Już niebawem rozpocznie się czwarta edycja Festiwalu Arcydzieł w Teatrze Siemaszkowej w Rzeszowie. Polska sekcja AICTMiędzynarodowe Stowarzyszenie Krytyków Teatralnych (Associ... More jest jednym z patronów medialnych tego wydarzenia. Poniżej „Yorick” udostępnia szczegółowy program Festiwalu.
PROGRAM WYDARZENIA
04. Festiwal Arcydzieł – 63. Rzeszowskie Spotkania Teatralne
17-25.10.2025
Dyrektor Festiwalu i kurator nurtu konkursowego: dr Jan Nowara
17.10. / pt. 17:30 19. Międzynarodowe Biennale Plakatu Teatralnego – Konkurs Młodych – wernisaż / foyer
18:00 Titanic reż. M. Siegoczyński, Teatr im. W. Horzycy w Toruniu / Duża Scena SK
18.10./sob. 16:00 Dzieci z Bullerbyn wg A. Lindgren reż. S. Narloch, Teatr im. W, Siemaszkowej w Rzeszowie/ Duża Scena SK
20:00 Chciałaś hrabiego to teraz rób na niego M. Wawrzyniak, reż. K. Minkowska / Szajna Galeria SND
19.10. / nd. 17:00 Obiecuję, obiecuję ci… czyli bajka tylko dla dorosłych spektakl na podstawie H. Levina reż. R. Pyka Teatr Nowe Formy w Warszawie / Mała Scena im. Z. Kozienia
20:00 Szafran o miłości koncert Justyny Szafran / Rzeszowskie Piwnice
20.10./pon. 18:00 Wiśniowy sad na podstawie A. Czechowa(1860-1904), prozaik i dramaturg rosyjski. Pochodził z ubog... More reż. P. Łysak, Teatr Powszechny im. Z. Hübnera w Warszawie / Duża Scena SK
21:00 Atlantis. Fragmenty M. Nowotarskiego, reż. F. Jaśkiewicz / Mała Scena im. Z. Kozienia SND
21.10./wt. 19:00 Niech no tylko zakwitną jabłonie A. Osieckiej reż. W. Kościelniak, Nowy Teatr im. Witkacego w Słupsku / Duża Scena SK
22.10./śr. 19:00 Ferdydurke wg W. Gombrowicza reż. M. Malec, Och-Teatr w Warszawie / Duża Scena SK
23.10./cz. 18:00 Drakula B. Stokera reż. J. Roszkowski, Teatr Miejski w Gliwicach / Duża Scena SK
21:30 Szachy M. Bałczewskiego, reż. Ż. Dawidenka / Mała Scena im. Z. Kozienia SND
24.10./pt. 17:00 Dopóki masz ogród koncert na podstawie wierszy A. Bernat reż. S. Gaudyn, Teatr im. W. Siemaszkowej w Rzeszowie / Rzeszowskie Piwnice
19:00 Rejs. Historia na podstawie tekstów W. Gombrowicza reż. R. Stępień, Teatr Nowy im. I. Cywińskiej w Poznaniu / Duża Scena SK
25.10./sb. 17:00 CCY – WITKAC-Y Menażeria wg „Juweniliów” St. I. Witkiewicza reż. A. St. Dziuk, Teatr im. St. I. Witkiewicza w Zakopanem / Centrum Młodzieży w Rzeszowie (pokaz mistrzowski)
19:30 FRANKENSTEIN SHOW wg M. Shelley reż. R. Dziwisz Akademia Sztuk Teatralnych im. St. Wyspiańskiego w Krakowie / Duża Scena
Zakończenie Festiwalu
Ogłoszenie werdyktu Jury oraz Nagrody Publiczności / Duża Scena
SK – spektakl konkursowy / SND – Scena Nowej Dramaturgii
*po wszystkich spektaklach konkursowych i czytaniach performatywnych zapraszamy na rozmowy z twórcami
17.10. / piątek
godz. 18:00
Duża Scena
Teatr im. Wilama Horzycy w Toruniu
Titanic
scenariusz, reżyseria: Michał Siegoczyński
konsultacje dramaturgiczne: Patryk Warchoł
scenografia: Justyna Elminowska
kostiumy: Sylwester Krupiński
muzyka: Kamil Pater
wideo: Natan Berkowicz
choreografia(gr. choreia = taniec + grapho = piszę), sztuka tworzenia u... More: Anna Obszańska
światło: Katarzyna Łuszczyk
asystent reżysera światła: Maciej Kaszyński
asystent reżysera: Arkadiusz Walesiak
inspicjentka-suflerka: Janina Sachwanowicz-Niakas
obsada: Anna Bieżyńska (gościnnie), Maria Kierzkowska, Matylda Podfilipska, Joanna Rozkosz, Julia Sobiesiak-Borucka, Mirosława Sobik, Przemysław Chojęta, Łukasz Ignasiński, Paweł Kruszelnicki (gościnnie), Igor Tajchman, Paweł Tchórzelski, Arkadiusz Walesiak, Grzegorz Wiśniewski oraz Ewelina Miąsik (kamera)
Uwaga! W spektaklu pojawiają się następujące bodźce: głośna muzyka, wystrzały z broni, broń biała, dym z papierosów i dym o zapachu marihuany, światło stroboskopowe.
