Monodramu Ala za elementarza słucha się… Tak. Słucha się jak opowieści babci, która dobrze pamięta kształt dziewczęcych warkoczyków na swojej głowie, a niedowidzi dzisiejszej siwizny. Żyje starymi wspomnieniami, tylko zapomniała dzisiaj wyjść na krótki spacer… Opowieść kobiety, która na to, co stało się częścią jej dziecięcego świata, wciąż patrzy oczyma dziecka i czuje nie tylko zapach niemieckich oficerek, ale i ciepło swojego chomika… Dowiedz się więcej »Babcia Ala
W numerze specjalnym, poświęconym 26. Kongresowi IATC/AICT Dowiedz się więcej »Yorick nr 33 (czerwiec 2012) – spis treści
Każdy Kongres w życiu międzynarodowej organizacji jest czymś szczególnym – nadarza się okazja do wymiany myśli, nawiązania nowych kontaktów, snucia planów na przyszłość, prezentacji dorobku. Tak było i tym razem w Warszawie.
Skorzystaliśmy z szansy, aby pokazać naszym gościom rozmaite oblicza polskiego teatru, zapraszając ich nie tylko na spektakle Warszawskich Spotkań Teatralnych, ale także na niektóre przedstawienia w stołecznych teatrach, również offowych. Sądząc po pierwszych reakcjach i opublikowanych już relacjach w prasie zagranicznej, pomysł okazał się trafny.
Szanowni Państwo,
Z prawdziwą satysfakcją gościmy Was w Polsce na XXVI Kongresie Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Teatralnych w Warszawie.
Spotykamy się, by przedyskutować problem funkcjonowania „teatru poza teatrem”, a więc, by tropić i zdefiniować w teatrze niekonwencjonalne rozwiązania artystyczne. Teatr w Polsce, dynamiczny i różnorodny, jest dobrym terenem do prześledzenia tych zjawisk. Dowiedz się więcej »Niekonwencjonalne rozwiązania artystyczne.
Szanowni Państwo,
międzynarodowe spotkania ludzi kultury mają w Polsce bogatą tradycję. Niedawno zakończyliśmy obchody Roku Fryderyka Chopina oraz Roku Jerzego Grotowskiego, podczas którego we Wrocławiu wręczono nagrodę Premio Europa per il Teatro. Wciąż jeszcze pobrzmiewają echa Europejskiego Kongresu Kultury.
Dziś mam zaszczyt powitać w Warszawie przedstawicieli międzynarodowej społeczności krytyków teatralnych, którzy po raz czwarty wyróżnili Polskę wskazując nasz kraj na gospodarza XXVI Kongresu AICT/IATC.
Jest mi ogromnie miło powitać Państwa na 26 Kongresie Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Teatralnych w Warszawie. Entuzjazm i pasja Tomasza Miłkowskiego, jego umiejętności organizatora sprawiły, że zebrała się tutaj najliczniejsza grupa krytyków w najnowszej historii stowarzyszenia. Wyrażam szczerą wdzięczność dla polskiego Ministerstwa Kultury, Prezydent m.st. Warszawy, Instytutu Teatralnego w Warszawie oraz Marszałka Województwa Mazowieckiego: wszyscy oni wspaniałomyślnie współpracowali z Sekcją Polską IATC, aby zapewnić finansowanie i realizację programu naszego kongresu. Dowiedz się więcej »Witam krytyków na festiwalu w Warszawie!
Drodzy Przyjaciele!
To wielki dzień dla polskiej sekcji IATC. Rozpoczynamy Kongres w Warszawie, mieście, które kocha i rozumie teatr. Dziękuję, że przyjęliście nasze zaproszenie. Mam nadzieję, że poczujecie specyficzną teatralną atmosferę tego miasta, szczególnie intensywną w dniach legendarnych Warszawskich Spotkań Teatralnych. Dowiedz się więcej »To wielki dizeń/ It’s a great day
Panie i Panowie, Koledzy, Przyjaciele!
Tak to się wszystko zmienia… Wszystko: teatr, czyli świat, IATC, my sami.
Pierwszą poważniejszą nagrodą – nagrodą Polskiej Sekcji IATC „dla młodego krytyka teatralnego” – uhonorowano mnie… z górą czterdzieści lat temu. Krótko potem, na całe już życie, wszedłem w struktury i rozpocząłem pracę w naszej organizacji. Był to jeszcze czas Ojców Założycieli Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Teatralnych – czas Romana Szydłowskiego, Jana Kotta, André Campe’a… Dziś, w pełni świadom ich dokonań dla światowego środowiska krytyków, chylę przed nimi czoło. Dowiedz się więcej »Wszystko się zmienia (oppening speach)
Opening speech
Last October, when I first saw the draft of Tomasz Milkowski’s introduction to our colloquium, I was very pleased that its theme was related to contemporary theatre. It is so insightful and thought-provoking that we can approach it aesthetically, socio-culturally, or historically. Dowiedz się więcej »Criticism Beyond Criticism
Nearly a quarter of the Polish theatres are located in Warsaw, and among 90 Polish drama theatres almost one-third are placed in Warsaw. These numbers define the strength of Warsaw as the theatre centre. Let me compare – Kraków – the second theatrical centre in Poland is home to 10 theatres; Wrocław, very strong cultural centre – 4 theatres, the same Lódź. The figures in the arts are not everything, and sometimes they mean as much as nothing, though the most extensive base for performances production determines Warsaw’s potential.
