Koziołek Matołek w reżyserii Ondreja Spišaka zabiera widzów w niezwykłą podróż: jednych do krainy dzieciństwa, innych do krainy wyobraźni… W Teatrze na Woli można obejrzeć zachwycające przedstawienie na podstawie tekstu Kornela Makuszyńskiego. Świetna zabawa dla dzieci i dorosłych w każdym wieku!
Lata przełomu dwudziestego i dwudziestego pierwszego wieku przywracają aktualność prognozom głoszonym w epoce kapitalizmu dziewiętnastowiecznego. Socjologiczno-filozoficzna refleksja na temat rugującej feudalne porządki nowej formacji, zawierała podówczas uwagi, że choć rzeczona formacja przynosi niewątpliwy postęp ekonomiczny w sferze literatury, sztuki, otwiera perspektywę mniej obiecującą, że choć zapładnia kulturę nową problematyką, jednocześnie zagraża kulturze wysokiej.
Duszny klimat kanadyjskiej prowincji, grupa przyjaciół, kontrowersyjni przybysze, nuda, gniew i… rozpacz. To właśnie ten gniew i rozpacz niesie całą sztukę Daniela Danisa „Kamień i popioły” wystawianą na Scenie 200 Teatru Powszechnego w Warszawie. Dowiedz się więcej »Wykarmić zwierza w sobie…
W nowym cyklu Yoricka, „Czytane na nowo”, przedstawiamy szkic Radosława Lubiaka o słynnych Listach ze sceny Erwina Axera. Autor szkicu debiutuje w „Yoricku”, jest studentem drugiego roku studiów magisterskich na wydziale Wiedzy o Teatrze Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza.
Jakie przedstawienia powinny zostać zaprezentowane w ramach Teatru Telewizji?
Poniedziałkowy (24.10.2011 r.) spektakl Teatru Telewizji „Boska”, transmitowany na żywo z warszawskiego Teatru Polonia z udziałem Krystyny Jandy w roli tytułowej, był głośnym wydarzeniem i dużym sukcesem frekwencyjnym – oglądał go co czwarty telewidz (2,7 mln). Trzeba zdyskontować powrót po 50 latach bezpośrednich transmisji z sal teatralnych. Jakie przedstawienia powinny zostać zaprezentowane w ramach Teatru Telewizji? Takie pytanie zadał ekspertom tygodnik „Przegląd” (nr 44/2011).
Mamy już za sobą pierwsze wieczory Spotkań Teatrów Narodowych, które po raz drugi organizuje Teatr Narodowy. Na początek zobaczyliśmy kameralne Pokojówki Geneta w realizacji Duńskiego Teatru Królewskiego z Kopenhagi i monumentalnego Hamleta Teatru Aleksandryjskiego z Sankt Petersburga. Przykłady niemal skrajnie odmiennych inscenizacji, choć w obu przypadkach reinterpretacje arcydzieł literatury dramatycznej.
Dowiedz się więcej »Pokojówki i Hamlet Spotkania Teatrów Narodowych. Odsłona pierwsza.
Na wyrafinowany pomysł wpadł Robert Gliński, nowy dyrektor Teatru Powszechnego i rozpoczął sezon od premiery poetyckiej, skomponowanej z wierszy Wisławy Szymborskiej.
Tematy prac semestralnych do wyboru 2011/12 w załączniku.
Dowiedz się więcej »Tematy prac semestralnych WOT, pisanie o teatrze
Są pewne fakty, które wymieniać można za aktorami, reżyserami i dyrektorami teatrów lalkowych w Finlandii. Że fiński teatr lalkowy świat coraz bardziej dostrzega, ceni. Że jest profesjonalny, na wysokim poziomie artystycznym. Że twórcy kształtowali się pod okiem wybitnych nauczycieli z całego świata. Że wygrali wiele nagród na studenckich, potem również międzynarodowych festiwalach. Że w nowe tysiąclecie fiński teatr lalkowy wszedł z największą w swojej historii ilością grup i twórców, czujących słabość do tego rodzaju sztuki. To fakty.
Kto mógł przypuszczać, że opublikowana 75 lat temu powieść Zaklęte rewiry Henryka Worcella, w dużej mierze inspirowana osobistymi doświadczeniami pisarza jako pomywacza, bufetowego i kelnera w krakowskim Grand Hotelu pod koniec lat 20. ubiegłego wieku, posłuży za podstawę scenariusza współczesnego spektaklu. Andrzej Sajnuk jednak, autor adaptacji i reżyser dostrzegł nieomylnie w tej powieści materiał do spektaklu mówiącego o sprawach współczesnych, choć wcale nie usiłował nadać mu rysów akcji toczącej się w roku 2011.