Przedstawienie dla widzów od 16 roku życia.
premiera: 9 listopada 2024
czas trwania: 165 min (z przerwą)
NURT GŁÓWNY
spektakl konkursowy
W „Słowniku mitów i tradycji kultury” autorstwa naszego wielkiego leksygrafa, Władysława Kopalińskiego, znajdziemy również notę o „Titanicu”. Katastrofa brytyjskiego, luksusowego transatlantyku w jego dziewiczym rejsie w 1912 roku była faktem. Kopaliński szczegółowo opisał przebieg tragedii. „W ciągu 14 IV otrzymano 4 wiadomości radiowe od innych statków o obecności gór lodowych na trasie. Kapitan Smith nie zbaczał jednak z kursu ani nie zmniejszał szybkości. Publiczność domagała się szybkich podróży. Tuż przed godziną 23.40 zauważono górę lodową z odległości zaledwie 450 m. Mimo gwałtownego manewru «Titanic» zderzył się z górą prawą burtą części dziobowej”.
Historia „Titanica” niewątpliwie przemawia do wyobraźni, również z powodu złego poprowadzenia akcji ratunkowej i paniki pasażerów, czego skutkiem była śmierć ich dużej części. Władysław Kopaliński pominął w opisie wydarzeń rozkaz kapitana, by orkiestra grała dalej, co miało uspokoić przerażonych ludzi. Podobno wykonała hymn „Być bliżej Ciebie, Boże, chcę”. Orkiestra na „Titanicu” sama w sobie stała się legendą.
Kopaliński mimo, że tragedię „Titanica” wpisał do mitów kultury, nie odnotował żadnych świadectw na jego temat. A było ich bez liku – literackich i filmowych. Jedną z pierwszych publikacji wydał w Ameryce polski dziennikarz Stanisław Łempicki pt. „Tragedya oceanu: strzaskanie i zatonięcie statku «Titanic», z którym na dno morza poszło 1517 osób”. Oczywiście Kopaliński nie mógł wiedzieć, jaką sławę i dochód zyska film pt. „Titanic” z 1997 roku w reżyserii Jamesa Camrona z Kate Winslet grającą arystokratkę i Leonarda DiCaprio w roli ubogiego artysty płynącego trzecią klasą, których połączyła tragiczna miłość. Ich historia wyciska łzy, ale też niesie refleksję: kreacje pasażerów się zmieniły i przepisy dotyczące bezpieczeństwa na statkach także, wszystko się zmieniło, prócz nas. Jesteśmy zdolni do miłości i poświęceń, jak i do podłości. Nadal trzymamy się uprzedzeń jak kapitan steru. Możemy cieszyć się żeglugą na najwspanialszym wycieczkowcu, ale w ciągu dwóch godzin los może to odmienić.
Wojciech Majcherek o „Titanicu”
18.10. / sobota
godz. 16:00
Duża Scena
Teatr im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie
wg Astrid Lindgren
Dzieci z Bullerbyn
Alla vi barn i Bullerbyn
przekład: Irena Szuch-Wyszomirska
reżyseria, adaptacja(łac. adaptare = przystosowywać), przystosowanie utworu li... More, teksty piosenek: Sławomir Narloch
scenografia, kostiumy: Maks Mac
muzyka: Jakub Gawlik
przygotowanie wokalne: Magdalena Czuba
reżyseria światła: Karolina Gębska
inspicjentka: Anna Jochym
obsada: Joanna Baran-Marczydło, Robert Chodur, Michał Chołka, Jakub Gąsior, Marek Kępiński, Maciej Kokot, Aniela Kowalska, Magdalena Kozikowska-Pieńko, Mateusz Marczydło, Piotr Napieraj, Aleksandra Ożóg, Stanisław Twaróg
muzyka na żywo: gitary: Damian Kurasz / Witold Paśko
akordeon: Nazari Kaliszczuk / Dariusz Kot
perkusja: Przemysław Kuta / Dariusz Krzysztoń
saksofony: Łukasz Kuklewicz / Piotr Kwolek
Prawa autorskie do sztuki reprezentuje w Polsce Agencja Dramatu(gr. drama), rodzaj literacki (obok epiki i liryki), obejmuj... More i Teatru ADiT Elżbieta Manthey.
Licencja na wykorzystanie utworów została udzielona przez Stowarzyszenie Autorów ZAiKS.
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.
Współfinansowane ze środków budżetu Województwa Podkarpackiego.
Spektakl zrealizowany w ramach projektu pn. 63. Rzeszowskie Spotkania Teatralne: 04. Festiwal Arcydzieł.
premiera: 18 października 2025
czas trwania: 140 min (z przerwą)
NURT GŁÓWNY
spektakl konkursowy
„Gdy dzieci czytają jest dobrze, a gdy dzieci czytają o dzieciach jest najlepiej” – Astrid Lindgren kochała swoje dzieciństwo i na nim zbudowała wiele historii, które stały się klasyką literatury dla dzieci. Jej życie jednak miało komplikacje, które tworzyły nieoczywiste tło dla pisarstwa. Urodziła się w 1907 roku. O bezstresowym wychowaniu wówczas nie mówiono, ale czerwony dom otoczony jabłoniami na szwedzkiej wsi takie dzieciństwo jej zapewnił. W wieku 17 lat Astrid zaczęła pisać do lokalnej gazety, którą prowadził starszy o trzydzieści lat redaktor. Skutkiem wzajemnego zauroczenia była ciąża. Rodzice Astrid wiadomość o niej przyjęli ze spokojem, gorzej było z prawem w Szwecji. W owych latach nieślubne dzieci były odbierane matkom. Z pomocą przyszła kobieta, która podpowiedziała Astrid, że prawo można ominąć, rodząc dziecko w sąsiedniej Danii. I tam właśnie przyszedł na świat pierworodny syn, dostał imię Lars, jego wychowaniem musiała się jednak zająć do pewnego czasu rodzina zastępcza. Stał się potem postacią „Dzieci z Bullerbyn” występującą pod imieniem Lasse.
