Obradujący w Reus pod przewodnictwem Iana Herberta Komitet Wykonawczy AICT podjął decyzję o zwołaniu najbliższego Kogresu – w związku z upływająca dwuletnią kadencją władz – w Turynie, w marcu 2006 roku. Kongres obradować będzie podczas organizowanych w Turynie uroczystości wręczenie teatralnej Premio Europa m.in. Haroldowi Pinterowi. Dowiedz się więcej »Najbliższy Kongres AICT w Turynie
Tomasz Milkowski pisze z Reus: Dowiedz się więcej »Festiwal Cos w Reus rozpoczęty
Listopad w Olsztynie to miesiąc lalek. To one rządzą na scenie. Już 12 zacznie się międzynarodowy IX Olsztyński Tydzień Teatrów Lalkowych ANIMA 2005 i trwać będzie tydzień. Dowiedz się więcej »Lalki bawią się w Olsztynie
Grzegorz Krawczyk pisze z Nowego Yorku:
„Święty Edyp” powędrował z Supraśla do Ameryki i odniósł sukces. Spektakl Piotra Tomaszuka, pokazywany na scenie legendarnego teatru La MaMa, został bardzo dobrze oceniony przez krytyków. – Przedstawienie Wierszalina jest absolutnie wyjątkowe – pisze recenzentka „The New York Timesa”, Margo Jefferson.
Refleksje o książce "Sztuka dramaturgii" Piotra Kotlarza.
W Yoricku nr 6 m.in.:
Szkice i rozprawy
Trupy uczone (3) – ostatni fragment szkicu Klemensa Krzyżagórskiego o dziejach szkolnictwa w polskim teatrze lalek
Pamięć teatru – teatr pamięci – refleksje o kondycji kulturalnej współczesnego człowieka pióra Kazimierza Brauna
Nieprzeniknione, czyli po ludzku nieludzki labirynt – szkic Justyny Hofman-Wiśniewskiej o zmarłym niedawno poecie i dramaturgu, Tymoteuszu Karpowiczu
O Marii Bechczyc-Rudnickiej – pisze Bożena Frankowska (fragment większej całości)
Mistrzowie Teatru TV – esej Tomasza Miłkowskiego
Rozmowy
Niech brzmi muzyka – rozmowa z dyrektorem Filharmoni Łódzkiej, prof. Zbigniewem Lasockim (Anna Leszkowska)
Co bulgoce w aktorskim kotle – rozmowa z prezesem ZASM, Ignacym Gogolewskim (Justyna Hofman-Wiśniewska)
Recenzje i noty
Perygrynacje Emilii Krakowskiej (Justyna Hofman-Wiśniewska)
Made in Poland Przemysława Wojcieszka (Tomasz Miłkowski)
Po sopockim festiwalu Dwa teatry
Pinter z Noblem
Teatr po francusku (po stażu dla młodych krytyków w Limoges pisze Ada Romanowska)
Felieton Yoricka
Stare i nowe
Dowiedz się więcej »Yorick nr 6 (październik 2005)
Nie zawsze to, co nowe, nowym jest w istocie, a to, co stare, starym jest. Dowiedz się więcej »Stare i nowe
7-go października 2006 odbyła się w Berlinie w ramach roku polsko-niemieckiego premiera sztuki Krzysztofa Bizio „Toksyny” („Toxische Träume”). Premierę przyjęto z aplauzem, choć reżyser daleko odszedł od oryginału sztuki Bizia.
Fragment szkicu pióra Bożeny Frankowskiej, poświęconego Marii Bechczyc Rudnickiej, ktory ukażę się jako jeden z kolejnych tomików Alafabetu Krytyki Tetaralnej nakładem polskiej sekcji AICT.
Zaskakująco trafna decyzja szwedzkich akademików – jeden z najwybitniejszych dramaturgów współczesnych, Harold Pinter, otrzymał Literacką Nagrodę Nobla 2005.
Zainteresowanych ostatnimi publikacjami o Pinterze warto odesłać do „Kwartalnika Artystycznego”, redagowanego przez Krzysztofa Myszkowskiego – nr 1 tego pisma z tego roku poświęcony został twórczości Pintera.
