W grudniu na scenie Teatru na Bielanach odbyła się premiera „Życia w zasięgu ręki” (produkcja Teatru Praskiego). Reżyser Marcin Kwaśny wziął tym razem na warsztat sztukę Rubi Birden. Przyprawił dramat sporą dozą humoru i szczyptą romantyzmu, dzięki czemu stworzył świetne przedstawienie.
O Udręce życia Hanocha Levina w reżyserii Jana Englerta na deskach Teatru Narodowego pisze Tomasz Miłkowski.
Teatr dla Dzieci jest w coraz gorszej formie. Słyszę to często. Ale czy w gorszej niż teatr dramatyczny?
Zdarzyło się to na Targówku w pewnych mocno sprzyjających okolicznościach… Pewien dyrektor, pewnego teatru zaproponował pewnemu reżyserowi, aby przygotowywał swoich studentów do ich dyplomów w piwnicy owego teatru. Idea była szczytna, a podłoga niezagospodarowana. Młodzież miała się uczyć teatru, jego zachowań i obyczajów poprzez chłonięcie go mimowolnie podczas pracy w nieużywanej przez 50 lat piwniczce. Wszystkim pomysł się spodobał i nieużytki teatralne wróciły do łask.
Adama Hanuszkiewicza z Emilią Krakowską wspomina Justyna Hofman-Wiśniewska.
Amadejs Petera Shaffera w reżyserii Jana-Willema van den Boscha w Dailes Teātris w Rydze, to nie tylko spektakl o geniuszu. Jest to przede wszystkim przedstawienie ukazujące ścieranie się przeciwieństw. Genialny, lecz infantylny Amadeusz Mozart oraz utalentowany Salieri rywalizują na scenie o miano dworskiego kompozytora.
Ten projekt, realizowany w stulecie urodzin artysty, „Władysław Szpilman – Pianista Warszawy”, przywrócił do żywego istnienia dorobek wybitnego kompozytora. To były pełne wrażeń dni, niepozbawione emocji, czasem akcentów polemicznych, ale bardzo potrzebne. Twórczość i życie Władysława Szpilmana oświetlone zostały z wielu punktów widzenia, zwłaszcza jego wszechstronna aktywność jako kompozytora, wykonawcy, organizatora życia muzycznego.
Dowiedz się więcej »Stulecie Szpilmana: Przyszedł na to czas
Miał 7 lat. Była zima. Na zabawie na śniegu spędził wiele godzin. W domu rozgrzewał zziębnięte ręce… Babcia postawiła na stole zapaloną świecę… Siedział naprzeciw łyskającego światła.
– To wtedy – bardzo dokładnie pamiętam ten moment – pierwszy raz poczułem potrzebę opisania cząstki otaczającego świata – mówi Fred Apke. – Coś się we mnie obudziło. To był impuls… Musiałem zacząć pisać…
N/z Fred Apke [fot. Marta Klubowicz].
Dowiedz się więcej »FRED APKE: KILKA PRZYPADKÓW I PRZEZNACZENIE
„Shitz” w reż. Artura Tyszkiewicza w Teatrze Ateneum w Warszawie. Pisze Tomasz Miłkowski w Przeglądzie.
W rodzinie jak w Kole Fortuny, na ogół się przegrywa – taki wniosek wypływa z gorzkiej komedii Hanocha Levina „Shitz”, w której autor pozwala bohaterom mówić, co myślą. Pierwszy wypróbował to Ibsen, ale robił to śmiertelnie poważnie. Levin, przeciwnie, z radością dziecka bawi się wisielczym humorem, którym jak skalpelem rozcina najbardziej bolące miejsca.
Gawęda Jan Kulczyńskiego otwiera drzwi nie tylko do biografii autora, doświadczeń jego najbliższych, tajemnic rodzinnych, ale i do kuchni reżyserskiej, do tego, jak gotuje się przedstawienie – o książce Jana Kulczyńskiego „Co reżyser ma w środku” pisze Tomasz Miłkowski w Książkach Magazynie do Czytania.
Dowiedz się więcej »„Co reżyser ma w środku” Jana Kulczyńskiego
„Zaginiona Czechosłowacja” w reż. Marii Spiss w Teatrze im. Jaracza w Olsztynie. Pisze Tomasz Miłkowski w Przeglądzie.
Premierą „Zaginionej Czechosłowacji” olsztyński Teatr im. Stefana Jaracza spotkał się z organizowanym przez siebie od pięciu lat Międzynarodowym Festiwalem Teatralnym DEMOLUDY. Sztuka Sikorskiej-Miszczuk jak ulał pasuje do koncepcji festiwalu, ukazującego nowy teatr w krajach byłego obozu wschodniego.
