Yorick nr 13 (czerwiec 2007)

Dorównać życiu
Marzenie ściętej głowy: dorównać życiu! Teatr zawsze chciał nadążyć za biegiem wypadków, a nawet je wyprzedzić.
Dowiedz się więcej »Pamiętnik teatralny (maj 2007)

Panie redaktorze,
kilka miesięcy po pięcioletniej przerwie i po doskonalej interpretacji “Dame aux camellias”… Isabelle Adjani powróciła na scenę teatru “Marigny” w sztuce Wolfganga Hildesheimera ”Ostatnia noc Marie Stuart”.
Dowiedz się więcej »Królowa ADJANI w teatrze Marigny

Uroczystościom związanym z wręczeniem Europejskich Nagród Teatralnych w Salonikach (26-29 kwietnia) towarzyszyło seminarium zwołane przez AICT/IACT pod hasłem „Nagrody – kto je potrzebuje”. Wystąpienia wprowadzające do dyskusji można znaleźć na oficjalnej stronie AICT:  www.aict-iatc.org
Publikujemy odezwę poprzedzająca seminarium, a także polskie wersje wystąpień Iana Herberta i Kim Yun Cheola oraz poszerzoną wersję wystąpienia Tomasza Miłkowskiego w języku angielskim.

Dowiedz się więcej »Komu nagrody, komu?

Wystąpienie powitalne podczas kolokwium AICT w Salonikach.
Dowiedz się więcej »Nagrody, zagajenie dyskusji

Wystąpienie podczas seminarium AICT w Salonikach. Dostępne w wersji angielskiej na witrynie międzynarodowej IACT/AICT
Dowiedz się więcej »Nagrody. Kto je potrzebuje?

Głos w dyskusji podczas kolokwium AICT w Salonikach w trakcie spotkania z okazji Europejskiej Nagrody Teatralnej.
Dowiedz się więcej »Prizes – why not?

Teatr Nowy im. Tadeusza Łomnickiego w Poznaniu 27 kwietnia 2007 został przyjęty do grona pełnoprawnych członków European Theatre Convention (ETC), jednej z dwu najbardziej prestiżowych i odgrywających najistotniejszą rolę w świecie teatralnym organizacji.
Dowiedz się więcej »Teatr Nowy z Poznania w ETC

Przemówienie akcesyjne Janusza Wiśniewskiego wygłoszone podczas Zgromadzenia Generalnego European Theatre Convention 27 kwietnia 2007 r. w Salonikach.
Dowiedz się więcej »Przystępując do Konwencji Europejskich Teatrów

Czy teatr południowokoreański idzie własną drogą kraju o historii liczącej 5 tysięcy lat, czy też ulega globalizacji? Czy separuje się, czy zbliża do reszty świata? Co ma do zaoferowania swojej publiczności? Międzynarodowe festiwale teatralne, organizowanie w Seulu od 1978 roku, zdają się świadczyć, że Korea chce być bliżej świata. Ale też nie chce rezygnować z własnych tradycji.

Dowiedz się więcej »Koreańczyk w teatrze. Godot i szamanka

Rozmowa z Krzysztofem Globiszem.
Dowiedz się więcej »Jaka publiczność, tacy aktorzy. Pomór na autorytety

Na stronie internetowej www.barcis.pl witają nas takie oto sympatyczne słowa aktora: Niech wam będzie dobrze na świecie…
Dowiedz się więcej »Teatr ma przedziwny smak – rozmowa z Arturem Barcisiem

Od pewnego czasu trwają starania, by jeden ze skwerów warszawskiego Śródmieścia nosił imię wspaniałej i – niestety – po części zapomnianej, polskiej aktorki, Elżbiety Barszczewskiej. Wspierają je zarówno Teatr Polski, z którym Aktorka  przez lata była związana, jak i polska sekcja A.I.C.T. – Klub Krytyki Teatralnej.
Elżbieta Barszczewska pisała dziennik, który znajduje się w posiadaniu Rodziny Aktorki. Jak dotąd żadna instytucja zajmująca się historią polskiego teatru nie wykazała zainteresowania tym zapisem. Poniżej – fragment z dziennika.
Dowiedz się więcej »Elżbiecie Barszczewskiej pro menoria

„Graj, cho­lero – mówiła moja matka – bo nie wiadomo z czego chleb będziesz jadł". Grałem zatem. Dla siebie. Dla niej. Dla tego chleba w przyszłości – opowiadał Andrzej Kurylewicz z okazji któregoś naszego spotkania. Zaczynał wcześnie, bo miał wówczas dopiero 5 lat.
Dowiedz się więcej »Andrzej Kurylewicz – kompozytor, pianista, jazzman

O takich artystach zwykło się mówić: aktor charakterystyczny. A że Jan Kociniak obdarzony był przez naturę  siłą komiczną, na całe lata zajął miejsce w filmie, telewizji i teatrze jako specjalista od uśmiechu.
Dowiedz się więcej »Jan Kociniak

Gdyby tak można pójść sobie do teatru i wypożyczyć chociaż na trochę… Anioła Stróża. Z telefonem komórkowym… Byłabym pierwsza w zapewne niebywale długiej kolejce!
Dowiedz się więcej »Poproszę o Anioła Stróża

WIĘCEJ NIŻ BAJKA, WIĘCEJ NIŻ TEATR

Niewidzący. Niedowidzący. Wsłuchani w siebie. W przestrzeń. W słowa. Wyczuwający kształty, formy, odległości innymi zmysłami. Wnikliwie, wrażliwie, dotkliwie. Zapamiętujący gesty, których nie widzą, kroki, które tylko słyszą, kształty, których dotykają. Dowiedz się więcej »Dzikie łabędzie – w teatrze Artura Dziurmana

Publikujemy dramat Mario Frattiego w wersji oryginalnej (Copyright autora). Wcześniej opublikowaliśmy w numerze 3 Yoricka jednoaktówkę tegoż autora "Ślepota" ("Blindness") w tłum. Tomasza Miłkowskiego.
Dowiedz się więcej »A.I.D.S. – nowy dramat Mario Frattiego

Gdzie dwóch się bije, tam trzeci korzysta?
Minęło sto lat, a wszystko wygląda tak, jakby dziś podglądać przez dziurkę od klucza. Rodzina. Romans. Dziecko. I oczywiście puenta, którą wysnuwa Giovanny Castellanos – zasiana głupota kiełkuje i daje plon. Dobry, zły – ale jednak plon. Sztuka napisana przez Gabrielę Zapolską w 1907 roku, wystawiona na olsztyńskiej scenie Teatru im. Jaracza nie traci więc na wartości.

Dowiedz się więcej »Ich czworo w Olsztynie

Uwagi o fenomenie Teatru La M.ORT
Dowiedz się więcej »Do teatru nie wchodzi się bezkarnie