Ada Romanowska pisze po powrocie ze stażu dla młodych krytykow w Limoges.
Dowiedz się więcej »Teatr po francusku
Wystąpienie przygotowane na międzynarodową sesję o teatrze i telewizji podczas festiwalu Dwa Teatry w Sopocie, zorganizowaną przez polską sekcje AICT i Akademię Telewizyjną. Dowiedz się więcej »Mistrzowie Teatru TV
Żyjemy w czasach walki z pamięcią. I walki o pamięć. Potężne siły – i wiedzy, i głupoty – walczą z pamięcią. Jej obrońcy nie poddają się, gromadzą i formułują argumenty za pamiętaniem. Ten konfikt toczy się na wielu polach, które zresztą często nakładają się na siebie. Dowiedz się więcej »Pamięć teatru – teatr pamięci
We Wrocławiu odbyło się uroczyste odsłonięcie tablic związanych z teatrami wrocławskimi wybitnych twórców
IDY KAMIŃSKIEJ oraz LII i JAKUBA ROTBAUMÓW.
Staropolskie igraszki
Taka okazja zdarza się raz na 500 lat – właśnie obchodzimy pięćsetną rocznicę urodzin ojca literatury polskiej – Mikołaj Rej miałby teraz 500 lat, gdyby ludzie mogli osiągać tak Matuzalemowy wiek. Okrągła rocznica zachęciła do zorganizowania w stolicy Dni Literatury i Kultury Staropolskiej (22.09-25.09.2005 r) przez. Centrum “Łowicka”, Teatr na Woli im. Łomnickiego, Teatr Akademii Teatralnej, Zamek Królewski i Studio Polskiego Radia im. A. Osieckiej.
W Teatrze na Woli rozpoczął się V Międzynarodowy Festiwal Sztuki Mimu, któremu dyrektorują Bogdan Augustyniak i Bartłomiej Ostapczuk. Przeglądowi nowych tredów w świecie "physical theatre" przyświeca motto z Henryka Tomaszewskiego: "pantomima nie mówi nigdy niczego do końca". Publiczność przyjmuje poszczególne spektakle entuzjastycznie. Tak bylo podczas spektaklu inaugurującego Festiwal – "Divertimento bez słów" w wykonaniu Tetaru Vertical (Francja) w reżyserii Blanki de Bario, asystentki Marcela Marceau. Dowiedz się więcej »Sztuka Mimu ekscytuje
Przyznane zostały doroczne (2005) nagrody miesięcznika TEATR – zamieszczamy komunikat redakcji.
Do trzech razy SZTUKA
18 sierpnia zaczyna się w V Olsztyńska Trzydniówka Teatralna. Impreza już po raz piąty zamieni ulice Starego Miasta oraz Amfiteatr w teatralną scenę. Repertuar bogaty jest w spektakle uliczne i plenerowe widowiska.
PEREGRYNACJE EMILII KRAKOWSKIEJ
Emilia Krakowska z „Wakacjuszką” jeździ po całej Polsce, można ja spotkać nie tylko w kurortach i wielkich miastach, ale i w miasteczkach. Ja spotkałam ją w Krakowie. W miejscu dziwnym i teatru pełnym, – w Śródmiejskim Ośrodku Kultury, w Kamienicy Lamellowskiej przy ulicy Mikołajskiej 2, a więc w samym sercu miasta. Zresztą, które miejsce w Krakowie nie jest dziwne, albo przynajmniej nieco dziwne, magiczne albo kultowe?
I po przeglądzie! Warszawski Teatr na Woli już po raz piąty zorganiował przegląd KOMEDIE LATA. Od 2 do 12 sierpnia 2005 zobaczyliśmy pięć „importowanych” do stolicy spektakli, a na początek najnowszą produkcję Grupy Rafała Kmity – „Aj Waj! Czyli historie z cynamonem”. Jak zwykle, cel był nieskomplikowany: dostarczyć godziwej rozrywki głodnym teatru, w szczególności latem, warszawiakom. Ci ostatni tłumnie nawiedzali Teatr na Woli – spektakle szły nadkompletami.