Przejdź do treści
Старая ссылка на Кракен не работает? Не бегите в Google! Именно этого ждут мошенники. Используйте надежный шлюз, который всегда ведет на актуальное зеркало. Добавьте в закладки kra45.at и забудьте о проблеме поиска ссылок навсегда.

Lektury Yoricka: Herbata parzona zbyt wiele razy

Ten debiutancki tom poetycki trzeba smakować niespiesznie. Wiersze, które Wiktor Franczyszyn uwolnił z uwięzi i udostępnił czytelnikom, długo czekały na zaistnienie, długo czekały na chwilę, kiedy będą zapisane, cierpliwie domagały się przelania na papier:

Człowiek pisze wiersze

dokładnie wtedy

kiedy nie powinien

– wyznaje przewrotnie w poemacie „Człowiek, który zapragnął napisać wiersz (studium przypadku klinicznego)”. I nieco dalej:

Wiersz jest najczystszą formą

nieposłuszeństwa

dostępna człowiekowi

po sześćdziesiątce.

I wreszcie deklaracja programowa, po co jest poezja:

Nie żeby powiedzieć coś mądrego

Nie żeby zostać w historii

Nie żeby hydraulik na niego czekał

i sufit się martwił.

Tylko żeby przez chwilę

być bardziej sobą

niż to przewiduje plan dnia.

Można w tych w prostych konstatacjach dosłuchać się echa wyznań setek poetów, wyznających, że pisanie jest ich wewnętrzną potrzebą, że piszą dla siebie, że muszą, choć najczęściej towarzyszy temu ujawniane albo skrywane dążenie do przywództwa, do głoszenia prawd i wskazywania ścieżek. Franczyszyn unika tego jak ognia, ujmuje swoją potrzebę pisania najskromniej jak można, bez fanfar i stawania na pomniku.

Skromność podaje rękę łagodności usposobieni, idzie w parze z ugodą ze światem. Większość bowiem utworów zebranych w tym tomie przeniknięta jest świadomością przemijania kruchości życia, wątlenia dawnych sprawności, zanikania. Nie towarzyszy jednak temu rozpacz, ale wdzięczność wobec tych, którzy bywali mu przewodnikami. Stąd wiersze dedykowane Żonie, Rodzicom, Wnuczce Lilianie i Artystom: Grzegorzowi Walczakowi, Olgierdowi Łukaszewiczowi, Annie Romantowskiej, Henrykowi Talarowi. Stąd uporczywe dążenie do zapamiętywania każdego poblasku piękna, każdej chwili wartej zapisania czy trwania, a każda jest tego warta. Choć z drugiej strony nic pewnego nie ma: „Poeta nigdy nie wir do końca”.

Poety nie opuszcza ciekawość świata, apetyt na życie, na nowe doznania. Podpatruje i zapisuje drobiazgi, które dają świadectwo chwili i przypominają o przeżytym olśnieniu, przebłysku, przelotnym uczuciu. Nie kryje wielkiego przywiązania do świata, zdumienia jego bogactwem, wciąż wartym smakowania. Tak buduje samego siebie, ufność, że nasz los ma sens, że jest na pewno coś ważnego do zrobienia, bo „jednak nic nie ginie”.

Z pełnych zadumy, lekkiej nostalgii poezji Wiktora Franczyszyna tchnie pogoda ducha. Nie jakaś młodzieńcza werwa, która nie przystoi wiekowi już słusznemu, ale pogoda stateczności, która trzyma się swojego biegu losu. Mądre, skłaniające do myślenia wiersze. Czasem z lekkim nalotem ironii.

A przy tym wspaniale wydane na świat w towarzystwie przejmujących fotogramów Henryka Króla. Kto choć raz napotkał na swej drodze Wiktora Franczyszyna zapamiętał, że nie rozstaje się z aparatem fotograficznym, wciąż notuje świat. Bez trudu mógłby złożyć album ze zdjęć swego autorstwa, a jednak wolał wesprzeć się działami swojego mistrza, bo za takiego Go uważa, Henryka Króla właśnie, obdarzonego niezwykłym darem foto-widzenia. Poświęcił mu wiersz „Mistrz patrzy”, a poprzedził cytatem z jego wypowiedzi: „Chodź, pokażę Ci, jak się patrzy”:

Nauczył mnie

jak się patrzy.

Nie – jak się robi zdjęcia.

Jak się patrzy.

To różnica

większa niż życie.

Z tego patrzenia trysnęła poezja. I ze słuchania. Franczyszyn to poeta-świadek. Obserwator zafascynowany istnieniem.

Yorick

Herbata parzona zbyt wiele razy Wiktora Franczyszyna, Trzcianka 2026.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

AICT Polska
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.