Wykonaj szybkie vavada logowanie, aby uzyskać dostęp do swojego konta i ulubionych gier. Bezpieczna platforma z szybkimi wypłatami, szeroką ofertą slotów i całodobowym wsparciem dla polskich graczy.
W bydgoskim Teatrze Polskim 16 stycznia zobaczymy Grona gniewu Johna Steinbecka – czyż to kiedyś nie była lektura szkolna? Reżyseria, scenografia, kostiumy: Paweł Wodziński.
Wystąpią: Grzegorz Artman, Beata Bandurska, Paweł L. Gilewski, Marian Jaskulski, Marta Malikowska, Alicja Mozga, Roland Nowak, Jerzy Pożarowski, Martyna Peszko, Małgorzata Trofimiuk, Jakub Ulewicz, Piotr Wawer Jr., Marcin Zawodziński.
Czterdzieści lat temu Jarosław Iwaszkiewicz opublikował felieton na łamach „Twórczości” poświęcony niezwykłej roli Magdy Teresy Wójcik, która zachwyciła go jako Joanna d’Arc w spektaklu telewizyjnym… Dowiedz się więcej »Jarosław Iwaszkiewicz o krytyce
Z prawdziwą radością otwieramy trzecią już edycję Konkursu im. Andrzeja Żurowskiego na recenzję dla młodych krytyków teatralnych (do 35. roku życia). Profesor Andrzej Żurowski zapewne byłby niezmiernie rad, że jego imię patronuje twórczości młodych znawców i miłośników teatru. Zawsze się niepokoił o przyszłość krytyki teatralnej, a ten konkurs bez wątpienia służy wspieraniu działań krytycznych młodych i aktywnych recenzentów.
Dwie pierwsze edycje przyniosły na tyle obiecujące wyniki, że inicjatorzy konkursu, Prezydent miasta Gdyni dr Wojciech Szczurek, Marszałek Województwa Pomorskiego Mieczysław Struk i Klub Krytyki Teatralnej /Polska Sekcja Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Teatralnych (AICT) zdecydowali się wpisać to przedsięwzięcie do kalendarza wydarzeń kulturalnych właśnie rozpoczynającego się roku 2016.
Na koniec roku wracam do KORDIANA w inscenizacji Jana Englerta w Teatrze Narodowym, który aż natrętnie rezonuje ze współczesnością. Kwestia Szatana – „Jak się rozejrzeć, wszystkie takie same” nie chce odkleić się od pamięci. Oto poszerzona wersja recenzji opublikowanej wcześniej na łamach tygodnika „Przegląd”:
Kordian, czyli Polacy
Takie przedstawienie zdarza się raz na dziesięć lat albo i rzadziej. Przedstawienie, które podtrzymuje wiarę, że teatr nadal jest zdolny wadzić się z tym, co najważniejsze, że posiada wewnętrzne siły, dające szansę tworzenia wielkich, sugestywnych wizji. Tak jest tym razem. Inscenizacja „Kordiana” wedle scenariusza i w reżyserii Jan Englerta w Teatrze Narodowym, przygotowana z myślą o jubileuszu 250-lecia teatru, jest takim właśnie wyjątkowym przedstawieniem. Choć jubileuszowe, to nie ma nic wspólnego z okolicznościową celebrą. Żywe, nawet drapieżne, teatralnie zachwycające i mądre.
Ukazało się 12. wydanie półrocznika AICT, „Critical Stages” pod redakcją prof. Savasa Patsadalisa, dostępne pod adresem; www.critical-stages.org Zapraszamy do lektury!
Nie mamy nic do stracenia, Bal wszystkich świętych to przeboje Koncertu Sylwestrowego w Teatrze Muzycznym w Gdyni. Dwudziestoletnia tradycja zobowiązuje. Publiczność lubi się bawić przy znanych przebojach musicalowych. Koncert będzie powtarzany przez kilka dni. Ale równocześnie w repertuarze styczniowym wszystkie spektakle, które cieszą się popularnością.
