Yorick

Gdy Kartoteka rozrzucona ukazała się drukiem, a także, gdy słyszałem i czytałem o „przymiarce” samego autora do jej realizacji – wiedziałem od razu trzy rzeczy: (A) To jest tekst nowy, ważny, wielki, potrzebny polskiemu teatrowi, polskiej publiczności teatralnej. (B) To jest kolejny Różewicza dramat „nie napisany” – otwarty, domagający się pracy reżysera, oczekujący na teatr. (C) Jest moim obowiązkiem wobec Tadeusza Różewicza, wobec Wrocławia, wobec polskiego teatru zmierzyć się z tym tekstem – zrealizować go.

W czasie próby: Kazimierz Braun i Matt Gellin (Bohater). Fot. Carl Modica

Dowiedz się więcej »Moja, amerykańska, Kartoteka rozrzucona

Po 40. festiwalu teatrów jednoosobowych we Wrocławiu.

Wojciech Siemion i Tomasz Miłkowski

Dowiedz się więcej »Nostalgia, wściekłość i śmiech

Smoki od zawsze miały jakiś niewytłumaczalny związek z wodą. Smok Wawelski mieszkał nad brzegami Wisły. Smoki chińskie latają wśród chmur i drążą tunele w ziemi, ale najczęściej żyją w wodach jezior i rzek. Mówią o sobie: My, smoki, bez wody jesteśmy straszliwie nieszczęśliwe. Na obczyźnie marzą jak ludzie: Drugiego takiego jeziora nie ma na świecie – a mnie od niego dzieli taka dalekość.

Dowiedz się więcej »Dobre smoczyska jak żywe

Wokół "Snu nocy letniej" w Teatrze Szkolnym  w Białymstoku.
Dowiedz się więcej »Nocne ogniki i ludzkie zmartwienia

Tym razem w Notesie spektakle warszawskie: "Wagon" wg Marka Nowakowskiego w reżyserii Krzysztofa Zaleskiego (Teatr Współczesny), "Szczęśliwe dni" Samuela Becketta w reż. Piotra Cieplaka (Polonia),… Dowiedz się więcej »Notes teatralny Tomasza Miłkowskiego

Na początek uwaga: “Wagon”wg Marka Nowakowskiego w inscenizacji Krzysztofa Zaleskiego to naprawdę dobry w sensie teatralnym spektakl, ale mimo wszystko pozostawiający niedosyt. Dowiedz się więcej »Wagonowa metafora

Upór, z jakim Beckett trzymał się swoich zapisanych w tekście dramatów wizji inscenizacyjnych, budził nieraz powątpiewanie. Dowiedz się więcej »Udręki sklerotyków, czyli Szczęśliwe dni

Niewiele (poza mroczną atmosferą i czarnym humorem) łączy „Poduszyciela” z innymi, dobrze znanymi w Polsce sztukami McDonagha, którego tematem okazała się irlandzka prowincja i jej upiory. Dowiedz się więcej »Sztuka cenniejsza niż życie

Fedra, jedna z najsłynniejszych heroin „greckich baśni”, choć nie tak twarda jak Antygona czy tak zbrodnicza jak Medea albo tak piękna jak Helena.
Dowiedz się więcej »Kroplówka, winogrona i wieńce

Oczywiście, że to dzieje się w Rosji i Rosji dotyczy, narzuca się samo: pierwsza część w stylu Czechowa (trzy siostry na dworcu kolei żelaznej, Raniewska sprzedaje wiśniowy sad itp.), druga między Bułhakowem a Majakowskim, trzecia gazetowa, między Putinem a Warszawą… Dowiedz się więcej »Na przykład na Krymie

„Chryje z Polską” Macieja Wojtyszki to dramat napisany wedle klasycznych kanonów sztuki: jest akcja, jest intryga, są postacie, ba nawet są pierwowzory – bo to utwór nawiązujący do spotkania Wyspiańskiego i Piłsudskiego, dwóch gigantów polskiej myśli, choć mówiących różnymi językami. Autor nader trafnie odsłania przepaść między językiem poezji i językiem polityki, między pacyfistycznymi dążeniami artysty i zbrojnymi planami działacza niepodległościowego. Dowiedz się więcej »Dwa języki, jeden (z pozoru) cel