Yorick

Wprowadzenie

Ponieważ oprócz teatrologii interesuję się również filozofią, przeto postanowiłem skojarzyć te dyscypliny na użytek danej wypowiedzi, uczynić z nich podstawę do rozważań nad emocjonalno-poznawczym podłożem krytyki teatralnej.

Upowszechniony ostatnio przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Krytyków Teatralnych dokument, zwany Kodeksem postępowania, zawierający postulaty zachowań moralnych, jest kolejnym przejawem nasycania założeniami i postulatami etycznymi jeszcze jednej formy aktywności zawodowej, związanej w tym przypadku ze sztuką.

Dowiedz się więcej »Etyczny kontekst krytyki teatralnej

Czy można poznać przyszłość? Nie, ale to nie znaczy, że domyślanie się przyszłości jest działaniem całkiem bezowocnym. Prowadzenie futurologicznych rozważań jest w istocie zadawaniem pytania o teraźniejszość, o sens i cel tego, co dzieje się dziś. W momencie, kiedy przeszłość przestaje być dla nas żywym źródłem odpowiedzi na najważniejsze pytania – po radę i pomoc zwracamy się do przyszłości. Innymi słowy, wizja jutra jest właściwie efektem projektowania współczesnych problemów, lęków, potrzeb, trendów intelektualnych – na przyszłość.

Dowiedz się więcej »Przyszłość pisania o teatrze

Trochę wbrew kalendarzowi w drugiej połowie kwietnia (w kinie Luna) trwało w Warszawie już 18. Lato Filmów – jedyny w Polsce festiwal poświęcony sztuce scenariuszowej. Podczas Festiwalu wręczane jest od 10 lat Pióro Mistrza – nagroda dla wybitnego scenarzysty za całokształt dorobku. W tym roku nagroda przypadła w udziale KAZIMIERZOWI KUTZOWI – laudację o dorobku laureata wygłosił Tomasz Miłkowski.

Wygląda na to, że Kutz stał się łowcą nagród – miesiąc wcześniej odebrał GUSTAWA (na zdj.), przyznanego za osiągnięcia teatralne przez ZASP.

Dowiedz się więcej »Lato w kwietniu albo Kutz z Piórem Mistrza

O czym jest Mazepa?

– Na pewno o miłości, tęsknocie, uczuciowym szaleństwie, emocjach tak chowanych, że aż skazanych na niebyt.

– Na pewno o władzy. Butnej a równocześnie ułomnej, która roznieca i gasi ogień zostawiając jałową ziemię.

– Na pewno o poezji, wszak autor miał ją we krwi. Rozpoznawał świat metaforą, ironicznym wtrąceniem, synestezyjnymi tropami.

Dowiedz się więcej »Czekając na Mazepę [Teatr Polski, Warszawa]

Nazwiska Bogumiła Lindy, Marcina Dorocińskiego i Agaty Kuleszy zapewnią niewątpliwie sukces frekwencyjny sztuce Merylin Mongoł, najnowszej premierze Teatru Ateneum. Natomiast spektakl trudno uznać za sukces artystyczny.

Dowiedz się więcej »Żal za straconą aktorską energią

Szczeciński Kontrapunkt, jak co roku – a to już 47. spotkania miłośników małej formy – okazał się mocnym głosem kobiecego teatru. Formuła festiwalu sprawiła, że widz mógł nadrobić całoroczne zaległości – od monodramu, przez teatr lalek, aż po widowiska oparte na wizualizacjach, nie tylko z Polski, ale Niemiec, Holandii czy Francji.

Dowiedz się więcej »Mocny głos kobiet

W Rampie ostatnio wiele się dzieje. Wiele i ważnie. W teatr wstąpiło jakby nowe życie, a każda kolejna premiera to Wydarzenie.

Jest nim bez wątpienia tragikomedia Żyd Artura Pałygi na Scenie Kameralnej, w reżyserii Witolda Mazurkiewicza niemal od razu wywołała spore kontrowersje. Ci pośpiesznie opuszczający salę komentowali dość głośno, że to sztuka antypolska, zaś goszczący na premierze Szewach Weiss podziękował po spektaklu. W kilku wzruszających zdaniach wyraził podziw dla Polaków, przypominając iż wiele narodów świata nie podjęło takiego rozliczenia z tym tematem, jak to pokolenie, jak ten teatr.

Dowiedz się więcej »Czy Tusk jest Żydem? Narodowa histeria, czyli Żyd w Teatrze Rampa

czyli QUO VADIS POLSKA PANTOMIMO

23 września 2011 roku minęło 10 lat od śmierci Henryka Tomaszewskiego, twórcy nieznanego wcześniej w estetyce teatralnej zjawiska – teatru pantomimy, w którym monolog mima został przekształcony w wyrażany ruchem i mimiką dialog zespołu. Podjęty przez Niego w latach 50. eksperyment, jakim było urzeczywistnienie artystycznej formuły zbiorowego mimu pod nazwą Wrocławski Teatr Pantomimy, wpisał się na trwałe w historię teatru XX wieku jako jedno z jego najwybitniejszych zjawisk.

Dowiedz się więcej »HENRYKA TOMASZEWSKIEGO TEATR POZA TEATREM

Śpiewanie stało się modne. Zapewne za sprawą telewizyjnych programów, w których młodzi popisują się swoimi umiejętnościami wokalnymi i od czasu do czasu wynika z tego mniejsza lub większa kariera.
Garnięcie się do śpiewania widać także na corocznym Festiwalu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu, którego popularność nie mija. A garną się do niego nie tylko wykonawcy, ale i widzowie, którzy tłumnie okupują wszystkie festiwalowe koncerty i popisy.

Dowiedz się więcej »Zaśpiewać dramatycznie

Rozmowa z Tomaszem Miłkowskim, przewodniczącym polskiej sekcji AICT, opublikowana w „Scenie” w przeddzień 26 Kongresu AICT

Dowiedz się więcej »Sztuka bez krytyki więdnie

O Aktorze Norwida w reż. Michała Zadary w Teatrze Narodowym pisze Grażyna Korzeniowska.

N/z: Oskar Hamerski w roli tytułowej w Aktorze Cypriana Kamila Norwida w reż. Michala Zadary w Teatrze Narodowym (Scena przy Wierzbowej), fot. Krzysztof Bieliński/Archiwum Artystyczne Teatru Narodowego

Dowiedz się więcej »Dobrze iść na Aktora

Być może nie było przypadku w tym, że na kilka minut przed premierą „Tajemniczego dziecka”, baśni E.T.A. Hoffmana, zaprowadziłam syna pod pomnik Korczaka… To on właśnie powiedział, że „bez szczęśliwego dzieciństwa, całe życie jest kalekie”…

I zaraz na scenie Teatru Lalka przetoczyła się historia pewnego dzieciństwa, które radośnie umknęło przed niewyrozumiałym, szufladkującym, niewrażliwym na dziecięcą naturę myśleniem dorosłych. Na szczęście

Dowiedz się więcej »„Tajemnicze dziecko” – nosisz je w sobie