Astrid kochała nie tylko dzieci, mężczyzn też. Kiedy dostała pracę stenotypistki, zachwyciła się swoim szefem, panem Lindgrenem, posiadającym wszakże rodzinę. Zachwyt był obopólny, związek został zalegalizowany, urodziła się im córka. Gdy Astrid skupiona była na jej wychowywaniu, mąż miewał romanse. Pewnego dnia poinformował ją, że się zakochał i odchodzi. Astrid zaproponowała mu rok na rozeznanie się, z kim chce spędzić życie. Lindgren wrócił do żony, ale po jakimś czasie zmarł. Astrid tymczasem napisała książkę, bynajmniej nie o męskiej niewierności. O niesfornej Pippi Langstrump, która kwestionuje wszystkie autorytety. Autorka i jej bohaterka zrazu były krytykowane przez nauczycieli, ale zyskały ogromną popularność małych czytelników. Podobnie jak wydane w 1947 roku „Dzieci z Bullerbyn”.
A życie uczuciowe Lindgren miało jeszcze swoje tajemnice. Był nią związek z Louisą Hartung, która z ramienia Urzędu do Spraw Młodzieży w Berlinie propagowała twórczość szwedzkiej pisarki. Korespondencja Hartung świadczy o intymnej relacji obu kobiet. Listy Astrid zostały zniszczone.
Astrid Lindgren zmarła w wieku 94 lat. Na pogrzebie, przed trumną szła dziewczynka, miała rude warkocze i prowadziła białego konia. Można sobie wyobrazić, jak idą na tajemną polanę poziomek, której istnienie dziewczynki z Bullerbyn trzymały w sekrecie.
20.10. / poniedziałek
godz. 18:00
Duża Scena
Teatr Powszechny im. Zygmunta Hübnera w Warszawie
na podstawie sztuki Antona Czechowa
Wiśniowy sad
tłumaczenie: Agnieszka Lubomira Piotrowska
reżyseria: Paweł Łysak
tekst i dramaturgia(gr. dramatourgia), 1. twórczość dramatyczna, ogół utwo... More: Łukasz Chotkowski, Paweł Sztarbowski
scenografia: Robert Rumas
kostiumy: Mateusz Stępniak
muzyka: Dominik Strycharski
reżyseria światła i projekcje: Artur Sienicki
asystentka reżysera: Ewa Platt
inspicjentka: Sandra Milošević
obsada: Klara Bielawka, Michał Czachor, Grzegorz Falkowski, Mamadou Góo Bâ, Andrzej Kłak, Aleksandra Konieczna, Natalia Lange, Mateusz Łasowski, Artem Manuilov, Ewa Skibińska, Agnieszka Rajda (gościnnie), Jan Sałasiński (gościnnie)
Uwaga! Spektakl zawiera sceny nagości.
Przedstawienie dla widzów od 16 roku życia.
premiera: 08 lutego 2025
czas trwania: 90 min
spektakl konkursowy
Czechow(1860-1904), prozaik i dramaturg rosyjski. Pochodził z ubog... More po „Wujaszku Wani” i „Trzech siostrach” chciał napisać, jak się wyrażał w liście do żony, aktorki Olgi Knipper „śmieszną, bardzo śmieszną sztukę”. Kiedy tekst „Wiśniowego sadu” otrzymał Konstanty Stanisławski, by go wystawić w swoim Moskiewskim Teatrze Artystycznym, po lekturze stwierdził: „Pierwszy akt(łac. actus = czyn) część dramatu, będąca względnie s... More czytałem jako komedię, drugi szalenie mnie wciągnął, po trzecim oblał mnie pot, a przy czwartym wprost beczałem. (…) Słyszę, jak pan mówi: »Za pozwoleniem, toż to przecież farsa…«. Nie, dla prostego człowieka to tragedia”.
W niezliczonych inscenizacjach „Wiśniowego sadu” górę wzięła jednak tonacja molowa, narzucająca dekadencką zgoła wymowę utworu. Oto sprzedaż tytułowego sadu stała się symbolem upadku świata szlacheckiej Rosji i zapowiedź nadejścia nowych porządków. Wizja Czechowa zyskała uniwersalną siłę. Nie czyta się i nie gra „Wiśniowego sadu” jako sztuki tylko o Rosji z przełomu XIX i XX wieku. Bohaterowie noszą rosyjskie imiona i nazwiska, ale przecież ich dramaty wpisują się w losy wszystkich ludzi, którzy znaleźli się na przecięciu epok, czują niepokój w obliczu zmiany, muszą dokonać przewartościowania swojego życia i poszukać nadziei, że to wszystko ma sens. I nie musi dziwić, że ta sytuacja może budzić tyleż smutek, co rozbawienie.
Prapremiera „Wiśniowego sadu” odbyła się w Moskiewskim Teatrze Artystycznym 17 stycznia 1904 rok, dokładnie w dniu 44 urodzin Czechowa (wedle kalendarza juliańskiego). Była wielkim sukcesem. Widzowie, wśród których znaleźli się m.in. Sergiusz Rachmaninow, Fiodor Szalapin, Maksym Gorki, zgotowali autorowi owację. Dostrzeżono jednak złe samopoczucie Czechowa. Kilka miesięcy później wyjechał z żoną do niemieckiego uzdrowiska, Badenweiler. W nocy z 14 na 15 lipca poczuł się źle. Powiedział do obecnych żony i lekarza:
– Ich sterbe (umieram).
Wypił kieliszek szampana i rzeczywiście umarł. Olga Knipper wspomina, że ciszę tej nocy przerwał huk wystrzelonego korka z nie dopitej butelki szampana.
