Reżyser Paweł Paszta nadał swojemu spektaklowi, na który złożyły się adaptacje Opowiadań dla dzieci Isaaca Bashevisa Singera tytuł Opowiadania nie tylko dla dzieci. Słusznie. Bo chociaż premiera spektaklu odbywała się o godzinie 12.00 , co jest wyraźnym wskazaniem do jakiej publiczności jest skierowana, to z równym skupieniem i uwagą, oglądali ją młodzi widzowie, jak i dorośli.
Już 30 listopada Teatr Powszechny w Warszawie zaprasza na wyprzedaż kostiumów oraz Wieczór andrzejkowy ze spektaklami „Gdzie radość, tam cnota. Wariacje Tischnerowskie” w reż. Artura Barona Więcka i „Trzej muszkieterowie” (reż. Giovanny Castellanos; premiera warszawska przedstawienia). W ramach Wieczoru, po spektaklach: spotkania z aktorami, wróżby i potańcówka.
Laudacja Tomasza Miłkowskiego z okazji przyznania nagrody BOGUSŁAWOWI SCHAEFFEROWI przez portal Kurier365pl „za multimedialność w sztuce i nieograniczone horyzonty twórczości”.
Redakcja portalu Kurier365.pl przyznała nagrody Bogusławowi Schaefferowi za multimedialność w sztuce i nieograniczone horyzonty twórczości i Mariuszowi Gryżewskiemu za konsekwentne budowanie dobrej marki magazynu VIP. Uroczystość z tej okazji odbyła się w Muzeum Niepodległości w Warszawie (al. Solidarności 62) w poniedziałek 18 listopada 2013 roku o godz. 18. Nagrodzeni otrzymali przedstawiające Warszawę akwarele znanego malarza Janusza Dziurawca.
Dowiedz się więcej »SCHAEFFER I GRYŻEWSKI Z NAGRODAMI KURIER36
Ona jest już dorosła. Odszukuje go po latach. Przychodzi do firmy, w której on pracuje. On nie jest zachwycony tymi odwiedzinami. Wydaje się bezradny, zagubiony wobec jej bezpośrednich pytań o to, co się wówczas między nimi wydarzyło.
Czy artysta musi się liczyć z odbiorcami swoich dzieł? Czy ma ich na siłę i egoistycznie „przerabiać w aniołów”, czy też schlebiać ich gustom i oczekiwaniom? Tak dawniej, jak i dzisiaj, rozstrzyga o tym czynnik prozaiczny – pieniądze. Tak dawniej, jak i dzisiaj, artysta nie może się obejść bez prywatnego czy państwowego mecenatu. Najboleśniej to widać w instytucjach teatralnych, które egzystują na samorządowym garnuszku. Na relację między artystą i widzem rzutuje najmocniej postawa „twórczej wolności artysty”. Przyjęło się, że wszelkiego typu „ograniczenia” nie sprzyjają kreatywności. Teza dosyć dyskusyjna, bo przecież nic tak nie rozbudza kreatywności, jak przełamywanie własnych ograniczeń i oporów, poszukiwanie rozwiązań wbrew przyzwyczajeniom widzów bez wykluczania ich z tego procesu.
Z teatrem dla dzieci sprawa jest trudna… by nie rzec – bardzo trudna. Młodego widza się lekceważy, mylnie uważając, iż wystarczy kilka błazeńskich sztuczek na scenie, by wywołać śmiech, a ten wówczas jest kontent. Mamy zatem w repertuarach teatrów prawdziwy zalew spektakli co najmniej słabych. Milczeniem pominę spektakle przedszkolne, szkolne czy te wystawiane w domach kultury. Jako matka dwójki dzieci, a tym samym klientka co najmniej trzech biletów na „kulturę”, odczuwam już pewnego rodzaju niechęć na myśl o wyrzuceniu pieniędzy.
Dowiedz się więcej »Opowiadania (dla dzieci) Singera w Żydowskim
Premiera monodramu Manatki Bogusława Kierca, ktora zainaugurowała tegoroczną edycję Wroclawskich Spotkań Teatrów Jednego Aktora to wydarzenie trudne do przecenienia. Przedstawieniem tym autor wraca do źródeł teatru jednoosobowego, a jednocześnie otwiera przed nim nowe perspektywy artystyczne i etyczne. To rodzaj spowiedzi-modlitwy dokonywanej w obecności widzów.