Kumernis, czyli o tym, jak świętej panience broda rosła – wydarzeniem artystycznym
Agata Duda-Gracz stworzyła w Teatrze Muzycznym w Gdyni widowisko najwyższej klasy. Spektakl totalny, w którym jedna z najciekawszych twórczyń polskiego teatru plastycznego, jest autorką scenariusza, reżyserem, scenografem i twórczynią kostiumów. Kumernis, czyli o tym, jak świętej panience broda wyrosła może jedynie zdziwić tych, którzy uważają, że w Muzycznym gra się tylko łatwe, ckliwe i banalne, po prostu wpadające w ucho, musicale. Dowiedz się więcej »Dwie prapremiery w Teatrze Muzycznym w Gdyni. Artystyczna uczta i sentymentalny melodramat.
„PŁATONOW”, reż. Konstantin Bogomołow, Narodowy Stary Teatr:
Czechowowi nic nie grozi. Ustanowił wzorzec portretu psychologicznego w teatrze. Bohaterowie twórcy „Wiśniowego sadu” i „Płatonowa” bawią się w cierpienie, ponieważ cierpią naprawdę, nie potrafią jednak zdefiniować, dlaczego tak jest, skąd się to bierze, skąd cała ta nostalgia. Zagadują małe dramaty, zapijają je herbatą, leniuchują i dedukują. Nuda jest częścią egzystencji, dobrym wytłumaczeniem bezwładu.
W najnowszej adaptacji „Płatonowa” w reżyserii Konstantina Bogomołowa bezwład „czechowowskich ludzi” niewiele ma w sobie wdzięku, budzi jednak nie tyle sprzeciw, co zrozumienie. Oni to my. Bezkształtni, bezpłciowi, z wyjałowioną fantazją. „Płatonow” w reżyserii Bogomołowa także śmieszy, ale od dawna nie miałem w teatrze poczucia, że uśmiechnięty grymas części widowni brzmi brutalnie, autoironicznie. Samo-obnażenie.
Dowiedz się więcej »Z fotela Maciejewskiego: UFO NASZE CODZIENNE
W 30. rocznicę premiery monodramu „Kontrabasista”, 24 lutego 2015, Jerzy Stuhr zagrał swój legendarny spektakl w krakowskim studiu radiowym. Obok widowni zgromadzonej w radiu towarzyszyło mu 60 tysięcy słuchaczy.
To wtedy pomyślał po raz pierwszy, aby opisać swoją wędrówkę z kontrabasem, swoją wielką przygodę życiowa, jaką miał stać się ten tekst Patricka Süskinda w tłumaczeniu Barbary Wożniak. Jak pomyślał, tak zrobił. We wstępie do książki „Ja kontra bas”, która wkrótce powstała, poświęconej związkowi z kontrabasem, artysta wyliczył, że ponad 700 spektakli wykonanych przez niego, a poprzedzających wspomniany przekaz radiowy, oznaczałoby 49 dni grania bez przerwy. „W wypadku Kontrabasisty – sumował swoje doświadczenia Stuhr – czas pokazał fenomen tego przedstawienia”.
Danuta Szaflarska wystąpi gościnnie w głównej roli w premierze „Sklep przy głównej ulicy” w reżyserii Łukasza Kosa w Teatrze Żydowskim w Warszawie. Premiera odbędzie się 15 stycznia 2016 roku w ramach obchodów jubileuszu 65-lecia Teatru Żydowskiego.
Akcja dzieje się w 1942 roku w małym miasteczku w Słowacji. Żydówka Lautmanowa (w tej roli Danuta Szaflarska) prowadzi sklep. W ramach państwowej aryzacji biedny stolarz przejmuje jej majątek, czego głucha, starsza pani nie rozumie. Represje wobec Żydów zaostrzają się…
Dowiedz się więcej »SKLEP PRZY GŁÓWNEJ ULICY w Teatrze Żydowskim
Ostatni spektakl w roku i zarazem najważniejszy – „Wesele” Stanisława Wyspiańskiego w reżyserii Jakuba Roszkowskiego, scenografii Macieja Chojnackiego, w dźwiękach Michała Siwaka (fot. Przemysław Bator). Krakowsko – kantorowski podmuch teatralnego ducha na scenie lubelskiego „Andersena”.
