Ignacy Golik nie żyje

31 sierpnia 2022 r. zmarł Ignacy Golik – najstarszy członek Oddziału Warszawskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy RP.

Pożegnanie Redaktora Ignacego Golika

6 września (wtorek) o godz. 14.00

Cmentarz na Bródnie – kwatera 36 – E – 5 – 2

Z ogromnym smutkiem przyjęliśmy wiadomość o Jego śmierci. W pamięci całego naszego środowiska był wzorem do naśladowania. Życzliwy dla ludzi, dzielący się ogromną wiedzą – takim zapamiętamy Redaktora Ignacego Golika.

Redaktor Ignacy Golik urodził się 19 stycznia 1922 r. w Warszawie. Pracę w zawodzie dziennikarskim rozpoczął w roku 1949. Był reporterem, publicystą, felietonistą. Znakomitym kronikarzem odbudowy i rozbudowy Warszawy. Pracował do 1998 roku. Najdłużej w „Trybunie Ludu” w latach 1949 – 1968, następnie w redakcji „Expressu Wieczornego” (1968 – 1990).

W roku 1949 został członkiem Związku Zawodowego Dziennikarzy R.P. Do Stowarzyszenia Dziennikarzy (SDP) wstąpił również w roku. 1949. Był członkiem Oddziału Warszawskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy RP. W styczniu tego roku składaliśmy red. Ignacemu życzenia w stulecie urodzin.

Był uczniem Liceum im. Tadeusza Czackiego. Po wkroczeniu wojsk niemieckich do Polski i zajęciu Warszawy zaczął działać w ruchu oporu. W 1941 roku aresztowało Go gestapo. Po trzech tygodniach w katowni na Pawiak został wywieziony do KL Auschwitz. Otrzymał nr 9898. Przedstawiciel Muzeum Auschwitz, historyk Adam Cyra powiedział dziennikarzowi PAP, że „Ignacy Golik jest najprawdopodobniej najstarszym żyjącym w Polsce więźniem Auschwitz”. Przypomniał, że w 1964 r. zeznawał jako świadek w procesie esesmanów z KL Auschwitz we Frankfurcie nad Menem.

W obozie pracował w różnych komandach roboczych. Znał język niemiecki i jesienią 1942 r. został przydzielony do pracy w obozowym szpitalu dla esesmanów. W listopadzie 1944 r. został przeniesiony najpierw do KL Sachsenhausen, a następnie do Barth, podobozu KL Ravensbrueck. Wraz z innymi więźniami musiał pracować przymusowo w zakładach niemieckich produkujących samoloty Heinkel. Przeżył Marsz Śmierci i został wyzwolony przez żołnierzy Armii Czerwonej pod Rostockiem wiosną 1945 r.

Po wojnie wrócił do Warszawy. Rozpoczął studia – na Wydziale Społeczno-Administracyjnym Akademii Nauk Politycznych. Był studentem Studium Dziennikarskiego, ale tych nauk nie ukończył. Szybko rozpoczął pracę w zawodzie.

Kilkadziesiąt lat pracy dziennikarskiej Redaktora Golika było wielokrotnie nagradzane. Był laureatem Złotego Koła Klubu Dziennikarzy Motoryzacyjnych, otrzymał nagrody m.in. Klubu Problemów Warszawskich, Klubu Problemów Budownictwa, Klubu Problemów Inwestycyjnych.

Skromna teczka członka Oddziału Warszawskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy RP Ignacego Golika ma jeden z najniższych numerów- 74. Ale i w niej można znaleźć informacje o wysokich odznaczeniach Redaktora – Krzyż Kawalerski OOP, Order Sztandaru Pracy II kl., Krzyż Oświęcimski.

Barbara Janiszewska

Leave a Reply