Wykonaj szybkie vavada logowanie, aby uzyskać dostęp do swojego konta i ulubionych gier. Bezpieczna platforma z szybkimi wypłatami, szeroką ofertą slotów i całodobowym wsparciem dla polskich graczy.
W trzecią rocznicę odejścia Klemensa Krzyżagórskiego kreślę najserdeczniejsze wyrazy pamięci. Jestem wdzięczną losowi, iż dane mi było przeżyć z mądrym, szlachetnym i pełnym zalet człowiekiem… Dowiedz się więcej »W rocznicę śmierci |Klemensa Krzyżagórskiego
Reportażysta i prozaik Wiesław Łuka został laureatem Nagrody Honorowej Stowarzyszenia Krajowy Klub Reportażu za 2015 rok. Nagrodę przyznano mu za całokształt twórczości ze szczególnym uwzględnieniem… Dowiedz się więcej »Wiesław Łuka laureatus
KTO SIĘ BOI VIRGINII WOOLF w reż. Grzegorza Wiśniewskiego w Teatrze Wybrzeże:
Z evergreenami w teatrze trzeba uważać. Czasami mogą się zemścić nawet na najbardziej utalentowanych adaptatorach. Kto się boi Virginii Woolf? Edwarda Albeego widziałem już tyle razy, także pod odmiennymi tytułami (od inspiracji po niemal plagiaty), że trudno mi sobie wyobrazić, żeby komukolwiek udało się jeszcze wycisnąć z tej sztuki coś nowego. Sukces przedstawienia Grzegorza Wiśniewskiego w Teatrze Wybrzeże polega na tym, że twórcy właśnie niczego nie zamierzali odkrywać na nowo, zawierzyli sprawie, która od czasu powstania dramatu nie uległa przedawnieniu. Nowością jest za to bez wątpienia bardziej współczesny, ostry przekład Jacka Poniedziałka, dzięki któremu podwójną małżeńską psychodramę o nienawiści bez dna, nienawiści, która jest także a może przede wszystkim miłością, ogląda się ze ściśniętym sercem.
Dowiedz się więcej »Z fotela Łukasza Maciejewskiego: SKRZYWDZENI I PONIŻENI
Nagroda im. Zygmunta Hübnera CZŁOWIEK TEATRU 2016 będzie uroczyście wręczona w dniu 21 marca 2016 roku, w noszącym jego imię Teatrze Powszechnym w Warszawie.
Honorowy patronat Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, prof. Piotra Glińskiego.
Nagroda im. Zygmunta Hübnera CZŁOWIEK TEATRU ustanowiona została przez Fundację Teatru Myśli Obywatelskiej im. Zygmunta Hübnera, aby – wyrażane w praktyce twórczej, dydaktycznej, oraz pisarskiej idee Patrona – przypominać i propagować. Pomimo oczywistych zmian politycznych, społecznych, estetycznych i obyczajowych, które dokonały się wokół teatru i w nim samym, idee te są wciąż warte pamięci i uwagi – dla dobra teatru, jego twórców i publiczności.
Dowiedz się więcej »Jerzy Trela laureatem Nagrody im. Zygmunta Hübnera CZŁOWIEK TEATRU 2016
„Wiosna” wg tekstu i w reż. Leonarda Moreiery w Teatrze Studio w Warszawie. Pisze Tomasz Miłkowski w Przeglądzie.
Scena w Malarni Teatru Studio tylko na początku i na końcu jest jedna. Po krótkim wprowadzeniu i ona, i widownia dzielą się na dwie części. Powstaje rodzaj labiryntu. A publiczność widzi tylko to, co jest po jej stronie. Czasem słyszy strzępy dialogów zza ściany. Można się domyślać, że po obu stronach toczą się podobne albo te same rozmowy, tylko trochę zmienione. Brazylijski artysta, dramaturg i reżyser Leonardo Moreira tworzy kompozycje sceniczne nawiązujące do koncepcji Borgesa o losach rozwidlających się, równoległych. A co, pyta artysta, jeśliby losy pozamieniać?
