38. WST: GDYBY PINA NIE PALIŁA, TO BY ŻYŁA

TEATR DRAMATYCZNY IM. JERZEGO SZANIAWSKIEGO W WAŁBRZYCHU

Tomasz Miłkowski pisze po prezentacji spektaklu na Scenie im. Gustawa Holoubka w warszawskim Teatrze Dramatycznym:

Żart sceniczny Cezarego Tomaszewskiego, podszyty jednak głębszym znaczeniem. Idzie bowiem nie tyle o ukazanie tęsknoty palaczy, którzy właśnie zerwali ze zgubnym nałogiem, za papierosem, ile o sztukę, ulotną jak dymek, kruchą jak życie i ostateczną w swoich wymaganiach jak śmierć. Świadczy o tym choćby scena, w której aktorzy nakłaniani są do zwierzeń ze swoich lęków i obaw – powstaje w ten sposób rejestr reakcji neurotycznych, towarzyszących twórczości.

Autor spektaklu potrafi nawet z niedoskonałości warsztatowych aktorów, którzy przecież nie są zawodowymi tancerzami, uczynić atut nieledwie slapstickowy i zbudować całe sekwencje działań nieodparcie zabawnych. Sporo tu środowiskowego humoru – na szczególne wymienienie zasługują wielokrotnie powtarzane podziękowania dla Dariusza Kosińskiego z Instytutu Tetaralnego za udostępnienie materiałów dotyczących występu zespołu Piny Bausch we Wrocławiu. Podziękowania te w pewnym momencie wyglądają na… product placement zawarty z Instytutem Teatralnym… Ciekawe, że wśród mrowia pochlebnych recenzji, jakie zebrał ten spektakl, bodaj w ani jednej nie zauważono tego arcyzabawnego (dla środowiska teatralnego) motywu.

Niezależnie od tych walorów spektakl wydaje się nadmiernie przeciągnięty – trwa niemal dwie godziny i – jak to często się dzisiaj w teatrze zdarza – ma kilka finałów. Mógłby spokojnie skończyć się z chwilą, kiedy z teatralnego nieboskłonu, z teatralnej chmurki zjeżdża w dół ręka Piny Bausch z nieodłącznym papierosem. Potem jednak reżyser poprzebierał jeszcze wszystkich aktorów w piżamy i koszule nocne i kazał się im poukładać na scenie. Ten senny finał niczego już nie wnosi do przedstawienia poza prezentacją nocnej konfekcji.

TWÓRCY/REALIZATORZY:

reżyseria i choreografia: Cezary Tomaszewski

scenariusz: Aldona Kopkiewicz

asystentki reżysera i współpraca dramaturgiczna: Marta Aksztin (PWST Kraków), Klaudia Hartung-Wójciak (PWST Kraków)

scenografia i kostiumy: BRACIA (Agnieszka Klepacka + Maciej Chorąży)

stylizacja fryzur: Kacper Rączkowski

światło: Antoni Grałek

opracowanie muzyczne i przygotowanie wokalne: Weronika Krówka

OBSADA:

Weronika Krówka (gościnnie), Joanna Łaganowska, Rozalia Mierzicka, Irena Wójcik, Włodzimierz Dyła (gościnnie), Rafał Kosowski, Filip Perkowski, Dariusz Skowroński, Piotr Tokarz

[Na zdjęciu Joanna Łaganowska, Rozalia Mierzicka, fot. N. Kabnanow/ Teatr w Wałbrzychu]

Leave a Reply