ESTETYKA TEATRU

dział filozofii sztuki, zajmująca się sądami dotyczącymi piękna i brzydoty oraz badaniami przeżyć towarzyszących odbiorowi sztuki teatralnej; uprawiana już w starożytności („Poetyka” Arystotelesa, IV w. p.n.e.), jako samodzielna dyscyplina naukowa estetyka wyodrębniona została w połowie XVIII w. W Polsce pierwsze próby teoretycznej refleksji o sztuce dramatyczno-teatralnej datują się od wieku XVI, a najwybitniejszym dziełem teoretycznym epoki staropolskiej jest Poetyka Macieja Kazimierza Sarbiewskiego (1627), nawiązująca m.in. do dorobku Arystotelsa. Ożywienie życia teatralnego w okresie oświecenia przynosi rozkwit refleksji teoretycznej, zapoczątkowany wstępem Stanisława Konarskiego do tragedii „Otton” (1744), a następnie kontynuowanej m.in. przez Ignacego Krasickiego, Adama Kazimierza Czartoryskiego, Józefa Wybickiego i Franciszka Ksawerego Dmochowskiego („Sztuka rymotwórcza”, 1788), prawodawcy polskiego klasycyzmu.