Wojciech Majcherek o „Wiśniowym sadzie”
21.10. / wtorek
godz. 19:00
Duża Scena
fot. Kamila Rauf-Guzińska
Nowy Teatr im. Witkacego w Słupsku
Agnieszka Osiecka
Niech no tylko zakwitną jabłonie
reżyseria: Wojciech Kościelniak
druga reżyser: Katarzyna Witkowska
muzyka: Andrzej Mundkowski
aranżacja muzyczna: Mariusz Obijalski
choreografia: Mateusz Pietrzak
asystentka choreografaautor układu tanecznego w spektaklu baletowym albo w innego... More: Zuzanna Midura
opieka wokalna: Paulina Zaborowska
scenografia: Mariusz Napierała
kostiumy: Kamila Bukańska
reżyseria świateł: Katarzyna Łuszczyk
projekcje: Zachariasz Jędrzejczyk, Veranika Siamionava
inspicjentka: Justyna Moczulska
obsada: Alina Chybalska, Anna Grochowska, Jowita Kropiewnicka, Zuzanna Midura, Katarzyna Pałka, Aleksandra Rowicka, Matylda Wojsznis
Uwaga! Spektakl zalecany dla widzów od 15 roku życia.
premiera: 15 marca 2025
czas trwania: 155 min (z przerwą)
NURT GŁÓWNY
spektakl konkursowy
„Gdzieś pod koniec moich lat studenckich (1960? 1961?) zaświtała mi myśl, a właściwie marzenie: ułożyć wielkie widowisko o Polsce złożone z samych piosenek i innych, równie skromnych materiałów, z takich powiedzmy sobie okruchów literackich – z ballad podwórzowych, z ogłoszeń i reklam, z powinszowań dozorców i kominiarzy, z satyrycznych »szopek«, a nawet z tak zwanych »opinii« wystawianych swego czasu przez zakłady pracy (…). Ot, taka historia widziana »od kuchni« (»a od kuchni«, to nie znaczy: mniej prawdziwie, niż od frontu)” – tak Agnieszka Osiecka wspominała genezę scenariusza, który ostatecznie powstał pt. „Niech no tylko zakwitną jabłonie”. Podobno poetka najwięcej materiałów znalazła w Bibliotece Jagiellońskiej w dziale „Polska poezja uliczna i brukowa”. Bohaterami uczyniła całą galerię postaci, wśród których były „wiodące osoby dramatu” z dokładnie opisanymi biografiami, między innymi: Entreprener i jego kochanka Kokota Mimi, Rebeka i Ubogi Zakochany, a także ich syn Bohater Pozytywnybohater utworu literackiego, reprezentujący bliską autorow... More, którego życiorys przypominał młodzieńczą historię samej Osieckiej. Meandryczne losy tych ludzi czy raczej typów ludzkich, wyśpiewane w piosenkach i opowiedziane w skeczach, wpisywały się w historię Polski między dwudziestoleciem przedwojennym a powojennym.
Premiera widowiska odbyła się 16 czerwca 1964 roku w Teatrze Ateneum w Warszawie w reżyserii Jana Biczyckiego. W obsadzie znaleźli się m.in. Jan Matyjaszkiewicz, Hanna Skarżanka, Elżbieta Kępińska, Władysław Kowalski. Przedstawienie odniosło ogromny sukces. Było z jednej strony sentymentalnym powrotem do przeszłości, z drugiej humorem rozbrajało doświadczenia okresu stalinowskiego. „Niech no tylko zakwitną jabłonie” cieszyły się powodzeniem na naszych scenach do końca PRL-u. Potem ich emocjonalna siła osłabła, ale ożywił ją ostatnio Wojciech Kościelniak, nasz wybitny twórca teatru muzycznego.
Agnieszka Osiecka wspominając pracę nad scenariuszem pisała, że jego motywem przewodnim była nadzieja. „Te przypływy i odpływy kolejnych fal nadziei polskich oddawała właśnie najczulej i najprościej – piosenka”. Ta nadzieja wciąż pobrzmiewa w nieśmiertelnej frazie autorstwa Jerzego Afansjewa i Janusza Hajduna:
Świat nie jest taki zły
Świat nie jest wcale mdły
Niech no tylko zakwitną jabłonie
22.10. / środa
godz. 19:00
Duża Scena
Och-Teatr w Warszawie
wg Witolda Gombrowicza
Ferdydurke
reżyseria: Mariusz Malec
scenografia (wg pomysłu Mariusza Malca): Aleksandra Żurawska
kostiumy: Zofia de Ines
asystentka scenografki i kostiumografki: Małgorzata Domańska
muzyka: Karim Martusewicz
reżyseria światła: Katarzyna Łuszczyk
choreografia: Sara Janicka
realizacja światła: Waldemar Zatorski
realizacja dźwięku: Marcin Głos
producent wykonawczy i asystent reżysera: Krystian Zajdel
inspicjent: Krystian Zajdel
obsada: Małgorzata Biela, Maria Kłusek, Lidia Sadowa, Maria Seweryn, Tomasz Borkowski, Adrian Brząkała, Robert Czebotar, Sławomir Pacek, Sebastian Perdek, Otar Saralidze, Krzysztof Szczepaniak, Philippe Tłokiński
muzyka na żywo: Karim Martusewicz
premiera: 28 lutego 2025
czas trwania: 120 min (z przerwą)
NURT GŁÓWNY
spektakl konkursowy
„W przedwojennym czasie coś dziwnego poczęło wyrabiać się z ludźmi. Wojnę można ująć jako konflikt form. Widziałem niedowierzając temu, co widzę, jak sposobiąca się do wojny Europa – zwłaszcza środkowa i wschodnia – wchodziła – w okres mobilizacji formalnej. Hitlerowcy, komuniści, fabrykowali sobie groźne, fanatyczne oblicze, fabrykacja wiar, entuzjastów, ideałów dorównywała fabrykacji armat i bomb. Ślepe posłuszeństwo i ślepa wiara stały się obowiązujące nie tylko w koszarach. Wprowadzano się sztucznie w stany sztuczne, i wszystko – a przede wszystkim sama rzeczywistość – miało być poświęcone dla uzyskania siły”.