Spektakl Teatru im. Stefana Żeromskiego w Kielcach, „Samotność pól bawełnianych” Bernarda-Marie Koltèsa w reżyserii Radosława Rychcika zostanie zaprezentowany w moskiewskim Teatrze Gogol Center. – Mamy nadzieję, że to zapowiedź dalszej współpracy obu teatrów – mówi Michał Kotański, dyrektor kieleckiej sceny.
„Samotność pól bawełnianych” będzie można, prawdopodobnie, obejrzeć w Moskwie już na początku 2017 roku. Reżyserem sztuki jest niedawny laureat „Paszportu” POLITYKI Radek Rychcik. „Samotność…” od premiery w 2009 roku zjechała pół świata, a niedawno została wznowiona na Dużej Scenie Teatru. Nowością jest możliwość oglądania jej z angielskimi napisami. Najbliższe spektakle można będzie obejrzeć w maju, planowany jest wyjazd sztuki do Rio de Janeiro.
Dowiedz się więcej »Współpraca Teatru Żeromskiego z moskiewską sceną Gogol Center
Bożena Frankowska o DZIADACH w Teatrze Narodowym w reżyserii Eimuntasa Nekrosiusa:
1. ODWAGA.
Odwaga nie jest po stronie Pana Eimuntasa Nekrosiusa – reżysera „Dziadów” Adama Mickiewicza w Teatrze Narodowym w Warszawie, znanego w Polsce od trzydziestu lat z przedstawień granych gościnnie w wielu miastach Polski (Bydgoszcz, Katowice, Kraków, Lublin, Łódź, Poznań, Toruń, Warszawa). Ostatecznie zadaniem reżysera jest po prostu reżyserowanie wg uzgodnionych warunków artystycznych.
Odwaga jest po stronie Jana Englerta dyrektora polskiego Teatru Narodowego w Warszawie. Nie często bowiem zdarza się, by na scenach narodowych reżyserowali repertuar narodowy danego kraju reżyserzy cudzoziemcy. W wypadku „Dziadów” Adama Mickiewicza rzecz pewnie w ogóle nie dałaby się wytłumaczyć. Z jednym właśnie wyjątkiem – reżysera z Białorusi, Litwy czy Łotwy, terenów od wieków podlegających wzajemnym wpływom.
8 marca zaraz po Manifie (acz w innym składzie) odbyła się premiera Supermenki. Tekst napisała Dorota Macieja, tytuł akurat na Święto Kobiet. Premiera odbyła się gościnnie w Teatrze Kamienica, spektakl wyprodukowało Studio Jerzego Gudejko. W Teatrze Jednego Aktora wystąpiła porywająco Jowita Budnik (m.in. Plac Zbawiciela, Nikifor, Papusza).
Codziennie o jeden dzień mniej do chwili, kiedy upływa ostateczny termin nadsyłania prac na KONKURS im. ANDRZEJA ŻUROWSKIEGO na recenzję teatralną dla młodych krytyków teatralnych.… Dowiedz się więcej »KONKURS NA RECENZJĘ – JUŻ TYLKO 7 DNI!
Czas płynie nieubłaganie. Do ostatecznego terminu nadsyłania prac na KONKURS im. ANDRZEJA ŻUROWSKIEGO na recenzję teatralną dla młodych krytyków teatralnych pozostało już tylko 19 dni.… Dowiedz się więcej »KONKURS NA RECENZJĘ – JUŻ TYLKO 19 DNI!
Józef Jasielski ogląda PRODUKT w Teatrze Gdynia Główna i pyta: Po co?
