Wykonaj szybkie vavada logowanie, aby uzyskać dostęp do swojego konta i ulubionych gier. Bezpieczna platforma z szybkimi wypłatami, szeroką ofertą slotów i całodobowym wsparciem dla polskich graczy.
Alternatywny kulturalno- rekreacyjny projekt przeznaczony dla dzieci i młodzieży spędzających wakacje w mieście. Zakładamy codzienne propozycje dla dzieci w teatrze, pomieszczeniach Teatru Konsekwentnego, na dziedzińcu przed teatrem
Dowiedz się więcej »LATO W KONSEKWENTNYM KONESERZE DLA DZIECI I MŁODZIEŻY
Horacy pisze Hamleta
„Hamlet” w reż. Macieja Englerta w Teatrze Współczesnym w Warszawie. Pisze Tomasz Miłkowski w Przeglądzie.
Dlaczego Horacy opowiada nam tę historię? Bo to Horacy właśnie (Wojciech Żołądkowicz), zgodnie z wolą reżysera, ale też Szekspira, a więc i samego Hamleta, odtwarza historię jego tragicznych losów.
Opowieść o najinteligentniejszym w historii teatru i dramatu bohaterze toczy się wartko od początku do końca, wyłuskując po drodze wątpliwości i mroczność decyzji podejmowanych nie tylko przez Hamleta, ale i przez jego najbliższych. I jedno pozostaje pewne – że raz jeszcze przypomniana walka Hamleta o naprawę świata, który wypadł z formy, choć od początku daremna, była, jest i będzie natchnieniem niepokornych duchów.
10, 11 lipca 2012 na Scenie Przodownik pożegnanie tytułu. Sztukla Magdaleny Fertacz ABSYNT, ktorej prapremiera 21 listopada 2005 roku zainaugurowała prezentacje w Laboratorium Dramatu zagrana będzie po raz ostatni. Dowiedz się więcej »ABSYNT w Przodowniku PO RAZ OSTATNI
TVP Kultura informuje:
W sierpniu kontynuujemy wakacyjny cykl spotkań z gwiazdami polskiego kina i teatru. Bohaterami sierpniowych Tygodni z Gwiazdą będą: Grażyna Szapołowska, Olaf Lubaszenko, Anna Dymna i Zbigniew Zamachowski. W ramach pasma emitowanego wieczorami od poniedziałku do piątku przypominamy ich wybitne kreacje aktorskie w polskich filmach oraz programy publicystyczne i widowiska artystyczne z udziałem gwiazd.
W lipcu i w sierpniu gramy na PLACU KONSTYTUCJI oraz przed OCH-TEATREM.
Propozycja teatru na wakacje. Teatru ulicznego czy wręcz chodnikowego, lecz nie tego z efektami, inscenizacją, pomysłami widowiskowymi, ale teatru prostego w najlepszym znaczeniu tego słowa, proponującego przechodniom zwykłe słowo, historię, bezpośredni dialog. Teatru ofiarowującego aktorów z ich umiejętnościami zainteresowana słuchaczy, zagrania problemu, postaci, charakteru. Tylko tyle i aż tyle. To także teatr dostępny dla każdego. Wstęp na wszystkie spektakle plenerowe jest bezpłatny. Przestawienia odbywają są w lipcu i sierpniu codziennie (poza deszczowymi dniami), o godzinie 17.00, a w weekendy o godzinie 15:00.
Dowiedz się więcej »PLENEROWE SPEKTAKLE Teatru Polonia i Och-teatru 2012 r.
„Kopenhaga” w reż. Waldemara Krzystka w Teatrze IMKA w Warszawie. Pisze Tomasz Miłkowski w Przeglądzie.
To nie są czasy sprzyjające dramatom filozoficznym – za dużo stów, za dużo do myślenia, za mato do pokazywania. Tak przynajmniej sądzą dyrektorzy teatrów, którzy dawno przestali wierzyć w inteligencję publiczności. Ale nie Karolak, który w swoim prywatnym teatrze znalazł miejsce dla „Kopenhagi”, niedocenianego w Polsce dramatu Michaela Frayna (wielbionego za farsę „Czego nie widać”). Dowiedz się więcej »Niepewność
Spektakl teatru jednego aktora KRZYSZTOFA GRABOWSKIEGO, zainspirowany „Piaskownicą” Michała Walczaka. Ze słynnego już dramatu, który nierozerwalnie wręcz kojarzy się z dwójką głównych bohaterów, została wyrzucona Miłka.
Pozostał Protazek.
Sam sobie.
Próbuje on walczyć, ale sam nie wie o co. Próbuje walczyć, ale nie wie dla kogo. Walczy, choć nie ma nawet z kim. Chce krzyczeć i nie ma na kogo. Sam nie wie, gdzie jest, kim jest i nie wie, czy kogokolwiek to interesuje.
Dowiedz się więcej »„Miłka” Michała Walczaka w gdańskim Teatrze w Oknie
Monodram Janusza Stolarskiego Orfeusz i Eurydyka zdobył złoty medal na 35. Międzynarodowym Festiwalu Monodramów w Belgradzie. Spektakl zdobył także specjalną nagrodę za inwencję twórczą, którą przyznaje Wydział Kreatywności Akademii Teatralnej.