„Ferdydurke” Witolda Gombrowicza przeanalizowano ze wszystkim chyba możliwymi interpretacjami. W teatrze od pierwszej adaptacji w Teatrze Studio w 1979 roku wystawiono utwór już blisko pół setki razy. Niektóre z realizacji teatralnych przeszły do historii, by wspomnieć spektakl przygotowany przez Janusza Opryńskiego i Witolda Mazurkiewicza w lubelskim teatrze Provisorium – Kompania Teatr czy telewizyjne przedstawienie Macieja Wojtyszki. Ale gdy czytamy „Ferdydurke” ze szkolnego obowiązku lub dla prywatnej przyjemności, warto pamiętać o genezie utworu, którą w zacytowanej wypowiedzi przedstawił sam autor. Opublikowana w 1937 roku powieść zrodziła się bowiem w konkretnej rzeczywistości. Trudno się zgodzić z Gombrowiczem, że „te lata przedwojnia może bardziej haniebne były od samej wojny”, jednak twórca „Ferdydurke” przeczuł atmosferę, w której „coś dziwnego poczęło wyrabiać się z ludźmi”.
„Ferdydurke” była dziełem nowatorskim, na którym poznali się nieliczni, bodaj pierwszym z nich był Bruno Schulz (choć jeszcze nie po pierwszej lekturze rękopisu, który udostępnił mu Gombrowicz). Schulz zilustrował pierwsze wydanie powieści. Napisał z niej entuzjastyczną recenzję: „Gombrowicz przeciwstawia się zasadniczemu prądowi kultury, który polega na tym, że człowiek wyżywa się zawsze na rachunek jakichś wyłonionych z siebie części, ideologii, frazesów i form, zamiast żyć sobą, swoją integralną całością, swym żywym jądrem”. Los dopisał paradoksalną pointę do biografii obu pisarzy. Gombrowicz uciekł przed wybuchem wojny, niczym Józio ze swoją gębą w finale „Ferdydurke”. Ta ucieczka była zapewne konsekwencją również jego postawy myślowej. Schulz został zamordowany w getcie w Drohobyczu.
23.10. / czwartek
godz. 18:00
Duża Scena
Teatr Miejski w Gliwicach
wg Brama Stokera
Drakula
reżyseria, tłumaczenie, adaptacja: Jakub Roszkowski
scenografia, wideo, reżyseria świateł i kostiumy: Mirek Kaczmarek
muzyka na żywo: Dominik Strycharski
choreografia: Klaudia Cygoń-Majchrowska
głos dziecięcy: Milena Cebula
obsada: Klaudia Cygoń-Majchrowska, Mariusz Galilejczyk, Cezary Jabłoński, Łukasz Kaczmarek, Aleksandra Maj, Paweł Majchrowski, Jolanta Olszewska, Maciej Piasny, Kornel Sadowski, Alicja Stasiewicz
Licencja udzielona przez stowarzyszenie autorów ZAiKS.
Uwaga! W spektaklu używane są wentylatory, ciężki dym oraz światło stroboskopowe. Na scenie wysypana jest ziemia.
Przedstawienie dla widzów od 14 roku życia.
premiera: 22 lutego 2025
czas trwania: 135 min (z przerwą)
NURT GŁÓWNY
spektakl konkursowy
Lubimy powieści grozy, któż nie chce się przez chwilę bać rzeczy odległych od codziennych problemów. Bram Stoker, autor „Drakuli”, twierdził, że są zagadki, których człowiek może się tylko domyślać, a które udaje się rozwiązywać jedynie częściowo. Latem 1890 roku 43-letni menadżer wielkiego angielskiego aktora Henry’ego Irvinga poprosił w bibliotece o dzieło Williama Wilkinsona „The Accounts of Principalities of Wallachia and Moldavia”. Otworzył na jednej ze stron, zrobił notatki dotyczące osławionego okrutnika, hospodara wołoskiego Vlada IV, które posłużyły mu później do napisania swojej stylizowanej opowieści o demonicznym księciu Drakuli. W przedmowie do książki Stoker wyznał: „nie ma żadnych wątpliwości, że opisane tu wydarzenia rzeczywiście miały miejsce, jakkolwiek niewiarygodne i niezrozumiałe mogłyby się wydawać na pierwszy rzut oka. Jestem ponadto przekonany, że muszą one pozostawać w znacznym stopniu niezrozumiałe”.
Czytelnicy przyjęli „Drakulę” z gorączkową fascynacją. Powieść stała się również źródłem inspiracji dla innych literackich portretów tytułowego wampira, a w XX wieku zaowocowała licznymi, głośnymi ekranizacjami, poczynając od arcydzieła niemieckiego ekspresjonizmu „Nosferatu” Friedricha Wilhelma Murnaua (nota bene wdowa po Stokerze wytoczyła reżyserowi proces o plagiat, który wygrała, a w sentencji wyroku sąd nakazał zniszczenie kopii filmu, co szczęśliwie się nie stało). Przed wojną ikoniczny obraz Drakuli stworzył Bela Lugosi w filmie Toda Browninga. Po wojnie w księcia wcielał się m.in. Klaus Kinsky w słynnym „Nosferatu-Wampir” Wernera Herzoga, Gary Oldman w filmie Francisa Forda Coppoli, a niedawno Nicolas Cage w kolejnej wersji opowieści o krwiopijcy pt. „Renfield”. Powieść Stokera miała też adaptacje teatralne, jedną z nich zrealizował Grzegorz Jarzyna.
