EGZEMPLARZ
tekst dramatu opracowany na użytek konkretnego wystawienia; szczególną odmianą e. jest e. reżyserski, zawierający także adnotacje dotyczące inscenizacji, dodatkowe skróty tekstu, ewentualne uzupełnienia, obsadę.
tekst dramatu opracowany na użytek konkretnego wystawienia; szczególną odmianą e. jest e. reżyserski, zawierający także adnotacje dotyczące inscenizacji, dodatkowe skróty tekstu, ewentualne uzupełnienia, obsadę.
(1908-1990), wybitna aktorka polska; po ukończeniu kursu aktorskiego przy konserwatorium warszawskim (1929) występowała na scenach Wilna, Krakowa i Lwowa, a następnie Warszawy (1934). Stworzyła wiele… Dowiedz się więcej »EICHLERÓWNA IRENA
(łac. expositio = wyłożenie), wprowadzenie w tematykę utworu, intrygę i świat postaci utworu, zwykle na wstępie dzieła, np. pierwsze sytuacje w „Fantazym” Juliusza >Słowackiego zapowiadają… Dowiedz się więcej »EKSPOZYCJA
odmiana popisu akrobatycznego, który polega na pokazie umiejętności zachowaniu równowagi w szczególnie utrudnionych warunkach i w obliczu realnego niebezpieczeństwa (np. na linie).
styl panujący w sztuce angielskiej za czasów Elżbiety I (2 poł. XVI w.) i jej bezpośrednich następców, będący wyrazem przewagi nowych tendencji renesansowych nad obecnymi… Dowiedz się więcej »ELŻBIETAŃSKI STYL
(fr. = użytek), pewien typ ról, szczególnie dobrze pasujących do warunków fizycznych i psychicznych aktora – mawiało się np. o e. amanta, wykonawcy ról bohaterskich,… Dowiedz się więcej »EMPLOI
(ang. = otoczenie), jedna z awangardowych form wypowiedzi artystycznej, zapoczątkowana przez dadaistów, która polega na stworzeniu zaskakującej aranżacji przestrzeni, najczęściej jakiegoś wnętrza. Autorem pierwszy polskiego… Dowiedz się więcej »ENVIRONMENT
(gr. epeisodios = poboczny), część dialogowa w antycznej tragedii greckiej, odpowiednik aktu w nowożytnym dramacie.
zamknięcie utworu epickiego (dramatycznego), poświęcone dalszym kolejom losu bohaterów, np. w „Balladynie” Juliusza >Słowackiego, gdzie e. staje się też okazją do ironicznego komentarza do świata… Dowiedz się więcej »EPILOG
szczególny wzrost napięcia, zawikłanie akcji i skomplikowanie stosunków między postaciami przed katastrofą lub perypetią dramatyczną, np. w „Antygonie” >Sofoklesa dramatyczne spotkanie Kreona z Hajmonem po… Dowiedz się więcej »EPITAZA
(gr. epeisódios = wtrącony), 1. scena w dramacie, niemająca istotnego znaczenia dla przebiegu akcji, np. scena szósta aktu czwartego „Zemsty” Aleksandra >Fredry, ukazująca Papkina spisującego… Dowiedz się więcej »EPIZOD
dział filozofii sztuki, zajmująca się sądami dotyczącymi piękna i brzydoty oraz badaniami przeżyć towarzyszących odbiorowi sztuki teatralnej; uprawiana już w starożytności („Poetyka” Arystotelesa, IV w.… Dowiedz się więcej »ESTETYKA TEATRU
(ok. 485/480 p.n.e.- 407/6 p.n.e.), najmłodszy z wielkiej trójki tragediopisarzy greckich (obok >Ajschylosa i >Sofoklesa); pochodził z bogatej rodziny ziemiańskiej. Wszechstronnie wykształcony pozostawał pod wpływem… Dowiedz się więcej »EURYPIDES
(ang. = każdy), bohater średniowiecznego moralitetu, reprezentujący ludzkość, pozbawiony cech indywidualnych (m.in. imienia, biografii), jednostka rozdzierana między siłami Dobra i Zła. Do koncepcji e. zwrócili… Dowiedz się więcej »everyman
(ang. = każdy), bohater średniowiecznego moralitetu, reprezentujący ludzkość, pozbawiony cech indywidualnych (m.in. imienia, biografii), jednostka rozdzierana między siłami Dobra i Zła. Do koncepcji e. zwrócili… Dowiedz się więcej »EVERYMAN
(gr. eksodos = wyjście), pieśń chóru zamykająca antyczną tragedię grecką; chór wygłasza e. opuszczając orchestrę.
scenariusz wg powieści Wiesława Myśliwskiego „Ostatnie rozdanie” Grażyna Barszczewska, reżyseria Magda Umer, oprac. wizualne Jarosław Szmidt, muzyka Agnieszka Putkiewicz, kostiumy Maria Duda, producent Piotr Duda,… Dowiedz się więcej »GRAŻYNA BARSZCZEWSKA: KOCHANY, NAJUKOCHAŃSZY Wiesława Myśliwskiego
(1883-1945), wybitny polski aktor; debiutował w 1904 w krakowskim Teatrze Ludowym. Od 1911 związany z Warszawą; przez pewien czas współpracownik Juliusza Osterwy w jego Reducie.… Dowiedz się więcej »Jaracz Stefan
(wł.), typ komedii powstałej we Włoszech, nazywanej m.in. Teatrem Arlekina, która ukształtowała się ok. 1550, zdobywając publiczność w całej Europie – od Paryża po Moskwę;… Dowiedz się więcej »komedia dell’arte