Przyznam się, że jestem w nie lada rozterce. Mając słabość do ambitnych teatrów piwnicznych, zszedłem do piwnic dworcowych Teatru Gdynia Główna w Gdyni. Działa tutaj grono mocno zaangażowanych osób, realizujących spektakle dla różnorodnej wiekowo publiczności, oparte na poważnej literaturze i stałej miejskiej dotacji. Podobno ich teatr / zdaniem zagorzałych sympatyków i zaprzyjaźnionych recenzentów / wcale nie ustępuje pola profesjonalnym scenom Trójmiasta… Rzeczywiście – cena biletu była „profesjonalna”. Chwilę potem ogarnęła mnie nieogarniona bezradnośćwobec tego, co oglądam i tego, co powinienem zrobić.
Dowiedz się więcej »BEZRADNOŚĆ W BEZRADNYM TEATRZE DWORCOWYM
Anna Rzepa Wertmann o XVIII edycji SCENES FROM SHAKESPEARE IN ENGLISH FESTIVAL, czyli lubelskim świętowaniu 452 urodzin oraz czterechsetlecia śmierci Williama Straffordzkiego:
Chcąc opowiedzieć Wam o pasji jednego człowieka, która zapaliła młodzież i studentów do teatru, proponuję małą podróż w czasie. Przenieśmy się w czasie do roku 1997, kiedy to młody anglista wpadł na nietypowy pomysł zarażania ludzi dziełami Straffordczyka. Chcąc rozszerzyć na Lublin, a z czasem na całą Polskę ideę jednego człowieka. Tym kimś był Sam Wanamaker; amerykański aktor, reżyser, producent filmowy*– główny sprawca odbudowy i restauracji słynnego szekspirowskiego The Globe*.
Otóż Jerzy Wrzos wymyślił przegląd aktorski skierowany do gimnazjalistów, licealistów oraz studentów, oparty na dziełach Williama Shakespeare.
Z radością informujemy, że Ewelina Marciniak została laureatką nagrody SZTORM ROKU w kategorii CZŁOWIEK ROKU „za spektakle, o których się mówiło i o których warto rozmawiać, m.in. PORTRET DAMY w Teatrze Wybrzeże.” Uroczyste ogłoszenie werdyktu i wręczenie nagród odbyło się dzisiaj w Teatrze Muzycznym w Gdyni. Laureatce serdecznie gratulujemy!
O NAGRODZIE
POMORSKIE SZTORMY to plebiscyt organizowany przez Gazetę Wyborczą Trójmiasto i Urząd Marszałkowski Województwa Pomorskiego, w którym nagradzani są najważniejsi ludzie, najważniejsze instytucje oraz wydarzenia w świecie biznesu, kultury i sportu w Województwie Pomorskim w minionym roku.
Tomasz Miłkowski o spektaklu Anny Karasińskiej EWELINA PŁACZE w TR Warszawa:
W zasadzie już niczego nie spodziewam się po spektaklach o spektaklach. Zabawa w teatr w teatrze, opowiadanie o sobie, wchodzenie i wychodzenie w postacie, cała ta kokieteria i ten katalog niegdyś frapujących chwytów wydają mi się zużyte do cna. I to od czasu, kiedy Luigi Pirandello napisał swoje zachwycające Sześć postaci w poszukiwaniu autora (1921). A więc od dawna.
A tymczasem, proszę, co za niespodzianka. Dowiedz się więcej »Czasem płacze, czasem nie
W tygodniu premiera Dziadów w Teatrze Narodowym w reżyserii Eimuntasa Nekrošiusa. Przed tą oczekiwaną premierą Zofia Gustowska przypomina legendarny spektakl Nekrošiusa – jego Makbeta:
Dziewczynka jest chora. Boli ją głowa. Jej własne ciało ją pali. Próbuje zasnąć. Mama kładzie jej rękę na czole. Dotyk bliskiej osoby nie pomaga. Ciąży. Dziewczynka się męczy. Przewraca z boku na bok. Nie może spać. Leży. Leży. Leży. Czerń. Budzi ją ból. Nagle. Odczuwa przygniatający ciężar spadających na nią głazów. Strach. Czuje się mała i bezbronna. Nie może się poruszyć. Skąd spadają kamienie? Dlaczego? Nie wie. Nic nie widzi. Puste niebo, tylko.