Chyba nigdy nie zastanawiano się, czyją wyobraźnię Drakula pobudza bardziej: kobiet czy mężczyzn? A może jego groźna, ale na swój sposób czarująca osobowość, erotycznie niepokojąca, przyciąga wszystkich, a aura romansu-horroru ma swój urok niezależnie od czasów? Bram Stoker opowiedział bowiem o czymś, co mogłoby się wydawać niezrozumiałe, a jednak dotyka tajemnicy ludzkiej natury.
24.10. / piątek
godz. 19:00
Duża Scena
Teatr Nowy im. Izabeli Cywińskiej w Poznaniu
na podstawie tekstów Witolda Gombrowicza
Rejs. Historia
adaptacja, scenariusz, reżyseria: Radosław Stępień
scenografia i kostiumy: Łukasz Mleczak
muzyka: Bartosz Dziadosz
ruch sceniczny: Kinga Bobkowska
obsada: Dorota Abbe, Antonina Choroszy, Gabriela Frycz, Malina Goehs, Olga Lisiecka, Filip Frątczak, Mikołaj Grabowski (gościnnie), Sylwester Piechura, Jan Romanowski, Waldemar Szczepaniak, Bartosz Włodarczyk
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury oraz logotyp Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego zgodnie z Księgą znaku MKiDN, dostępną pod adresem:
premiera: 27 września 2025
NURT GŁÓWNY
spektakl konkursowy
Jak wiadomo za życia Witolda Gombrowicza opublikowane zostały trzy jego dramaty: „Iwona, księżniczka Burgunda”, „Ślub” i „Operetka”. Premiery żadnego z nich nie widział. Po śmierci pisarza ukazała się „Historia”, którą Gombrowicz zaczął pisać jeszcze w początkach lat 50., gdy był pracownikiem Banco Polaco w Buenos Aires, ale tekstu nie ukończył. W sztuce Konstanty A. Jeleński dostrzegł podobieństwo „Historii” z „Ferdydurke”. W obu utworach Gombrowicz wraca do czasów szkolnych, by dokonać podstawowego odkrycia, dotyczącego „współistnienia niedojrzałości i dojrzałości w człowieku”. Przeżycia osobiste bohatera „Historii”, którego można utożsamić z autorem, łączą się z doświadczeniami XX wieku.
Fenomenem obecności Gombrowicza, dla którego próżno szukać analogii w przypadkach innych autorów, jest to, że w teatrze wystawiono wszystkie jego dzieła, nie tylko te, które sam przeznaczył na scenę. Adaptowano – pojedynczo lub w kompilacjach – opowiadania z debiutanckiego tomu „Pamiętnik z okresu dojrzewania”. Jeden z reżyserów połączył „Zdarzenia na brygu Banbury” ze wspomnianą „Historią”. Na afiszach teatralnych pojawiły się również tytuły powieści Gombrowicza: „Ferdydurke”, „Trans-Atlantyk”, „Kosmos”, „Pornografia”. Każdy z tych utworów miał realizacje, które przeszła do historii polskiego teatru, by wspomnieć tylko inscenizacje Jerzego Jarockiego czy Mikołaja Grabowskiego. Na scenę trafiła nawet napisana pod pseudonimem przedwojenna „powieść dla kucharek” „Opętani”, jak i gawędy z tomu „Wspomnienia polskie” oraz być może najważniejsze dzieło Gombrowicza: „Dzienniki”. Ba, nawet intymne zapiski pt. „Kronos” też stały się inspiracją dla teatru.
Skąd ta wyjątkowa estyma ludzi teatru dla autora „Ślubu”, która nie mija z czasem? Odpowiedź zasygnalizował wybitny krytyk, Konstanty Puzyna, który w tekście pt. „Pestka” po śmierci Gombrowicza pisał: „Żywioł teatru, jaki fascynuje Gombrowicza, tkwi więc nie tylko w jego sztukach, ale też w prozie – bo tkwi w jego problematyce człowieka. Jest to żywioł aktorstwa, żywioł gry – zawsze zbiorowej, zawsze międzyludzkiej, zawsze opartej na bezustannym, napiętym, czujnym kontakcie”. Trzeba też dodać, że Gombrowicz wciąż uczy myślenia o nas jako ludzkich jednostkach i o nas – polskiej zbiorowości. Niestety w tej szkole daleko nam do promocji.
25.10. / sobota
godz. 17:00
Centrum Młodzieży w Rzeszowie
pokaz mistrzowski
Teatr im. Stanisława Ignacego Witkiewicza w Zakopanem
wg „Juweniliów” Stanisława Ignacego Witkiewicza
CCY – WITKAC-Y Menażeria
scenariusz, reżyseria: Andrzej St. Dziuk
asystenci reżysera: Dorota Ficoń, Krzysztof Najbor
scenografia: Rafał Zawistowski
asystentka scenografa: Jolanta Solska
muzyka: Włodzimierz Kiniorsk
choreografia: Anita Podkowa
realizator dźwięku: Natalia Sosna
realizator światła: Kalamarapaxa
obsada: Dorota Ficoń, Emilia Nagórka, Piotr Łakomik, Krzysztof Łakomik, Dominik Piejko, Krzysztof Najbor
Spektakl powstały z okazji 70. rocznicy śmierci i 125. urodzin Stanisława Ignacego Witkiewicza.
Uwaga! W przedstawieniu aktorzy palą papierosy/cygara.
