W „Notesie recenzenckim” Tomasza Miłkowskiego o spektaklach: „Na szczytach panuje cisza” Thomasa Bernharda w reż. Krystiana Lupy w stołecznym Teatrze Dramatycznym„Pułapka” Tadeusza Różewicza w reż. Krzysztofa… Dowiedz się więcej »Notes recenzencki
Cisza na szczytach…
Na koniec spektaklu Wydawca (Piotr Skiba), biorąc głębszy oddech, powiada: „No, to mamy arcydzieło”. Zgromadzeni na scenie aktorzy zastygają w wystudiowanych pozach i… czekają na oklaski. Długo czekać nie muszą. Publiczność reaguje zgodnie z oczekiwaniami.
Franz i pułapki
Wprawdzie dramat Tadeusza Różewicza nazywa się „Pułapka", ale pułapek w nim wiele, wręcz matnia pułapek, które czyhają na bezbronnego bohatera. Jest nim Franz K., czyli Kafka, ale nie tylko on – raczej każdy artysta, każdy nadwrażliwiec, każdy człowiek, który nie chce, nie potrafi, nie może zbudować naturalnych związków z innymi, który wybiera obcość i który z rosnącym lękiem obserwuje narastające wokół zło.
Dowiedz się więcej »Pułapka Różewicza w Krakowie
Wielkie kuszenie
„Wielkie kazanie księdza Bernarda” Leszka Kołakowskiego należy do tekstów „kanonicznych” – to w takich tekstach filozof wystawia na intelektualną i moralną próbę swoich zwolenników i przeciwników. W przewrotnej grze dialektyki, w odwracaniu wektorów dobra i zła ukazuje ludzką ułomność i pyta, gdzie prawda, a gdzie fałsz.
Mocne „Prze(d)stawienie”
Tytuł tego spektaklu wiele mówi – „Prze(d)stawienie” Agaty Dudy-Gracz jest bowiem jednocześnie „przestawieniem” klocków, z których składa się wielki fresk dramatyczny Tankreda Dorsta i Ursuli Ehler („Merlin albo ziemia jałowa"). Dowiedz się więcej »Prze(d)stawienie w Studio
Irina dorośleje
„Trzy siostry” Czechowa w inscenizacji Tuminasa, pokazane ostatnio w Warszawie z okazji Dni Litwy, wcześniej widzieliśmy już podczas festiwalu „Kontakt” w Toruniu, a teraz można zobaczyć na festiwalu „Bałtycki Dom” w Petersburgu”. Zapewne wkrótce w Edynburga i kto tam wie, gdzie jeszcze… Dowiedz się więcej »Trzy siostry Tuminasa
Powrót do źródeł
To nie jest szeregowa premiera, ale otwarcie obchodów 130-lecia teatru żydowskiego, którego zwieńczeniem ma być przyszłoroczny festiwal teatrów żydowskich w Warszawie. Dowiedz się więcej »Sen o Goldfadenie w Żydowskim
Tylko Porfiry
Dostojewski to zawsze wyzwanie dla teatru, a „Zbrodnia i kara” – wielka pokusa. Tym razem sięgnęła po nią Barbara Sass, wybierając najważniejszy wątek: nieszczęsnej próby przekroczenia granic moralnych, a potem wyrzutów sumienia po dokonanej zbrodni, misternego śledztwa Porfirego i pokuty Raskolnikowa.
Dowiedz się więcej »Zbrodnia i kara w Ateneum
Dla uczczenia 50-lecia istnienia Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Teatralnych zwołano – z inicjatywy południowokoreańskiej sekcji AICT – Nadzwyczajny Kongres w Seulu, który obradował w dniach 20-25 października. Podczas obrad odbyła się uroczystość wręczenia przyznanej po raz pierwszy Nagrody AICT – Talia, którą otrzymał wybitny amerykański krytyk, tłumacz, reżyser, eseista, znawca twórczości Bertolta Brechta, Eric Bentley.
Związek Artystów Scen Polskich w związku 250 rocznicą urodzin Wojciecha Bogusławskiego przyjął odezwę, w której apeluje o godne uczczenie Ojca polskiego teatru.
