Autor, sam niegdyś dyrektor Teatru TV (w latach 1968-1975), prowadzi w tej książce przez dzieje telewizyjnej sceny nie jak historyk archiwista, topiąc czytelnika w gąszczu statystycznych i mało istotnych informacji, ale jak miłośnik, który wyłuskuje spośród dobrych 4-5 tysięcy spektakli (ile tego było, nikt na dobrą sprawę nie wie) te, które najgłębiej zapadły mu w pamięć.
Dowiedz się więcej »Henryk Bieniewski, Teatr Telewizji i jego artyści
Kociniak nie mówił 50 lat. Odmawiał wywiadów, unikał dziennikarzy, nawet z okazji jubileuszowych spektakli. Teraz przerwał milczenie i w kilkunastu rozmowach z Remigiuszem Grzela opowiada o swoim życiu i trochę o zawodzie, o przyjaciołach i zawistnikach. Ktoś, kto spodziewał się refleksji o sztuce aktorskiej, o przemianach w teatrze, polityce czy kulturze, zawiedzie się srodze.
Dowiedz się więcej »Marian Kociniak, Spełniony. Rozmawia Remigiusz Grzela
Trudno uwierzyć, ale najważniejszy dramat Arthura Millera (1953), najczęściej w Polsce grywany spośród jego utworów scenicznych, dopiero teraz doczekał się druku.
Dowiedz się więcej »Arthur Miller, Czarownice z Salem Przełożyła Anna Bańkowska
Dramat Tadeusza Słobodzianka kandyduje do tegorocznej Nagrody Nike. Dowiedz się więcej »Tadeusz Słobodzianek, Nasza Klasa. Historia w XIV lekcjach
Trudno wyobrazić sobie dramat i teatr izraelski bez Hanocha Levina (1943-1999), przez niektórych nazywany bywa „ojcem założycielem”, pozostawił bowiem po sobie niemal 60 sztuk, wiele tekstów kabaretowych, skeczy, tomów poezji i prozy, a także testament, którego mocą zawiązano w roku 2000 Instytut Dramaturgii Izraelskiej.
Fascynacja Schulzem towarzyszy Miklaszewskiemu, krytykowi, reportażyście, aktorowi Tadeusza Kantora niemal „od zawsze”, a na pewno od czasu studiów polonistycznych, kiedy podjął pierwsze próby naukowego opukania dzieła niezwykłego artysty z Drohobycza.
Dowiedz się więcej »Krzysztof Miklaszewski, Zatracenie się w Schulzu
Autor nazwał tę książkę swoją „silva rerum”, nie była bowiem pisana z góry powziętym planem, ale na odwrót: powstała w wyniku wyboru i złożenia w całość rozmaitych publikacji z obszaru krytyki literackiej, jakie w minionym bez mała dwudziestoleciu ogłaszał Janusz Termer.
Dowiedz się więcej »Janusz Termer Z przełomu wieków, czyli literatury dzień powszedni (1990-2008)
Mimo nowego tytułu leksykon Hanny Baltyn-Karpińskiej powtarza „know-how” książki Stanisława Marczaka-Oborskiego „Iskier przewodnik teatralny” (1 wyd. 1964), toteż od porównań trudno uciec.
Dowiedz się więcej »Hanna Baltyn-Karpińska, Iskier leksykon dramatu
Wystawie rysunków Tadeusza Kulisiewicza z Chin i Indii, otwartej niedawno w warszawskiej Galerii Azjatyckiej Muzeum Azji i Pacyfiku, towarzyszyło hasło „Kulis wiecznie żywy”.
Księga skomponowana i zredagowana przez Andrzeja Rozhina „Artyści sceny polskiej w ZASP. 1918-2008” zasługuje bez żadnej przesady na miano dzieła pomnikowego.
To bardzo pożyteczna książka, powstała w ramach serii „Studia i materiały do historii teatru we Wrocławiu i na Dolnym Śląsku” pod redakcją prof. Janusza Deglera.
Dowiedz się więcej »Barbara Kamińska, Teatr przy ulicy Rzeźniczej we Wrocławiu. Kronika 1946-1974
Kto jak kto, ale nikt lepiej niż Janusz Degler nie mógłby napisać monografii Stanisława Ignacego Witkiewicza, gdyby ją… napisał.
Dowiedz się więcej »Janusz Degler, Witkacego portret wielokrotny
Jubileusze mają swoje dobre strony – za sprawą Roku Słowackiego wznowiono poświeconą mu popularną biografię ze znanego cyklu PIW-owskiego Biografie Sławnych Ludzi.
O Juliuszu Słowackim przypominamy sobie zawsze w latach z końcówką „9”, bo to i rocznica urodzin (4 września) i rocznica śmierci naraz.
Zbiór szkiców teatralnych, których kluczem jest dobór oryginalnych, znaczących postaci teatru drugiej połowy XX wieku i ich dialog z publicznością (nazywaną nieco na wyrost przez Dziewulską wspólnotą, ale rozumiem, że jest to pewnego rodzaju idealizacja).
Prowokujący tytuł nawiązuje oczywiście do niegdysiejszej ustawy lustracyjnej. Autor, wybitny twórca teatru lalkowego, założyciel sławnego prywatnego teatru wędrownego ¾Zusno, a przedtem wieloletni szef Białostockiego Teatru Lalek, wspomnienia autolustracyjne traktuje jako pretekst wejrzenia we własną drogę.
Nie pierwsza to próba całościowego ujęcia dorobku artystycznego Józefa Szajny, jednego z gigantów polskiego teatru, plastyka, scenografa, reżysera i nowatora, dość przypomnieć monumentalny tom „Józef Szajna i jego świat” (2000).
Dowiedz się więcej »Zbigniew Taranienko, Przestrzenie Szajny
Niełatwo określić gatunek tej książki, najbardziej pasuje wymijająca nazwa „rzecz”, bo nie jest to ani reportaż, ani wywiad, ani powieść dokumentalna, ani fantazja, ani sztuka teatralna, choć cechy każdego z tych utworów nosi.
Dowiedz się więcej »Jerzy J. Fąfara, 18 znaczy życie. Rzecz o Józefie Szajnie
To niezwykła książeczka. Wydana w Roku Grotowskiego, ustanowionego przez UNESCO, jest przypomnieniem spotkania artysty ze studentami Uniwersytetu Gdańskiego, które miało miejsce 20 marca 1981 roku.
To nie jest pierwsze wydanie tej znakomitej książki, która ukazała się pod koniec 1991.