Spektakl dla widzów powyżej 16 roku życia.
premiera: 5 grudnia 2009
czas trwania: 100 min
25.10. / sobota
godz. 19:30
Duża Scena
spektakl
Akademia Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie
wg Mary Shelley
FRANKENSTEIN SHOW
Scenariusz na podstawie adaptacji Wojciecha Kościelniaka
reżyseria, opieka pedagogiczna, teksty piosenek: Rafał Dziwisz
współpraca dramaturgiczna: Julia Nowak (IV r. WRD)
muzyka: Piotr Dziubek
przygotowanie wokalne: Justyna Motylska
scenografia: Damian Styrna
kostiumy: Katarzyna Paciorek
choreografia: Tina Papazyan, Adam Beta
wizualizacje: Eliasz Styrna
asystenci reżysera: Julia Turczynowicz-Suszycka, Karol Pawluszek (IV r.WA)
obsada: Anna Bielawska, Inga Chmurzyńska, Sara Kociołek, Kamil Micał, Karol Pawluszek, Alex Spisak, Wiktoria Wojtas, Mateusz Wróblewicz
Uwaga! W przedstawieniu pojawia się efekt dymu, głośna muzyka, efekty dźwiękowe (wystrzały, pioruny).
Spektakl dla widzów od 15 roku życia.
premiera: 30 listopada 2024
czas trwania: 110 min
18.10. / sobota
godz. 20:00
Szajna Galeria
SCENA NOWEJ DRAMATURGII
Czytania performatywne
Martyna Wawrzyniak
Chciałaś hrabiego to teraz rób na niego
reżyseria: Katarzyna Minkowska
obsada: Anna Demczuk, Kaja Kozłowska-Żygadło, Barbara Napieraj, Piotr Napierała
DRAPIEŻNY POEMAT SCENICZNY NA DWA KOBIECE GŁOSY I NAPIĘTE CIAŁA.
Jedna jest babcią, druga wnuczką, chociaż nie wiadomo, czy chciałyby się tak określać. Jedna jest emerytowaną wiejską nauczycielką, druga aspirującą uczelnianą asystentką. Jedna mieszka w rozpadającym się komunalnym bloku, druga w suterenie wielkiego miasta. Podobno jedna z nich chciałaby zobaczyć na własne oczy prawdziwego hrabiego, podobno ta druga widziała już nie jedno. Podobno z jakiegoś powodu muszą się spotkać w salonie kobiecym pałacu Kurnatowskich przerobionym na salkę wiejskiej szkoły. Podobno będą żądać tylko ostatecznych rozwiązań.
20.10./poniedziałek
godz. 21:00
Mała Scena im. Z. Kozienia
SCENA NOWEJ DRAMATURGII
Czytania performatywne
Max Nowotarski
Atlantis. Fragmenty
reżyseria: Filip Jaśkiewicz
obsada: Paweł Gładyś, Józef Hamkało, Karol Kadłubiec, Karolina Kochańska, Justyna Król, Małgorzata Machowska
Atlantis – zaginiony, zapomniany, a może nieistniejący ląd? Legendarna kraina staje się pretekstem do poszukiwań na przecięciu tego, co żywe i nieżywe. Jako swego rodzaju pole walki o pamięć, konfrontuje nas z niepewną przyszłością. Co, jeśli na naszych oczach kolejne miasta zapadną się pod ziemię, znikną z map i powierzchni, a następnie zostaną bezpowrotnie zapomniane? Ciągle doświadczamy znikania – zarówno na poziomie osobistym, jak i międzynarodowym. W ślad za twórcami zadajmy sobie fundamentalne pytanie: jak odnosimy się do wymierania w obliczu własnej śmiertelności?
Zapraszamy na oryginalne widowisko, w trakcie którego przyjrzymy się różnym postawom wobec śmierci oraz wykreujemy surrealistyczne wizje tego, co następuje później. Wspólnie skonfrontujemy się z procesami wymazywania, zapomnienia i nadchodzącej katastrofy. W „Atlantis. Fragmenty” szukamy odpowiedzi na pytania o to, co pozostaje, gdy wszystko wydaje się znikać. I celebrujemy pamięć wszystkich istot – ludzi, zwierząt, roślin, a nawet przedmiotów takich jak kamień czy butelka, z której wyparowała woda.
23.10. / czwartek
godz. 21:30
Mała Scena im. Z. Kozienia
SCENA NOWEJ DRAMATURGII
Czytania performatywne
Marcin Bałczewski
Szachy
reżyseria: Żenia Dawidenka
obsada: Joanna Baran-Marczydło, Michał Chołka, Józef Hamkało, Karol Kadłubiec, Karolina Kochańska, Maciej Kokot, Aniela Kowalska, Piotr Napierała
„Szachy” to dramat(gr. drama), rodzaj literacki (obok epiki i liryki), obejmuj... More o pamięci i prawdzie, które zawsze pozostają pod znakiem zapytania. Syn próbuje odkryć historię swojego ojca i tajemniczego kubańskiego studenta z lat 60., lecz każde odkrycie okazuje się równocześnie domysłem i fikcją. Bohater obsesyjnie łączy kropki, coraz głębiej zanurzając się w świecie ludzi, których nigdy nie spotkał. Zaczyna ich grać, mówić ich głosem i nosić ich twarze. W efekcie postaci minionych lat ożywają jako duchy, głosy, wewnętrzne lęki oraz sumienie bohatera.
To teatralne doświadczenie łączy teraźniejszość z historią, dokument z wyobraźnią, rzucając niepokojące pytania o Marzec ’68 i sposób opowiadania własnej historii. Poznajcie dramat o sprawiedliwości, miłości i wymazywaniu – poruszające przypomnienie, że duchy przeszłości zawsze powracają. To wydarzenie, które zostanie z Wami na długo.