„Circe Berman właśnie spytała, jak można odróżnić dobry obraz od złego. Odparłem, że najlepszej ze znanych mi odpowiedzi na to pytanie, choć też niedoskonałej, udzielił malarz nazwiskiem Syd Solomon (…) – Wystarczy, moja droga – rzekł – że obejrzysz milion obrazów, Potem już nigdy się nie pomylisz”.
Kurt Vonnegut, „Sinobrody”
Motto na sezon miniony dedykuję tym wszystkim, którzy po obejrzeniu 10 przedstawień już wiedzą, że nastąpiło pięć przełomów. Doradzam nieśmiało umiar w pochwałach i przyganach
N/z: Joanna Szczepkowska i Modest Ruciński w „Mewie” w reż. Agnieszki Glińskiej, Teatr Narodowy
Dowiedz się więcej »Przewodnik po aktorach (nie tylko) warszawskich. Sezon 2010/11
Kilka miesięcy temu w podwarszawskiej Podkowie Leśnej Magda Teresa Wójcik spotkała się ze mną, mimo choroby, która Ją dręczyła, jako redaktorem przygotowywanego tomu Czy teatr jednego aktora jest teatrem ubogim, który ukaże się w tym roku nakładem Wrocławskiego Towarzystwa Przyjaciół Teatru. Jej trzy pamiętne monodramy pozostaną w historii tego ruchu, a pasja, z jaką oddawała się sztuce godnym szacunku wzorem. Wiedziała, że odchodzi, ale przyjmowała swój los z zadziwiającą pokorą. Żegnam Ją z prawdziwym smutkiem.
Tomasz Miłkowski
Wypowiedź zmarłej artystki, którą publikujemy, można traktować jako jej artystyczny testament
Dowiedz się więcej »Maria Teresa Wójcik – artystyczny testament
Na blogu Wojciecha Majcherka ukazał się tekst o kodeksie postępowania krytyka, który przyjęto na kongresie AICT w Erywaniu. 5 października o godz. 10.00 odbędzie się panel z udziałem prof. Yun Cheol Kima (Korea) i dr Michela Vais (Kanada), inicjatorów przyjęcia Kodeksu. Wojciech Majcherek przyjął zaproszenie na to spotkanie, można się więc spodziewać, że dyskusja na tym zyska. W rozmowie uczestniczyć będą również artyści teatru: Emilia Krakowska, Maciej Englert, Henryk Talar, Sylwester Biraga, teatrolodzy i dziennikarze. Niech przedsmakiem rozmowy będzie tekst Wojciecha Majcherka zaczerpnięty (za jego zgodą) z jego blogu.
Iluzje Iwana Wyrypajewa w reżyserii Agnieszki Glińskiej na scenie Teatru na Woli to czysta pieśń o miłości, spektakl zaskakujący, skrzący się dowcipem, a przy tym dający do myślenia.
W rocznicę tragicznej śmierci artysty jego przyjaciele, wielbiciele, a nawet sąsiedzi skrzyknęli się, żeby dać wyraz nie tylko swej admiracji, ale prawdzie o tym niezwykłym artyście. Powstała księga nie mogła nazywać się inaczej niż Wieża malowana od tytułu spektaklu wystawionego w warszawskim STS-ie (1959)
Dowiedz się więcej »Wieża malowana. Wspomnienia o Wojciechu Siemionie Zebrał i opracował Józef Pless
Warszawskie Spotkania Teatralne to prawdziwa legenda – zwłaszcza te z lat 70., na którymi sprawował pieczę Mieczysław Marszycki, niezastąpiony dyrektor Teatru Dramatycznego w Warszawie. To on także, już po transformacji ustrojowej doprowadził do wznowienia festiwalu, który przez lata uchodził za okno wystawowe polskiego teatru.
Jak to było naprawdę z tym oknem wystawowym, opisuje barwnie Magdalena Raszewska, sama gorliwa bywalczyni Spotkań, ich sumienny krytyk, a teraz już historyk.
Dowiedz się więcej »Magdalena Raszewska 30 X WST. Warszawskie Spotkania Teatralne, 1965-2010
XII Międzynarodowy Festiwal Zdarzenia im. Józefa Szajny upłynął pod znakiem autorskich spektakli, których głównym tematem stały się relacje międzyludzkie. O człowieku w centrum, inspiracji Czechowem, Kafką i Gombrowiczem oraz „Mieście możliwym”.