szefyorick

Tuwim na scenach lalkowych, czyli autorka szuka poezji.
Dowiedz się więcej »Stoi na stacji stęka i sapie… a Tuwima ni ma…

W obcojęzycznej prehistorii Szekspira na scenach w Polsce za czasów oświeceniowych dawne miejsce Anglików zajęli Niemcy. Nie tak wprawdzie potężną jak ongiś wyspiarze falą, acz z germańską konsekwencją i trudnymi do przecenienia rezultatami. Najwcześniejsze w stanisławowskiej Polsce szekspiry – właśnie niemieckie – należą do Gdańska. Dowiedz się więcej »Gdański gen europejskości

Autor snuje rozważania nad węzłowymi kategoriami "Systemu" Konstantego S. Stanisławskiego.
Dowiedz się więcej »KIlka słów o „Systemie” Stanisławskiego

Na otwarcie sezonu 2006/2007 w warszawskim Teatrze Wielkim – Operze Narodowej przygotowano wieczór baletowy pod kierownictwem Kazimierza Korda,  złożony z trzech utworów  Karola Szymanowskiego: III Symfonii – Pieśń o nocy, Stabat Mater oraz Harnasiów. Wieczór zatytułowany "Szymanowski i taniec" wpisuje się w obchody 70-lecia śmierci artysty i jest chlubną kontynuacją  wystawiania jego dzieł (po "Królu Rogerze" w reżyserii Mariusza Trelińskiego) na scenie narodowej po latach nieobecności.

Dowiedz się więcej »Homage a Szymanowski

Dystrybucja ról czy mistyfikacja

Wszyscy podejmujemy w naszym życiu jakieś role. Co więcej role te wypełniamy zgodnie z istniejącymi od wieków modelami. Najtrwalszym modelem jest układ hierarchiczny w kształcie piramidy. Na dole lud, na górze najwyższy władca. I jak się zdaje na nic zdały się rewolucje społeczne – najwyższy władca  potrzebny jest ludziom w dalszym ciągu.  Problem tylko polega na tym czy ma być królem czy cesarzem.

Dowiedz się więcej »Chrystus na politycznej scenie

Teatr im. Juliusza Osterwy w Lublinie obchodzi 120. lecie swojego istnienia. Z okazji jubileuszu rozmawiamy z Krzysztofem Babickim, dyrektorem artystycznym Teatru.

Dowiedz się więcej »Wesele na 120-lecie – rozmowa z Krzysztofem Babickim

W „Notesie recenzenckim”  Tomasza Miłkowskiego o spektaklach:„Gra na zwłokę” wg Janusza Andermana w Teatrze Studio„Won” Ryszarda Marka Wrońskiego  w Syrenie„Udając ofiarę” braci Presniakow w warszawskim… Dowiedz się więcej »Notes recenzencki

"Gra na zwłokę” wg prozy Janusza Andermana w opracowaniu scenicznym Lecha Raczaka jest dowodem, że legenda dodana do legendy może okazać się wydmuszką.  Dowiedz się więcej »Gra na zwłokę

Na afiszu w warszawskiej Syrenie widowisko Ryszarda Marka Grońskiego pod znaczącym tytułem „Won!". Skoro „won", wiadomo, o co chodzi. Będą wypraszać.

Dowiedz się więcej »Won! Grońskiego w Syrenie

Czarna komedia braci Presniakow obiegła już Europę, zrobiła furorę w Rosji, trafiła na ekran, a teraz – nareszcie – do Polski.
Dowiedz się więcej »Udając ofiarę

Udręki rozpaczy
albo dlaczego kochamy Irlandczyków

Kiedy w Polsce i na świecie trwa w najlepsze zabawa w dekonstrukcję, post-dramaturgię, rozbijanie resztek dialogu lub zacieranie granicy między widownią a sceną, Irlandczycy ze spokojem piszą sztuki wedle starej recepty psychologiczno-obyczajowego autentyzmu. I co więcej, sztuki te od kilku dobrych lat szturmem zdobywają polskie sceny. Dotyczy to zwłaszcza Martina McDonagha, którego kolejny dramat „Czaszka z Connemary” ma szansę się teatralnym przebojem (tak jak wcześniej „Kaleka z Inishmaan” i „Porucznik z Inishmore”). Kilka lat temu wartą odnotowania prapremierę „Czaszki” dał Teatr Lubuski, ale teraz pod mistrzowską batutą Kazimierza Kutza powstał prawdziwy aktorski koncert warszawskiego Ateneum.

Dowiedz się więcej »Czaszka z Connemary w Ateneum