Artysta nazwał swój spektakl samogrą, podkreślając autorstwo całości: od scenariusza, przez reżyserię, inscenizację po wykonanie. Chciał uniknąć powtarzania na plakacie aż do znudzenia swego nazwiska przy każdym, tradycyjnie oddzielnie traktowanym zatrudnieniu. Manatki nawiązują więc do bliskiego mu ideału teatru jednego aktora, który oferuje artyście możliwość samoswojej wypowiedzi. Kierc to „aktor z piórem w ręku”, jak Szekspira nazywał Norwid.
Gwiazdy Przeglądu Piosenki Aktorskiej i wrocławskiego Capitolu – Justyna Szafran i zespół Sztylety pod wodzą Cezarego Studniaka kolejny raz przekroczą próg artystycznej odwagi na jedynym koncercie „Plugawe oko poety”, 10 listopada w Teatrze Warsawy.
Dowiedz się więcej »Justyna Szafran. Tylko dla widzów dorosłych
V Festiwal Era Schaeffera organizowany przez Fundację Przyjaciół Sztuk Aurea Porta odbędzie się w dniach 20-21 listopada 2013 roku w Centralnym Basenie Artystycznym w Warszawie. Tegoroczna edycja zbiega się w czasie z obchodami 65-lecia pracy twórczej profesora Bogusława Schaeffera i poza głównym wydarzeniem multimedialnym towarzyszyć jej będzie wystawa grafik Schaeffera 20 listopada godz. 10.00-13.00 w Sejmie Rzeczpospolitej Polskiej, performance aktorski, panel dyskusyjny oraz projekcja filmu niemego w warszawskim kinie Iluzjon 20 listopada godz. 20.00 z muzyką Schaeffera graną na żywo w wykonaniu Michała Urbaniaka. 21 listopada Basen Artystyczny godz. 19.00 5 edycja ERY SCHAEFFERA.
W niedzielę 10 listopada 2013 o godzinie 19:00 pokażemy na Scenie na Świebodzkim jubileuszowe, dwieście pięćdziesiąte przedstawienie Prezydentek Wernera Schwaba w reżyserii Krystiana Lupy. To absolutny rekord, jeśli chodzi o liczbę zagranych spektakli w inscenizacji Lupy.
Prezydentki odwiedziły czternaście polskich miast (Chorzów, Gdynia, Gliwice, Gorzów Wielkopolski, Jelenia Góra, Kalisz, Kielce, Kraków, Polkowice, Poznań, Radom, Tychy, Warszawa, Zielona Góra). Grane były również w sześciu krajach na dwóch kontynentach (Ekwador [Quito i Guayaquil], Francja [Annecy, Bourges, Caen, Chartres, Colmar, Nancy, Roubaix, Saint-Etienne, Valence, Villeurbane], Hiszpania [Girona i Salt], Łotwa [Ryga], Szwecja [Sztokholm], Włochy [Turyn]).
Tomasz Miłkowski o Milczeniu o Hiobie Piotra Cieplaka w Teatrze Narodowym – poszerzona wersja recenzji opublikowanej w „Przeglądzie” nr 45/2013:
Cierpienia Hioba z biblijnej przypowieści zawsze budziły odruch protestu a co najmniej zdumienia. Dlaczego on właśnie, bogobojny i cnotliwy, poddawany jest tak okrutnej próbie. Dlaczego ja? – pyta Hiob, a kolejne ciosy losy spadają na jego mienie, rodzinę i na niego. Jego ciało gnije. Hiob nie złorzeczy Panu, nikogo nie obwinia i na koniec – w nagrodę – wraca do łask.
Co to ma znaczyć, przez wieki zastanawiali się mędrcy, pisarze, artyści. Zastanawiał się się także Piotr Cieplak, który już po raz trzeci do Hioba nawiązuje, ale spektakl w Narodowym niewiele ma wspólnego z wcześniejszym przedstawieniem wrocławskim (2004). Tym razem to przyjaciele Hioba, ale bez jego udziału, myślą o jego losie (i swoim także), każdy zanurzony we własnym doświadczeniu i powinnościach.
3 grudnia o godz.19.oo będzie można obejrzeć na Scenie Kameralnej Teatru Polskiego telewizyjną Antygonę w reżyserii Andrzeja Seweryna. Projekcję spektaklu poprzedzi rozmowa obywatel wobec państwa z udziałem reżysera, prof. dr hab. Andrzeja Waśkiewicza, dyrektora Instytutu Socjologii UW i Tomasza Miłkowskiego. Wydarzenie jest organizowane w ramach Europejskiego Roku Obywateli.
Bezpłatne wejściówki można odbierać w Kasie Głównej Teatru Polskiego przy ul. Krakowskie Przedmieście 6 od 14 listopada.