Lublin, 19 grudnia 2015r., Starówka – szaro, mroźno – plusznie, już mrocznie. Dwie godziny temu Plac po Farze i okolice wibrowały tornadem głosów: „Wolność dla demokracji! Demokracja wolności! Brońmy swoich praw i swobód”. Stukając podeszwami, lekko spóźniona aż nazbyt boleśnie zdaję sobie wagę z doniosłości i ważności chwili. Skupiona czekam na pierwszy dźwięk, słowo. Ukochane, znane pozornie co do zgłoski i atomu scenicznego kurzu, piąte widziane w życiu, pierwsze tak niezwykłe i niecodzienne – „Wesele” Stanisława Wyspiańskiego. Wygłaszanie ze sceny tych słów w tym określonym momencie czasu i rzeczywistości jest co najmniej aktem heroizmu przemieszanego z kaskaderką. Przecież ten tekst, odpowiednio i w pełni zrozumiany i zinterpretowany jest groźniejszy niż koktajle Mołotowa w rękach skrajnych ekstremistów! Jednocześnie zdaję sobie sprawę, jak bardzo jest „tu i teraz” konieczny, niezbędny, niezastąpiony.
W Teatrze Wybrzeże trwają próby do KREACJI Ireneusza Iredyńskiego. Spektakl reżyseruje Jarosław Tumidajski, scenografię przygotowuje Mirek Kaczmarek. Planowana premiera – 16 stycznia 2016 roku w Czarnej Sali im. Stanisława Hebanowskiego.
W KREACJI Iredyński podejmuje temat twórczości, tworzenia. Zastanawia się, czy prawdziwe dzieło sztuki może powstać na zamówienie, czy jest to raczej produkt niczym nieskrępowanego, niekontrolowanego natchnienia – natchnienia bliskiego chorobie, może nawet psychozie. KREACJA to bluźniercza Księga Rodzaju, to szydercza Droga Krzyżowa. To współczesny, kameralny FAUST à rebours, echo PIGMALIONA. To sztuka fascynująca i boleśnie prawdziwa.
W ramach obchodów swojego 65 lecia Teatr Żydowski zaprasza na ostatnią w tym roku premierę pod tytułem „Coś jeszcze musiało być…”. Będzie to spektakl na podstawie tekstów Hanny Krall z muzyką Jerzego Satanowskiego. Wyreżyseruje go Izabella Cywińska (na zdj.). Premiera odbędzie się w piątek 18 grudnia 2015.
Izabella Cywińska od dawna przymierzała się, by przenieść na scenę opowiadania Hanny Krall. Raz tylko zaadaptowała jej teksty, realizując „Drugą matkę” dla Teatru TV (1999).
Dowiedz się więcej »Premiera sztuki Izabelli Cywińskiej w Żydowskim
W osobliwy sposób uczcił 250. rocznicę urodzin Teatru Narodowego w Warszawie Dariusz Kosiński, performatolog (dawniej: teatrolog) z Uniwersytetu Jagiellońskiego, pełniący również obowiązki zastępcy dyrektora Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego. Otóż na portalu tegoż Instytutu (e-teatr) pomieścił felieton Jubileusz. Kulminacja, w którym dał wyraz swej niechęci wobec jubileuszowej premiery Kordiana w reżyserii Jana Englerta.
„Parapetówka” na motywach „Berka” Marcina Szczygielskiego, w reżyserii i adaptacji Ewy Błachnio. Czyli jak średnią książkę zaadaptować na wielce pechowy tekst sceniczny, by (po wielkich przebojach!) stworzyć kameralne teatralne cacuszko.
Najpierw był tekst przysłany mi przez Grześka Kempinsky’ego. Świetny, nośny, zabawny, empatyczny; tylko czekać dnia premiery. Wtedy zaczęły się schody: dwóch kolejnych reżyserów „poległo pod ciężarem zadania”. Wtedy przyszła z odsieczą Kobieta imieniem Ewa. Błachnio zresztą. Szczupła, wręcz filigranowa, wysoka, z kabaretowym zacięciem i swoistą vis comica (choć nie na pierwszy rzut oka widoczną).
Dowiedz się więcej »Łaknąć, czyli nieznośne współistnienie samotności
Jeszcze dzisiaj zobaczyć można w Teatrze Narodowym w Warszawie „Naszą klasę” Tadeusza Słobodzianka po litewsku. Kto się zagapił wczoraj, niechaj się śpieszy i przybywa dzisiaj.
Wczorajszy spektakl zakończył się owacją na stojąco, mimo kłopotów z polskimi napisami, które – niewiele brakowało – udaremniłyby wykonanie drugiej części. Widzowie czekali cierpliwie na usunięcie usterek, ale opłacało się.