„Jekyll/Hyde” w reż. Jakuba Porcari w Teatrze Polonia w Warszawie. Pisze Tomasz Miłkowski w Przeglądzie. W inspirowanym powieścią Roberta Louisa Stevensona monodramie napisanym dla Krzysztofa… Dowiedz się więcej »Globisz rozdwojony
Książka Żurowskiego składa się z 21 rozmów z artystami wysokiej próby i dodanego w charakterze post scriptum eseju o wybitnym polskim krytyku, Janie Kotcie. Ciekawy był zamysł tej kolekcji zebranej pod jednym kątem: autorowi rozmów szło o wyśledzenie, co mianowicie zostało z tamtych lat, co ocalało, jakie wiano zostawiają odchodzący koryfeusze polskiego teatru – pisze Tomasz Miłkowski w Magazynie Literackim Książki.
Dowiedz się więcej »Teatr, czyli świat. Rozmowy z artystami sceny o jej minionej epoce
Tragedia Eurypidesa Hekabe, nigdy w Warszawie nie była wystawiana, a w Polsce zaledwie raz i to przed kilku miesiącami w Bydgoszczy. Trudno dociec z jakich powodów, bo jak wykazała dowodnie debiutująca reżyserka Karolina Labakhua to doskonały materiał dla teatru. Los owdowiałej królowej, żony ostatniego króla unicestwionej Troi stanowił idealny temat dla tragedii zemsty
Majster dziecko
Prawdopodobnie jestem ostatnim kolorowym facetem w tej branży. Po mnie zaczynają się urzędnicy i filolodzy. Bez wdzięku, bez fantazji, bez dziecka w sobie. Sam dla siebie jestem starym nudziarzem, z chorą, przetrąconą w wypadku samochodowym nogą. I co tu jeszcze analizować poza krwią i moczem?
Adam Hanuszkiewicz
Mawiało się z pewną przesadą, że największym dziełem, jakie stworzył, był Adam Hanuszkiewicz. Zawsze nienagannie ubrany, wyprostowany, z zagadkowym uśmiechem i badawczym spojrzeniem, górował nad otoczeniem władczym gestem, pewnym ruchem i donośnym głosem. Lubił sprawiać wrażenie, hipnotyzować, budzić ciekawość. Kiedy siły fizyczne odmówiły mu posłuszeństwa, wycofał się z życia publicznego. Wołał nie pojawiać się w ogóle, niż narażać swoją legendę na szwank.
Teatr należy do najbardziej interaktywnych sztuk performatywnych. Krytycy teatralni, będąc uprzywilejowanymi widzami, dzielą z widownią i artystami ten sam czas i przestrzeń, te same indywidualne i zbiorowe bodźce, te same natychmiastowe i długotrwałe doświadczenia. W swojej pracy powinni, na swój indywidualny sposób, dążyć do opisania tych interakcji, aby dać podstawy do dyskusji oraz wnieść istotny wkład w interpretację przedstawienia teatralnego, określając jego znaczenie. Wobec tak odpowiedzialnego zadania spoczywającego na krytykach teatralnych, Międzynarodowe Stowarzyszenie Krytyków Teatralnych zaleca swoim członkom na całym świecie przyjęcie podstawowych zasad postępowania krytyka, zawartych w tym dokumencie.
Moris Szimel Hanocha Levina w reżyserii Yael Ronen to jeden z tych spektakli, po których z miłością pochylamy się nad bliźnim, sobie wybaczamy brak zdecydowania i niekonsekwencję, a o rodzicach myślimy ze wzruszeniem, o które nigdy byśmy się nie posądzali. O występach Teatru Habima podczas Spotkań Teatrów Narodowych w Teatrze Narodowym w Warszawie pisze Marzena Dobosz.
26 Toruńskie Spotkania Jednego Aktora, zwane festiwalem festiwali, które odbywały się w gościnnych progach Baja Pomorskiego, przeszły do historii. Zaprezentowano 10 spektakli, w tym dwa zagraniczne (Larysy Kadyrowej (Ukraina) Starsza kobieta wysiaduje wg Tadeusza Różewicza i Olega Czeczeniewa (Białoruś) Niebieski samochód). Uderzał wysoki poziom festiwalu i gorące przyjęcie publiczności.
Dane było mi uczestniczyć w 26 Toruńskich Spotkaniach Teatrów Jednego Aktora. To festiwal festiwali, kolejna edycja popularnego przeglądu teatru jednoosobowego, którego idea narodziła się niemal pół wieku temu. Festiwalu organizowanego przez Teatr Baj Pomorski w Toruniu. Pierwsze Spotkania Festiwalu Jednego Aktora zostały zorganizowane 45 lat wcześniej we Wrocławiu.