Sezon 1999 2000
Czas Grzegorzewskiego
Reforma administracyjna, zamieszanie organizacyjno-kompetencyjne i pustki w kasie sprawiły, że odbyło się w tym sezonie mniej premier, a z kalendarza wydarzeń zniknęły Warszawskie Spotkania Teatralne. Na pociechę otwarto piękną salę teatru szkolnego w Collegium Nobilium.
Sezon 1999- 2000
Premiery w poszczególnych teatrach
Sezon 1998 1999
Taka ballada…
To nie był najlepszy spektakl sezonu, ale z pewnego względu znaczący: Piotr Cieplak, przygotował w Teatrze Studio kolaż Taka ballada, będący ilustracją niewidocznych powiązań rozmaitych tekstów kultury – od Biblii po Kubusia Puchatka z Beckettem pośrodku. Dawało to niekiedy efekty subtelne i zabawne, czarowało poetyckim nastrojem, ale w gruncie rzeczy sprowadziło się do pokazu reżyserskiej żonglerki. Cieplak w sposób niezamierzony (?) opisał tym spektaklem toczący się żywioł zdarzeń kulturalnych, w tym i teatralnego sezonu: obok siebie bowiem powstają i gasną spektakle, na pozór istniejące osobno, ale w jakimś sensie zjednoczone momentem narodzin.
Sezon 1996 1997
Nie tylko śpiew nocy letniej
„Gazeta Stołeczna” (nr 181) przeprowadziła sondaż na temat teatralnych gustów publiczności warszawskiej. Jeśli wierzyć deklaracjom ankietowanych, co 5 warszawiak nie interesuje teatrem w ogóle, prawie co 2 bywa w teatrze raz w roku, co 4 parę razy w roku, a co dziesiąty utrzymuje, że raz w miesiącu.
Sezon 1995 1996
Molier i Szekspir w jednym stali domu
Nie po raz pierwszy w tym sezonie Jan Machulski, poszukując uporczywie współczesnej dramaturgii, sięgnął po pióro. Pisał świadomy możliwości swojej skromnej sceny przy warszawskiej ulicy Reja, gdzie na widowni mieści się około setki osób i gdzie zamiast inscenizacji musi przemówić aktor.