Tomasz Miłkowski pisze o spektaklu „Krzyczcie, Chiny” na łamach „Przeglądu”:
Tak nie nazwał tego spektaklu Paweł Łysak, choć mógłby, bo jego temat, krzywda najuboższych i bezbronnych (ale do czasu) ma wymiar uniwersalny. Nigdy wcześniej w Polsce nie drukowany, a wystawiany trzykrotnie przed wojną przez Leona Schillera, dramat Siergieja Trietjakowa Krzyczcie, Chiny! pojawił się na afiszu Teatru Powszechnego w Warszawie, nawiązując bodaj do najgłośniejszego zdarzenia międzywojennego teatru politycznego. Premiery we Lwowie, Łodzi i Warszawie spotkały się wówczas ze wściekłym atakiem prawicy, reżysera wyzywano od bolszewików, choć recenzenci, niezależnie od poglądów politycznych, często nie podzielając wymowy agitki, wyrażali podziw dla kunsztu inscenizacyjnego wielkiego reżysera.
Jedna z najwybitniejszych tragedii Williama Szekspira na scenie Teatru Polskiego. Reżyseruje legenda europejskiej reżyserii teatralnej – Jacques Lassalle. W roli głównej Andrzej Seweryn. Spektakl (premiera w kwietniu 2014) wrócił na afisz Teatru Polskiego. Można go było oglądać 5 i 6 grudnia 2015, a w styczniu Teatr zaprasza na spektakle 12, 13 i 14.
Łukasz Maciejewski od trzech lat jest stałym wykładowcą na Wydziale Aktorskim Szkoły Filmowej w Łodzi, jednej z najlepszych uczelni artystycznych na świecie, od lat zwyciężającej w rankingach opiniotwórczych magazynów.
Absolwentami łódzkiej „Filmówki” są między innymi Andrzej Wajda, Wojciech Jerzy Has, Roman Polański, Krzysztof Zanussi czy Krzysztof Kieślowski.
Autorski program edukacyjny Łukasza Maciejewskiego doczekał się wyjątkowego wyróżnienia od władz uczelni. Tarnowski krytyk otrzymał bowiem właśnie jedno z najbardziej prestiżowych wyróżnień szkoły: przyznaną przez Rektora Nagrodę I Stopnia Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi „za wyróżniającą się pracę zawodową w roku akademickim 2014/2015”.
Dowiedz się więcej »Łukasz Maciejewski z Nagrodą I stopnia Szkoły Filmowej w Łodzi
Rok obchodów 250-lecia Teatru Publicznego w Polsce dobiegł końca i 4 grudnia w Teatrze Stanisławowskim w Starej Pomarańczarni w Łazienkach, w miejscu nasączonym teatralną historią i symboliką odbyła się stosowna uroczystość.
Gospodarzami byli: wciąż nowa, ale już dobrze oswojona z funkcją dyrektora Instytutu Teatralnego Dorota Buchwald oraz jej z-ca d/s programowych Dariusz Kosiński.
Kto powinien stać na czele instytucji artystycznej?Artysta czy menadżer? Po naradzie w ZASP-ie zastanawia się Tomasz Miłkowski:
To pytanie, jak powracająca melodyjka powraca w dyskusjach środowiskowych, zwłaszcza wśród ludzi teatru. Nie wiadomo bowiem – nie ma tu ustalonych jednolitych kryteriów i nawet nie wiadomo, czy takie być powinny – kto jest pożądanym zwycięzcą rozpisywanych konkursów na dyrektora teatru: artysta czy menadżer? Reżyser czy geolog, choreograf czy inżynier? Pytania można mnożyć, ale nie rzecz w takich czy innych zgrabnych figurach stylistycznych, ale o namysł, kto jest gwarantem poziomu artystycznego teatru. Wiadomo, że każdy mówiąc o Teatrze Narodowym w Warszawie nie wskaże dyrektora-menadżera Krzysztofa Torończyka, ale Jana Englerta jako lidera tej sceny. Już nieco inaczej będzie i bardziej zawile w przypadku Teatru Polskiego im. Arnolda Szyfmana, w którym funkcję dyrektora pełni artysta, Andrzej Seweryn [na zdj.]. Mimo to dyrektor pracuje z pomocą dwóch zastępców, jednego d.s. artystycznych (jest nim Jarosław Gajewski) i drugiego d.s. administracyjnych. W tym przypadku mamy więc do czynienia z duumwiratem kierownictwa artystycznego.