N/z: Danuta Szaflarska in the role of Grandma in NO MATTER HOW HARD WE TRIED by Dorothy Masłowska, directed by Grzegorz Jarzyna in TR Warszawa
I firmly believe that theatre is the most human, most fundamental art form and that it will never cease to be so until the very end of humanity. Dowiedz się więcej »Celebrating the Theatre Day in Warsaw
Jest tu zapach, smak, kolor. Wszystko w tonacji soczystej, pełnej życia zieleni. Anię Shirley taki widok by uskrzydlił. I nic dziwnego, skoro spektakl opowiada jej historię, idąc głównym tropem powieści Lucy Maud Montgomery. Dowiedz się więcej »Zielone Wzgórze, czyli dom Maryli [Teatr 6 piętro – Booking Place]
Szanowni Państwo,
serdecznie witam gości przybyłych do Warszawy na 26. Kongres Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Teatralnych. Równie serdecznie witam stołeczne środowisko teatralne – dyrektorów, reżyserów, aktorów, animatorów kultury.
Kiedy w 1964 roku zorganizowano I Warszawskie Spotkania Teatralne, wolno sądzić, że nikt z organizatorów nie zdawał sobie sprawy, że oto powołano do życia jedną z najtrwalszych i najważniejszych instytucji życia teatralnego w Polsce. WST rychło z jeszcze jednego festiwalu (choć wówczas nie było ich jeszcze tak wiele), stały się instytucją: ustalały hierarchie, promowały kariery, nobilitowały lub utrącały, kreowały mody. Były świadectwem stanu teatru, ale i go tworzyły, inspirowały.
N/z: Utwór o matce i ojczyźnie w reż. Jana Klaty, Teatr Polski we Wrocławiu, fot. Natalia Kabanow
Dowiedz się więcej »Warszawskie Spotkania Teatralne 1965–2011
Using the examples of theatrical practice of the last half a century, I would like to show the issue of the relations between the architecture and the drama. Additionally I would like to prove the thesis that the new drama, the changes in acting art as well as the born and development of theatre theory have produced the changes in theatre architecture, driven the directors out of the stage into the space of the audience at first and later into the space of the whole theatre building. The directors, actors and theatre experts have forced on architects a new way of thinking about the shape of staging space and a shape of the theatre space on the whole. Dowiedz się więcej »The Director in Fight with Space (a l’italienne Stage and the Search of the New Staging Shape)
Chciałabym na przykładzie praktyki ostatniego półwiecza pokazać problem związków architektury i dramatu i spróbować udowodnić tezę, że nowy dramat, przemiany sztuki aktorskiej, jak również narodziny i rozwój teorii teatru, doprowadziły do zmian w architekturze teatralnej, wyprowadziły reżyserów ze sceny w przestrzeń – najpierw widowni, później także całego teatru. Reżyserzy, aktorzy i teatrologowie wymusili na architektach nowe myślenie o kształcie przestrzeni scenicznej i – szerzej – teatralnej.
There are several reasons to why the performing arts are on the run from the theatre houses. It is part of modernism and its wish for a total experience, a ”gesamt-kunstwerk”. In the 1960’s and 70’s it was also motivated politically, to reach out to audiences that never would dream on buying theatre tickets. Partly this political tendency had a romantic aspect of finding the roots of stage arts, returning to processions and ritual ceremoniess, street theatre andbuffoonery.. Dowiedz się więcej »Taking place
Dachy, ulice, ściany muzeów, hale przemysłowe i baseny – taniec, teatr tańca i teatr w miejscach, gdzie sztuki performatywne zwykle się nie odbywają, jest zjawiskiem ściśle związanym ze sztukami pięknymi: malarstwem czy rzeźbą. Ostatnie dekady instalacji i sztuki performansu leżą blisko sztuki życia samej w sobie poprzez swoją relację z miejscem i przestrzenią jako aktywnym partnerem w kreacji. Interaktywność także w odniesieniu do publiczności jest częścią specyfiki miejsca, która otwiera drzwi do świata i społeczności poza budynkami teatrów. Dowiedz się więcej »Obierając przestrzeń
It is characteristic of theatre – and the theme of this conference – that while most of today’s theatre takes place in structures created for such dramatic productions, some take place in other venues, and have done so since the beginning of theatre itself.
The ancient Greeks, as I understand it, created tragedies in threshing circles which became the orchestras of their earliest dithyrambic performances. Medieval and early Renaissance theatre was staged in the streets and in innyards, requiring no more than “two boards and a passion” according to Lope de Vega. In 1947, Jean Vilar created the Avignon Theatre Festival in the coeur d’honneur of the Palais des Papes in that city – and such historic venues have become the staging areas of hundreds of productions elsewhere in Europe ever since. (I saw Vilar play Olysses there in La Guerre de Troie n’aura pas lieu in 1963.) Street Theatre too has become, since that time, a similar venue for dramatizations, particularly with a political thrust, all over the world. Dowiedz się więcej »Mobile Theatre
W swoim wystąpieniu skupię się na pięciu przedstawieniach, które widziałem, recenzowałem i opisywałem w innych kontekstach: