– Wiadomo, że horyzont się zbliża, ale to nie zakłóca mojej radości, że 80. urodziny, 17 czerwca br., znalazły się w moim zasięgu. Oczywiście, że gdybym jedynie obserwował świat i grę moich kolegów, byłoby mi bardzo smutno. Ale ja stale gram!!! – mówi IGNACY GOGOLEWSKI.
EUROPEJSKIE IMPRESJIE Polska prezydencja w Unii Europejskiej będzie inspiracją najnowszej wystawy w Muzeum Karykatury. Na ekspozycji będzie można obejrzeć prace dwunastu twórców: Juliana Bohdanowicza, Jacka… Dowiedz się więcej »W Muzeum Karykatury po europejsku
Tradycyjnie 15 czerwca (środa) rozpoczyna się kolejne święto Mozarta w Warszawie. Melomani będą żyli jego genialną muzyką przez 6 tygodni, do 26 lipca.
Na inaugurację (15 i 16 czerwca) wystawiony będzie jedno z najbardziej sztandarowych dzieł scenicznych ze skarbnicy spuścizny operowej Die Zauberflote (Czarodziejski flet)
O spektaklu „Balladyna” w Teatrze im. Juliusza Osterwy w Lublinie pisze Iwona Jędrzejowska
„Kasta la vista” w reż. Eweliny Pietrowiak w Teatrze Ateneum w Warszawie. Pisze Tomasz Miłkowski w Przeglądzie. Dowiedz się więcej »Uważaj na banki
Adonis ma gościa Freda Apke w Teatrze Roma dla dzieci i nie tylko – reżyserski debiut Jakuba Szydłowskiego.
Jak co roku na Tarczyńskiej, tym razem 12 czerwca od 12.00 do 19.00 trwać będzie święto Mirona Białoszewskiego. W załączeniu szczegółowy program MIRONALIÓW, m.in. o 17.00 spotkanie poświęcone pisarstwu Wojciecha Siemiona, autorowi książki z cyklu „lekcja czytania” o Mironie Białoszewskim. Dorobek pisarski W. Siemiona omawiać będąTomasz Miłkowski i Grzegorz Walczak. Czyta Stanisław Biczysko. Archiwalne nagrania W. Siemiona – Komentarz Henryk Malecha. Wystawa dorobku literackiego Wojciecha Siemiona.
O przyszłości teatru europejskiego debatowali w pięknej scenerii w patio Biblioteki Publicznej w hiszpańskiej Salamance (5 czerwca) zaproszeni przez dyrekcję festiwalu FACYL krytycy: Savas… Dowiedz się więcej »Przyszłość teatru w Europie
Ciemność. Zaczynają z niej dobiegać krzyknięcia, klaśnięcia, chrząknięcia, tupnięcia… Nagle snop światła wydobywa z mroku grupę osób-żywych instrumentów.
Ten minikoncert publiczność szczelnie wypełniająca widownię w Teatrze Imka nagrodzi brawami i pełnymi aplauzu okrzykami. Entuzjazm widzów, będzie towarzyszył wykonawcom przez cały 40-minutowy pokaz, a zakończy owacja na stojąco!
Dziś – 7 czerwca – rozpoczyna się wrocławska edycja projektu „Różewicz rozrzucony”. Zapraszamy do zapoznania się z CAŁYM PROGRAMEM przedsięwzięcia, które Wrocławski Teatr Współczesny przygotował wspólnie z Teatrem Nowym w Krakowie i Narodowym Instytutem Audiowizualnym w Warszawie.
Publikujemy rozmowę z Krystyną Skuszanką i Jerzym Krasowskim, którą dla „Trybuny” przeprowadził w marcu 1998 roku Tomasz Miłkowski.
– Minęło 45 lat od Państwa debiutu w Opolu. Był to debiut wyśmienity. Pani Krystyna po premierze „Sztormu”, pierwszej reżyserii w teatrze zawodowym, otrzymała nagrodę państwową, a okres kierowania przez Panią teatrem opolskim nazwany został czasem Przedświtu. Przedświtem tego wszystkiego, co się w teatrze polskim potem wydarzyło. Pamiętajmy, że był to rok 1953.
Zmarła KRYSTYNA SKUSZANKA (ur. 1924), reżyser, dyrektor teatrów, pedagog, profesor nadzwyczajny PWST. Tuż po studiach reżyserskich została kierownikiem artystycznym Teatru w Opolu. Potem… Dowiedz się więcej »Krystyna Skuszanka nie żyje
Ambasada Republiki Litewskiej w Rzeczypospolitej Polskiej oraz Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu i Wrocławskie Towarzystwo Przyjaciół Teatru byli gospodarzami spotkania o litewskim teatrze jednego aktora, które odbyło się w Litewskim Centrum w Warszawie 30 maja. Podczas spotkania zaprezentowana została 7 z kolei książka z serii „Czarna książeczka z Hamletem”, poświęconej artystom związanym ze sceną jednoosobową, z udziałem jej bohaterki, litewskiej aktorki Birutė Mar i autorki Lucii Armonaitė
BIRUTĖ MAR. BEZ MASKI
BIRUTĖ MAR. BE KAUKĖS
BIRUTĖ MAR. UNMASKED
Scena z Mewy w Teatrze Narodowym w reżyserii Agnieszki Glińskiej: Joanna Szczepkowska (Irina Arkadina) i Modest Ruciński (Konstantin Trieplew).
Agnieszki Glińskiej laboratorium psychiki
O jej drodze artystycznej zadecydował debiut warszawski, Jordan Moiry Buffini i Anny Reynolds w Teatrze Powszechnym w Warszawie (1996), monodram Doroty Landowskiej. Spektakl stał się świadectwem jej umiejętności pracy z aktorem – wykształcenie aktorskie Glińskiej było w tym zapewne pomocne – we wspólnym poszukiwaniu scenicznej prawdy. W sukces projektu nie wierzono: „w Powszechnym wszyscy patrzyli na nas bez przekonania, z politowaniem: 'a dziewczynki robią sobie monodram’. Nikt nie przypuszczał, jaką to może mieć siłę” – wspominała po latach Glińska, która potem parę razy podjęła się reżyserii monodramu z równie dobrym skutkiem (Goła baba z Joanną Szczepkowską, Powszechny, 1997, Święty Mikołaj Connora McPhersona z Janem Englertem, Ateneum, 1999).
Dowiedz się więcej »Agnieszki Glińskiej laboratorium psychiki
26 maja po spektaklu Mewy na Scenie przy Wierzbowej Teatru Narodowego AGNIESZKA GLIŃSKA odebrała Nagrodę im. Tadeusza Żeleńskiego-Boya za wybitne osiągnięcia rezyse4rskie, ze szczególnym uwzględnieniem inscenizacji sztuk Antona Czechowa na deskach Teatru Współczesnego i Narodowego.
Zaproponowano mi stworzenie własnego działu w serwisie, z którym współpracuję. To dość nietypowy dział, bo zajmujący się różnymi sytuacjami kryzysowymi. Początkowo miały to być tylko artykuły, potem pomyślałam, żeby to jakoś powiązać z teatrem no i wyszło coś, co nazywa się „Na scenie życia”. Odwołując się do teatru i literatury będę analizować różne sytuacje kryzysowe. Jako pierwszy na tapetę poszedł… gwałt.
Jeszcze za czasów PRL pewien reżyser teatralny mówił: „Robię sztuki delikatesowe”. Widząc zdziwione spojrzenia, wyjaśniał z nieco cynicznym uśmiechem: „Kończą się przed 21., aktorzy zdążą jeszcze po pół litra do delikatesów”.