kłopotów z polskimi napisami, które – niewiele brakowało – udaremniłyby wykonanie drugiej części. Widzowie czekali cierpliwie na usunięcie usterek, ale opłacało się.

Dowiedz się więcej »NASZA KLASA po litewsku

Jedna z najwybitniejszych tragedii Williama Szekspira na scenie Teatru Polskiego. Reżyseruje legenda europejskiej reżyserii teatralnej – Jacques Lassalle. W roli głównej Andrzej Seweryn. Spektakl (premiera w kwietniu 2014) wrócił na afisz Teatru Polskiego. Można go było oglądać 5 i 6 grudnia 2015, a w styczniu Teatr zaprasza na spektakle 12, 13 i 14.

Dowiedz się więcej »Lear wraca na afisz Polskiego

Łukasz Maciejewski od trzech lat jest stałym wykładowcą na Wydziale Aktorskim Szkoły Filmowej w Łodzi, jednej z najlepszych uczelni artystycznych na świecie, od lat zwyciężającej w rankingach opiniotwórczych magazynów.

Absolwentami łódzkiej „Filmówki” są między innymi Andrzej Wajda, Wojciech Jerzy Has, Roman Polański, Krzysztof Zanussi czy Krzysztof Kieślowski.

Autorski program edukacyjny Łukasza Maciejewskiego doczekał się wyjątkowego wyróżnienia od władz uczelni. Tarnowski krytyk otrzymał bowiem właśnie jedno z najbardziej prestiżowych wyróżnień szkoły: przyznaną przez Rektora Nagrodę I Stopnia Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi „za wyróżniającą się pracę zawodową w roku akademickim 2014/2015”.

Dowiedz się więcej »Łukasz Maciejewski z Nagrodą I stopnia Szkoły Filmowej w Łodzi

Rok obchodów 250-lecia Teatru Publicznego w Polsce dobiegł końca i 4 grudnia w Teatrze Stanisławowskim w Starej Pomarańczarni w Łazienkach, w miejscu nasączonym teatralną historią i symboliką odbyła się stosowna uroczystość.

Gospodarzami byli: wciąż nowa, ale już dobrze oswojona z funkcją dyrektora Instytutu Teatralnego Dorota Buchwald oraz jej z-ca d/s programowych Dariusz Kosiński.

Dowiedz się więcej »Przeżyjemy w teatrze!

W Teatrze Dramatycznym premiera spektaklu Niebezpieczna metoda Christophera Hamptona w reżyserii Agnieszki Lipiec-Wróbleewskiej, przekładzie Rubi Birden i scenografii Agnieszki Zawadowskie (4. grudnia na Scenie na Woli im. Tadeusza Łomnickiego).

Konflikt dwóch wielkich uczonych wokół kobiety, która była im równa. Sabina Spielrein po nieskutecznym leczeniu elektrowstrząsami trafia do szwajcarskiej kliniki. Opieką otacza ją Carl Gustaw Jung i w terapii decyduje się na eksperymentalną metodę Zygmunta Freuda. Dramat miłości rozpoczęty psychologiczną kuracją, przeradza się w naukową rywalizację. Sabina zostaje pierwszą kobietą leczącą dzięki terapii rozmową.

Dowiedz się więcej »NIEBEZPIECZNA METODA w Dramatycznym

Dziesięć lat Sceny Przodownik. Pięć lat Kabaretu na Koniec Świata

Przy Olesińskiej 21 w 2005 nie było teatru, był opuszczony magazyn mebli biurowych. Dzięki determinacji kilku osób i talentom kilkuset piwnica zamieniła się w prawdziwa scenę. Dziś Przodownik gra kilkanaście razy w miesiącu, oglądać tu można współczesne dramaty, adaptacje wybitnej literatury, spektakle eksperymentującego Teatru Malabar Hotel, pantomimę i aktorski Kabaret na Koniec Świata.

Pierwszą premierą na nowej scenie, w listopadzie 2005, roku był „Absynt” Magdy Fertacz w reżyserii Aldony Figury wyprodukowany przez Laboratorium Dramatu Tadeusza Słobodzianka. Olesińska stała się wówczas siedzibą LD, którego celem było wspieranie młodej polskiej dramaturgii z trudem przedostającej się wówczas na sceny teatrów. Laboratorium wypracowało własną metodę, polegającą na współpracy dramatopisarza z reżyserami i aktorami przy tworzeniu ostatecznej wersji dramatu. Twórcy, którzy zaczynali w przy Olesińskiej są dziś uznanymi dramatopisarzami.

Dowiedz się więcej »Od piwnicy do profesjonalnej sceny

Teatr Polski we Wrocławiu otrzymał główną nagrodę – w wysokości 150 tys. zł – organizowanego przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego Konkursu na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej „Klasyka Żywa”. Druga i trzecia nagroda trafiły do teatrów w Legnicy oraz w Tarnowie. Po obejrzeniu 83 konkursowych spektakli jury przyznało także dwie nagrody specjalne dla teatrów oraz aż 29 nagród i wyróżnień indywidualnych.

Wrocławski teatr, kierowany przez Krzysztofa Mieszkowskiego, otrzymał Nagrodę Główną im. Wojciecha Bogusławskiego za spektakle „Dziady. Części I, II, IV i wiersz Upiór” [na zdj.] oraz „Dziadów część III” Adama Mickiewicza – oba w reżyserii Michała Zadary.

II Nagrodę Konkursu, w wysokości 100 tys. zł, będącą jednocześnie Nagrodą Specjalną im. Stanisława Hebanowskiego za najciekawsze odkrycie repertuarowe, jury przyznało Teatrowi im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy za spektakl „Car Samozwaniec, czyli polskie na Moskwie gody” Adolfa Nowaczyńskiego w reżyserii Jacka Głomba. Teatr im. Ludwika Solskiego w Tarnowie nagrodzony został z kolei (III Nagroda – 50 tys. zł) za spektakl „Grażyna” Adama Mickiewicza w reżyserii Radosława Rychcika.

Nagrody te są formą grantu na przygotowanie kolejnej „klasycznej” premiery. Dowiedz się więcej »Zwycięzcy Konkursu „Klasyka Żywa”. Nagroda Główna dla Teatru Polskiego we Wrocławiu

Tegoroczny festiwal 30.Toruńskie Spotkania Teatrów Jednego Aktora dobiegł końca.

Różnorodna tematyka monodramów, oraz wysoki poziom sprawiły nie lada wyzwanie dla JURY.
NAGRODA X Oddziału ZASP- Stowarzyszenia Polskich Artystów Teatru, Filmu, Radia i Telewizji
Jury postanowiło nagrodę za kreacje aktorską 30.Toruńskich Spotkań Teatrów Jednego Aktora przyznać:

Wiesławowi Komasie za spektakl „Różewiczogranie”.

Dowiedz się więcej »WERDYKT! 30 Toruńskie Spotkania Teatrów Jednego Aktora