To jedna z najbardziej przewrotnych sztuk Szekspira, łączy polityczny thriller z okrucieństwem, ironią i czarnym humorem. Dramat w nowym tłumaczeniu Piotra Kamińskiego reżyseruje Oskaras Koršunovas. „To opowieść o władzy, jej dramacie i absurdach. Szekspir pyta, czy rządzący mogą być sprawiedliwi i moralni, czy też wykorzystują moralność, by zdobyć i sprawować władzę. – mówi reżyser.
Premiera 2 kwietnia na Scenie im. Gustawa Holoubka Teatru Dramatycznego m.st. Warszawy. Dowiedz się więcej »MIARKA ZA MIARKĘ – opowieść o władzy i moralności
Grażyna Korzeniowska o najnowszym, 29. programie kabaretu POZAR W BURDELU:
Co to jest kabaret? To jest wspólnota śmiechu, wynikająca ze wspólnoty współodczuwania i współmyślenia tych, którzy kabaret tworzą i tych, którzy do niego na ich popisy przychodzą.
To jest wspólnota poczucia humoru, wspólnota patrzenia na świat, wspólnota energii i wzruszeń… Ona rodzi się we wzajemnym obcowaniu – artystów i widzów – po obu stronach rampy.
Udowodnił to kolejny – 29. już – program kabaretu Pożar w Burdelu. Artystów (Tomasz Drabek, Mariusz Laskowski), którzy jako pierwsi pojawili się na scenie przywitały z wypełnionej do ostatniego miejsca – łącznie z lożami i balkonami – widowni Teatru Polskiego w Warszawie gromkie brawa i okrzyki. Oznaczały, że na kolejny gościnny występ Burdeltrupy przyszli miłośnicy i bywalcy jej przedstawień.
O „HAPPY NOW” w Teatrze Polonia w reżyserii Adama Sajnuka:
Teatry Polonia i „Och” mają chyba najlepszą rękę do odkrywania nieznanych dotąd w Polsce anglojęzycznych sztuk tak zwanego środka. Happy now? Lucindy Coxon, który w Polonii wystawił Adam Sajnuk, czeka zapewne jeszcze wiele scenicznych wersji.
Tekst Happy now zawiera wszystkie elementy, które decydują o sukcesie przedstawienia, o ile oczywiście trafi on w ręce odpowiednich twórców. Dobrze skrojone role, suspens, błyskotliwe dialogi i kilka niegłupich wniosków.
Dowiedz się więcej »Z fotela Łukasza Maciejewskiego: CHWAŁA SAJNUKOWI
Tomasz Miłkowski o spektaklu KOBIETY BEZ ZNACZENIA w Teatrze Dramatycznym w Warszawie, brawurowych monodramach Haliny Łabonarskiej i Małgorzaty Niemirskiej w reżyserii Grzegorza Chrapkiewicza:
Prawie nikt ich nie dostrzega. Zabiegają więc o tę resztkę zainteresowania, wciąż zajęte sprawami, które same wynajdują, aby potwierdzić swoje istnienie. Dopóki są w ruchu, mogą nie zauważać, że zanikają. Ale to coraz trudniejsze. Samotne, starzejące się kobiety z cyklu monologów Alana Benetta „Gadające głowy” walczą o życie.
Zimowe Katowice, zabytkowa stacyjka, niezwykły teatr. O grudniowej premierze Teatru Żelaznego, niewieścieniu mężczyzn, syndromie Piotrusia Pana oraz zaniku wielopokoleniowości piórem Anny Rzepa Wertmann.
Dowiedz się więcej »Gdzie ci mężczyźni, co się z nimi stało…?!