EGZEMPLARZ
tekst dramatu opracowany na użytek konkretnego wystawienia; szczególną odmianą e. jest e. reżyserski, zawierający także adnotacje dotyczące inscenizacji, dodatkowe skróty tekstu, ewentualne uzupełnienia, obsadę.
tekst dramatu opracowany na użytek konkretnego wystawienia; szczególną odmianą e. jest e. reżyserski, zawierający także adnotacje dotyczące inscenizacji, dodatkowe skróty tekstu, ewentualne uzupełnienia, obsadę.
(1908-1990), wybitna aktorka polska; po ukończeniu kursu aktorskiego przy konserwatorium warszawskim (1929) występowała na scenach Wilna, Krakowa i Lwowa, a następnie Warszawy (1934). Stworzyła wiele… Dowiedz się więcej »EICHLERÓWNA IRENA
(łac. expositio = wyłożenie), wprowadzenie w tematykę utworu, intrygę i świat postaci utworu, zwykle na wstępie dzieła, np. pierwsze sytuacje w „Fantazym” Juliusza >Słowackiego zapowiadają… Dowiedz się więcej »EKSPOZYCJA
odmiana popisu akrobatycznego, który polega na pokazie umiejętności zachowaniu równowagi w szczególnie utrudnionych warunkach i w obliczu realnego niebezpieczeństwa (np. na linie).
styl panujący w sztuce angielskiej za czasów Elżbiety I (2 poł. XVI w.) i jej bezpośrednich następców, będący wyrazem przewagi nowych tendencji renesansowych nad obecnymi… Dowiedz się więcej »ELŻBIETAŃSKI STYL
(fr. = użytek), pewien typ ról, szczególnie dobrze pasujących do warunków fizycznych i psychicznych aktora – mawiało się np. o e. amanta, wykonawcy ról bohaterskich,… Dowiedz się więcej »EMPLOI
(ang. = otoczenie), jedna z awangardowych form wypowiedzi artystycznej, zapoczątkowana przez dadaistów, która polega na stworzeniu zaskakującej aranżacji przestrzeni, najczęściej jakiegoś wnętrza. Autorem pierwszy polskiego… Dowiedz się więcej »ENVIRONMENT
(gr. epeisodios = poboczny), część dialogowa w antycznej tragedii greckiej, odpowiednik aktu w nowożytnym dramacie.
zamknięcie utworu epickiego (dramatycznego), poświęcone dalszym kolejom losu bohaterów, np. w „Balladynie” Juliusza >Słowackiego, gdzie e. staje się też okazją do ironicznego komentarza do świata… Dowiedz się więcej »EPILOG
szczególny wzrost napięcia, zawikłanie akcji i skomplikowanie stosunków między postaciami przed katastrofą lub perypetią dramatyczną, np. w „Antygonie” >Sofoklesa dramatyczne spotkanie Kreona z Hajmonem po… Dowiedz się więcej »EPITAZA
(gr. epeisódios = wtrącony), 1. scena w dramacie, niemająca istotnego znaczenia dla przebiegu akcji, np. scena szósta aktu czwartego „Zemsty” Aleksandra >Fredry, ukazująca Papkina spisującego… Dowiedz się więcej »EPIZOD
dział filozofii sztuki, zajmująca się sądami dotyczącymi piękna i brzydoty oraz badaniami przeżyć towarzyszących odbiorowi sztuki teatralnej; uprawiana już w starożytności („Poetyka” Arystotelesa, IV w.… Dowiedz się więcej »ESTETYKA TEATRU
(ok. 485/480 p.n.e.- 407/6 p.n.e.), najmłodszy z wielkiej trójki tragediopisarzy greckich (obok >Ajschylosa i >Sofoklesa); pochodził z bogatej rodziny ziemiańskiej. Wszechstronnie wykształcony pozostawał pod wpływem… Dowiedz się więcej »EURYPIDES
(ang. = każdy), bohater średniowiecznego moralitetu, reprezentujący ludzkość, pozbawiony cech indywidualnych (m.in. imienia, biografii), jednostka rozdzierana między siłami Dobra i Zła. Do koncepcji e. zwrócili… Dowiedz się więcej »everyman
(ang. = każdy), bohater średniowiecznego moralitetu, reprezentujący ludzkość, pozbawiony cech indywidualnych (m.in. imienia, biografii), jednostka rozdzierana między siłami Dobra i Zła. Do koncepcji e. zwrócili… Dowiedz się więcej »EVERYMAN
(gr. eksodos = wyjście), pieśń chóru zamykająca antyczną tragedię grecką; chór wygłasza e. opuszczając orchestrę.
(1883-1945), wybitny polski aktor; debiutował w 1904 w krakowskim Teatrze Ludowym. Od 1911 związany z Warszawą; przez pewien czas współpracownik Juliusza Osterwy w jego Reducie.… Dowiedz się więcej »Jaracz Stefan
(wł.), typ komedii powstałej we Włoszech, nazywanej m.in. Teatrem Arlekina, która ukształtowała się ok. 1550, zdobywając publiczność w całej Europie – od Paryża po Moskwę;… Dowiedz się więcej »komedia dell’arte