Aktorskie koncerty i mistyfikacje
Ten sezon nie zapisał się jako czas wielkich wydarzeń. Obok kilku aktorskich koncertów dominowały jednak mistyfikacje, przedstawienia „zastępcze”, cierpiące na niedowład wyobraźni, temperatury, myśli.
Przemiana
Pierwszy spokojniejszy sezon po katastrofie, kiedy gwałtownie zmalała frekwencja w teatrach. Udało się zahamować dalszy spadek widowni, sytuacja uległa pewnej stabilizacji.
Kasa i widz
Nie był to sezon elektryzujących wydarzeń. Może to i dobrze. Oczekiwanie, że co roku nastąpi przełom, pojawią się nieznane lądy albo tajemnicze komety, jest marzeniem jałowym. W teatrze liczy się przede wszystkim ciągłość. Z tym nie było najgorzej.
Sezon 1991 1992
Raczej szaro
To nie był sezon olśniewających spektakli, ale sezon ważny i trudny. Recenzenci zgodnym chórem narzekali na miałkość propozycji artystycznych, jałowy repertuar. Teatr narzekał na brak pieniędzy, zmuszony do grywania najbardziej popularnego dramatu na polskiej scenie pod tytułem: „Teatr nieczynny”.
Sezon łabędziego śpiewu
Teatr Rozmaitości utracił status zespołu repertuarowego. Może dlatego, że pod nowym kierownictwem nie uciągnął nawet sezonu. „Solidarność” aktorów wszczęła protest, czymże jednak jest pisk myszy przy ryku lwa? Skoro zewsząd płynęły protesty, ostrzeżenia i żądania finansowe – oświadczenie grupy aktorów, w dodatku niezbyt chętnie popieranych przez kolegów z innych scen, musiało utonąć w niepamięci.
Diagnoza chorego rynku sztuki, opowieść o manipulacji i odkupieniu, ale przede wszystkim traktat o przemocy. Wszystkie te warstwy Kreacji obecne są w tym precyzyjnie skonstruowanym… Dowiedz się więcej »KREACJA