Publikujemy pełny tekst odezwy.
Koncertem poetyckim w studiu radiowym im. Agnieszki Osieckiej rozpoczął się Festiwal Poezji i Muzyki „Uroda życia” Festiwal Poezji i Muzyki, który trwał w Warszawie i Krakowie od 9-15.10.2006 r.
Polska sekcja IACT/AICT wzięła udział w Festiwalu, organizując w Krakowie sesję norwidowską.
Dowiedz się więcej »Uroda życia i sesja norwidowska polskiej sekcji AICT
Tegoroczna edycja Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Bałtycki Dom” w Petersburgu (30 września-11 października) odbywała się z „polskim akcentem”.
Dowiedz się więcej »Polski akcent w Petersburgu
„Kończy się sezon, który upłynął pod znakiem buńczucznych haseł bez pokrycia, nachalnej promocji słabeuszy i kłopotów niezależnych scen. Nudno już było. Tak głupio jak w tym sezonie – jeszcze nie” – pisano w czerwcu o warszawskim sezonie teatralnym w „Życiu Warszawy”. Oczywiście, jak to modne dziś w mediach, „Życie” przesadza. Z wyjątkiem stwierdzenia o „nachalnej promocji słabeuszy”, ale -zjawisko to było, jest i będzie istniało. I to – nie tylko w teatrze.
Im dalej w las – tym więcej drzew. Im dalej – tym ciemniej. I tak też można powiedzieć o XVI Międzynarodowym Festiwalu KONTAKT w Toruniu (2006). Nie byłam tam po raz pierwszy i mam porównanie. Brakuje mi wielkich spektakli. Brakuje mi teatru, o którym można rozmawiać cały rok – aż do kolejnego KONTAKTU. Tak było chociażby z zeszłorocznym belgijskim (i zwycięskim) spektaklem „White star” grupy VICTORIA. A podczas tego festiwalu? Mówiąc kolokwialnie – nic nie powaliło. A szkoda – bo jechałam z wielkim apetytem. A tu głód dobrej sztuki. Szkoda.
Zmarł Bogdan Augustyniak, wybitny reżyser i wieloletni dyrektor impresaryjnego Teatru Na Woli.
Dowiedz się więcej »Bogdan Augustyniak nie żyje
W numerze wrześniowym, 2/2006 (9): Zejście do off-u – felieton Walentyny Trzcińskiej Kontakt bez prądu – felieton Ady Romanowskiej Sezon w Warszawie – Przegrupowanie, czyli… Dowiedz się więcej »Nr 9 (wrzesień 2006)
Redakcja "Yoricka" zaprasza do lektury nowego (wrześniowego) numeru pisma, który "zawisł" w sekcji "Yorick" naszej strony. Poniżej kilka tekstów z tego wydania.Redakcja
Przedstawiamy ranking najlepszych przedstawień i ról w Warszawie w poprzednium seoznie. 3 tuziny Naj oraz jeden człowiek śmiechu. Dowiedz się więcej »Ranking warszawski
Stało się. Dziś już nie wiadomo, gdzie przebiega linia demarkacyjna między tzw. teatrem panującym a teatrem niezależnym, które spektakle trzeba zaliczać do głównego nurtu, a które do off-u. To pewien dyskomfort dla zwolenników jednoznacznych podziałów, którzy radzi byliby czytelnemu określeniu linii frontu – dla nich walka z rzeczywistym czy choćby urojonym wrogiem stanowi o sensie życia.
Dowiedz się więcej »Przegrupowanie, czyli sezon (2005/6) w Warszawie
Aktor się poci za was…
Cyprian K. Norwid
Jak zawsze aktor – on rządzi. W minionym sezonie nasiliło się nowe zjawisko, mianowicie, przenikania: aktorzy „serialowi” poczęli (widać stęsknieni) szturmować teatr, aktorzy „akademiccy” trafiali coraz częściej do offów, a ci od awangardy nie stronili od teatru środka, wreszcie wybitni indywidualiści sięgali po teatr jednego aktora, no, czasem dwóch.
Dowiedz się więcej »Przewodnik po aktorach (nie tylko) warszawskich