19.10. / niedziela
godz. 17:00
Mała Scena im. Z. Kozienia
wydarzenie towarzyszące
Teatr Nowe Formy w Warszawie
spektakl na podstawie Hanocha Levina
Obiecuję, obiecuję ci… czyli bajka tylko dla dorosłych
scenariusz, reżyseria, scenografia, projekcje: Rafał Pyka
muzyka: Aelin (Tania Diachenko)
kostiumy: Patrycja Fitzet
choreografia: Magdalena Wojtacha
realizacja świateł: Damian Białorudzki
produkcja: Radosław Jamroż, Maksym Shyshko
obsada: Joanna Sokołowska, James Malcolm
Uwaga! Spektakl zawiera efekty stroboskopowe, które mogą wywołać atak epilepsji u osób wrażliwych na światło.
Przedstawienie dla widzów od 16 roku życia.
premiera: 20 grudnia 2024
czas trwania: 120 min (z przerwą)
19.10.2025 / niedziela
godz. 20:00
Rzeszowskie Piwnice
wydarzenie towarzyszące
koncert Justyny Szafran
Szafran o miłości
obsada muzyczna: Justyna Szafran (wokal), Grzegorz Rdzak (fortepian), Jakub Olejnik (kontrabas)
Namiętny koncert pełen wyznań!
„Szafran o miłości” to muzyczna historia kobiety doświadczonej i z pozoru tylko łagodnej, przepełniona intymnością i namiętnością. W trakcie koncertu artystka żongluje nastrojami, podejmuje żywy dialog(gr. dialogos = rozmowa), 1. podstawowa forma wypowiedzi w d... More z publicznością, wzrusza, rozśmiesza i prowokuje do refleksji. W programie znakomite, przepojone emocjami interpretacje piosenek z repertuaru Edith Piaf, tanga Astora Piazzolli oraz utwory, które Leszek Możdżer i Jerzy Satanowski napisali specjalnie dla wokalistki. Towarzyszą jej znakomici muzycy: Grzegorz Rdzak na fortepianie i Jakub Olejnik na kontrabasie, tworząc intymną atmosferę, która porusza serca publiczności. Przygotujcie się na koncert, który uwodzi dźwiękiem – muzyka staje się językiem duszy, a każda piosenka opowiada historię o miłości, stracie i nadziei. To wyjątkowe doświadczenie, które zostanie z Wami długo po ostatnim akordzie!
czas trwania: 75 min
24.10. / piątek
godz. 17:00
Rzeszowskie Piwnice
wydarzenie towarzyszące
Teatr im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie
Koncert na podstawie wierszy Anny Bernat
Dopóki masz ogród
scenariusz, reżyseria Sławomir Gaudyn
scenografia: Weronika Krupa
muzyka: Wojciech Głuch
ruch sceniczny: Dariusz Brojek
obsada: Robert Chodur, Marek Kępiński, Małgorzata Machowska, Adam Mężyk, Piotr Napieraj
muzyka na żywo: zespół muzyczny pod kierownictwem Tomasza Jachyma
Zachwyt nad codziennością!
Klimatyczna opowieść o przemijaniu, miłości do życia i radości z drobnych, często niedocenianych rzeczy. Prezentujemy poetycką podróż przez świat Anny Bernat – spektakl powstały na podstawie wierszy wybitnej poetki, który pomaga ponownie dostrzec piękno świata. To wzruszające muzyczne widowisko, które odkrywa przed Wami piękno prostych rzeczy: szumu drzew, delikatności kwiatów, ciepła słońca, szeptu wiatru – otaczających nas cudów, które trudno dostrzec w codziennym pośpiechu. Koncert subtelnie skłania do refleksji nad tym, co naprawdę ważne – nad chwilami, które umykają i nad pięknem, które ignorujemy, biegnąc przez życie. Wiersze Anny Bernat na scenie nabierają nowego wymiaru, stając się mostem między słowem a emocją, między codziennością a sztuką. To przedstawienie dla wszystkich, którzy pragną odnaleźć sens w prostocie i piękno w zwyczajności. Zapraszamy na spektakl, który wciąga, wzrusza i przypomina, jak cenne są chwile tu i teraz. Pozwólcie sobie na chwilę zatrzymania.
premiera: 24 października 2025
czas trwania: 60 min
17.10. / piątek
godz. 17:30
Foyer
Wernisaż
19. Międzynarodowe Biennale Plakatu Teatralnego – Konkurs Młodych 2025
Od prawie 40 lat Teatr im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie organizuje Międzynarodowe Biennale Plakatu Teatralnego — renomowany przegląd światowej twórczości plakatowej związanej z promocją sztuki teatralnej, operowej, muzycznej oraz wydarzeń okołoteatralnych.
Od 2019 roku, w latach nieparzystych, odbywa się również Biennale Młodych — konkurs dla młodych twórców plakatu, promujący nowe talenty w sztuce plakatu teatralnego.
Biennale to ważne wydarzenie, które wspiera rozwój i popularyzację plakatu jako formy artystycznej na scenie międzynarodowej.
Wszystkie spektakle Nurtu Głównego 63. Rzeszowskich Spotkań Teatralnych: 04. Festiwalu Arcydzieł poddane zostaną ocenie publiczności oraz Jury w składzie: Juliusz Chrząstowski, Tomasz Domagała, Tomasz Miłkowski, Justyna Szafran, Małgorzata Warsicka. Walczyć będą o WANDĘ 2025 – statuetkę dla najlepszego spektaklu.
Dyrektor Festiwalu i kurator nurtu konkursowego: dr Jan Nowara