W Teatrze Dramatycznym, 15 listopada 2013, premiera sztuki Eugene Ionesco Nosorożec. Nowy przekład dla Teatru Dramatycznego przygotował Piotr Kamiński, spektakl reżyseruje Artur Tyszkiewicz.
Ionesco napisał „Nosorożca” na początku lat 60. Sięgnąłem po tę sztukę, bo mam wrażenie, że dzisiejsza Polska dopiero zaczyna dorastać do rzeczywistości Zachodu tamtych czasów. Nowy przekład Piotra Kamińskiego odświeża język dialogów, który nieco się zmienił od tamtego czasu. – mówi reżyser.
Dowiedz się więcej »Artur Tyszkiewicz reżyseruje „Nosorożca”
Janusz Wiśniewski nie usiłował tu ani pouczać, ani oceniać. Zresztą nigdy tego nie robił, natomiast zawsze mówił własnym językiem szczegółowo konstruowanych obrazów – egzemplifikacji. Nawet kiedy owa własność reżyserskich projektów denerwowała Mistrza Kantora, Wiśniewski – klucząc, modyfikując tropy po swojemu – rzeźbił każdy detal przestrzeni.
Dziś ten wciąż wspaniale osobny Artysta Teatru pokazuje spektakl Quo vadis (Teatr Polski, premiera – kwiecień 2013). Tytuł otwiera podwójne pytanie: Domine, quo vadis i Homine, quo vadis. Tak wiąże się perspektywa utrwalonej przez Sienkiewicz sceny, kiedy uciekający z Rzymu święty Piotr spotyka Chrystusa idącego „by Go ukrzyżowano po raz wtóry” oraz memento personifikowane głosami m.in. Szekspira, Słowackiego, Eliota, Audena, Cwietajewej.
Teatr Kamienica nie zwolnił tempa na koniec roku. Gorący okres premier trwa w najlepsze. 19 października odbyła się premiera sztuki kanadyjskiego dramatopisarza Norma Fostera, w reżyserii Andrzeja Chichłowskiego. Produkcja Teatru Gudejko – Old Love to komedia o konwenansach, lękach, rozczarowaniach i miłości. Dojrzałej miłości dojrzałych ludzi. I ich rozterkach: czy między czterdziestką a dziewięćdziesiątką jest prawo do miłości zmysłowej. Czy jest ona zarezerwowana wyłącznie dla młodych, estetycznych, bez wiszących brzuchów i głębokich zmarszczek. To skomplikowana historia ludzi, którzy wiele już przeżyli, byli w związkach, mają dzieci i określony status społeczny.
Ostatnio postanowiłam wybrać się na coś lekkiego, łatwego i przyjemnego, co oderwałoby moje myśli od zbliżającej się zimy. Mój wybór padł na spektakl Klatka Wariatek w Teatrze Komedia, którego siedziba zapiera dech w piersiach. Już przed rozpoczęciem spektaklu miałam możliwość zachwycić się pięknem architektury, a zwłaszcza kopułą rozpościerającą się nad widownią. Szczerze mówiąc nie jestem fanką musicali i wybór tego repertuaru był czysto przypadkowy. Już po kilku chwilach okazało się, że fabuła spektaklu jest mi dobrze znana z filmowej wersji z Robinem Williamsem.
Dziwka z Ohio to nieinscenizowany jeszcze w Polsce dramat Levina. W tym tekście najwyraźniej i najbardziej dosłownie i dosadnie widać dominujące w jego twórczości: kryzys miłości i kupczenie uczuciami, zarówno w sferze związków, rodziny, relacji międzyludzkich. Wszystko jest towarem, a najpopularniejszym i najbardziej pożądanym – miłość.
Zuzanna Talar pisze o spektaklach, zaprezentowanych podczas XVII Międzynarodowego Festiwalu Teatrów dla Dzieci i Młodzieży, 5-12 października 2013 Warszawa
Cień Mglistego Billego
Zobaczyć można tylko jego cień, ale historię jego krótkiego i równie skomplikowanego dziecięcego życia, oczyma wyobraźni każdy może! Teatr Figur z Krakowa pokazał na deskach Małej Sceny Teatru Powszechnego spektakl, który porusza unikany w dziecięcym repertuarze problem odchodzenia. Temat śmierci potraktowany symbolicznym i dosłownym zarazem teatrem cieni… Dwunastoletni Billy zwany Mglistym ma mamę, tatę, siostrę Jane i… zdechłego kota.
18 października we Wrocławiu rozpoczynają się WROSTJA, najstarszy festiwal teatru jednego aktora, którego wieloletnim dyrektorem artystycznym jest nasz kolega klubowy Wiesław Geras. Ozdoba festiwalu będzie… Dowiedz się więcej »Ruszają WROSTJA