Dowiedz się więcej »Belgrad. Janusz Stolarski ze złotym medalem za monodram
Dziękuję, że ktoś w końcu pomyślał o nastolatkach. O tych, co z młodzieńczą wyniosłością mijają Teatr dla DZIECI i Młodzieży, a Metro widzieli już zbyt wiele razy… Wyreżyserowana przez czeskiego twórcę Jakuba Kroftę w Teatrze na Woli adaptacja Madame Antoniego Libery, to historia tylko pozornie łatwa, miła i przyjemna… taka, na którą młodzież przyjść zechce. Spotka się jednak ze zmuszającą do myślenia opowieścią o umykaniu naiwności i wchodzeniu w dorosłość, z jej wielkimi pragnieniami i ucieczką przed bylejakością.
Rozmowa z Witoldem Zandfosem, architektem i artystą malarzem z Paryża.
Jak to jest, gdy architekt zostaje malarzem?
Można by powiedzieć inaczej: jak to niedoszły malarz został architektem. Studiowałem na Wydziale Architektury Warszawskiej Politechniki, skąd po trzech latach mnie wyrzucono. Nie zdałem egzaminu z matematyki, konkretnie nie wykazałem się znajomością całek. Do tej pory nie wiem, co to są całki, choć jako architekt przepracowałem we Francji wiele lat. Pokonały mnie więc całki, groziło mi wcielenie w szeregi wojskowe na co nie miałem ochoty. Na szczęście dostałem się do Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie na Wydział Architektury Wnętrz. Tam spotkałem p. Bohdana Urbanowicza i zabrałem się do malarstwa.
W Teatrze Na Woli odbędzie się prapremiera spektaklu według powieści „Madame” Antoniego Libery. Autorką adaptacji jest Maria Wojtyszko, reżyseruje Jakub Krofta, w roli Madame wystąpi Aleksandra Bożek. Spektakl, 7 lipca 2012, otworzy V Letni Przegląd Laboratorium Dramatu. Dowiedz się więcej »Premiera Madame w Teatrze na Woli
8 lipca w OCH-TEATRZE polska prapremiera komedii Grahama Linehana „Trzeba zabić starszą panią”, powstałej na podstawie wcześniejszego scenariusza filmowego. W roli tytułowej damy Barbara Krafftówna. W charakterze reżysera debiutuje zaś Cezary Żak. Dowiedz się więcej »Trzeba zabić starszą panią w Och-teatrze
Instytut im. Jerzego Grotowskiego zaprasza do Kina w Przejściu – letniej odsłony Kina Teatralnego. W lipcu zaprezentowane zostaną fragmenty spektakli teatru tańca Piny Bausch, Sashy Waltz, Wima Vandekeybusa oraz Lloyda Newsona. Pokazy filmowe odbędą się równolegle pod gołym niebem w Przejściu Żelaźniczym 4 oraz po raz pierwszy w kawiarni CaféTHEA. Wstęp wolny.
Trwa ożywiona wymiana zdań po głośnym proteście artystów teatrów wobec niepolityki kulturalnej części samorządów, ogłoszonym w trakcie Warszawskich Spotkań Teatralnych, a ponownie wzmożona po decyzji Rady Warszawy o połączeniu Teatru na Woli i Teatru Dramatycznego i mianowaniu na stanowisko dyrektora połączonych instytucji (wraz ze sceną Przodownik, d. Laboratorium Dramatu) Tadeusza Słobodzianka. Wyczerpano bodaj wszystkie argumenty, ale warto przypomnieć felieton Tomasza Miłkowskiego z majowego numeru miesięcznika „Tak Po Prostu ” – pt. Widz nie jest klientem.
„W mrocznym mrocznym domu” w reż. Grażyny Kani w Teatrze Narodowym w Warszawie. Pisze Tomasz Miłkowski w Przeglądzie.
Symboliczny sens tego dramatu został wyłożony w sugestywnej scenografii: horyzont sceny zajmuje ściana bluszczu, odgradzająca bohaterów od świata zewnętrznego niczym mury więzienia, ale też unaoczniająca, że bluszczowatość jest cechą charakterystyczną jednego z bohaterów, Drew (Marcin Przybylski), który wciąż domaga się opieki od brata, Terry’ego (Grzegorz Małecki). Znakiem wnętrza Terry-’ego jest chrzęszczący żwir, którego gruba warstwa zajmuje powierzchnię sceny. Jest to symbol wewnętrznego poranienia, cierpienia.
Jeszcze nie czytaliśmy synowi książek Stiana Holego o Garmannie, ale zanim wybraliśmy się do Teatru Baj na Świat Garmanna, przeczytaliśmy opis spektaklu. Komentarz Antka po wyjściu z teatru: „Mamo, myślałem, że to o Garmannie, który boi się pójść do szkoły, a Garmann nie tylko poszedł do szkoły, on jeszcze urósł i całował się z dziewczyną…”.
Instynkt gry, spektakl dyplomowy wyreżyserowany przez Waldemara Zawodzińskiego, zrealizowany we współpracy z Teatrem im. Stefana Jaracza w Łodzi, to popis talentu i warsztatu studentów Wydziału Aktorskiego łódzkiej PWSFTviT.
Dowiedz się więcej »Czy mamy jeszcze odwagę pytać o sens życia?
Monodramu Ala za elementarza słucha się… Tak. Słucha się jak opowieści babci, która dobrze pamięta kształt dziewczęcych warkoczyków na swojej głowie, a niedowidzi dzisiejszej siwizny. Żyje starymi wspomnieniami, tylko zapomniała dzisiaj wyjść na krótki spacer… Opowieść kobiety, która na to, co stało się częścią jej dziecięcego świata, wciąż patrzy oczyma dziecka i czuje nie tylko zapach niemieckich oficerek, ale i ciepło swojego chomika… Dowiedz się więcej »Babcia Ala