Przegląd Teatralno-Literacki
Nieśmiertelna pieśń Wojciecha Młynarskiego „Co by tu jeszcze spie…, Panowie” może zostać uznana za hymn firmy „Weto i weto”, mieszczącej się w Pałacu Namiestnikowskim przy… Dowiedz się więcej »101 słów na piątek: Co by tu jeszcze spie…
Dorównać życiu
Marzenie ściętej głowy: dorównać życiu! Teatr zawsze chciał nadążyć za biegiem wypadków, a nawet je wyprzedzić.
Dowiedz się więcej »Pamiętnik teatralny (maj 2007)
Panie redaktorze,
kilka miesięcy po pięcioletniej przerwie i po doskonalej interpretacji “Dame aux camellias”… Isabelle Adjani powróciła na scenę teatru “Marigny” w sztuce Wolfganga Hildesheimera ”Ostatnia noc Marie Stuart”.
Dowiedz się więcej »Królowa ADJANI w teatrze Marigny
Uroczystościom związanym z wręczeniem Europejskich Nagród Teatralnych w Salonikach (26-29 kwietnia) towarzyszyło seminarium zwołane przez AICT/IACT pod hasłem „Nagrody – kto je potrzebuje”. Wystąpienia wprowadzające do dyskusji można znaleźć na oficjalnej stronie AICT: www.aict-iatc.org
Publikujemy odezwę poprzedzająca seminarium, a także polskie wersje wystąpień Iana Herberta i Kim Yun Cheola oraz poszerzoną wersję wystąpienia Tomasza Miłkowskiego w języku angielskim.
Wystąpienie powitalne podczas kolokwium AICT w Salonikach.
Dowiedz się więcej »Nagrody, zagajenie dyskusji
Wystąpienie podczas seminarium AICT w Salonikach. Dostępne w wersji angielskiej na witrynie międzynarodowej IACT/AICT
Dowiedz się więcej »Nagrody. Kto je potrzebuje?
Głos w dyskusji podczas kolokwium AICT w Salonikach w trakcie spotkania z okazji Europejskiej Nagrody Teatralnej.
Dowiedz się więcej »Prizes – why not?
Teatr Nowy im. Tadeusza Łomnickiego w Poznaniu 27 kwietnia 2007 został przyjęty do grona pełnoprawnych członków European Theatre Convention (ETC), jednej z dwu najbardziej prestiżowych i odgrywających najistotniejszą rolę w świecie teatralnym organizacji.
Dowiedz się więcej »Teatr Nowy z Poznania w ETC
Przemówienie akcesyjne Janusza Wiśniewskiego wygłoszone podczas Zgromadzenia Generalnego European Theatre Convention 27 kwietnia 2007 r. w Salonikach.
Dowiedz się więcej »Przystępując do Konwencji Europejskich Teatrów
Czy teatr południowokoreański idzie własną drogą kraju o historii liczącej 5 tysięcy lat, czy też ulega globalizacji? Czy separuje się, czy zbliża do reszty świata? Co ma do zaoferowania swojej publiczności? Międzynarodowe festiwale teatralne, organizowanie w Seulu od 1978 roku, zdają się świadczyć, że Korea chce być bliżej świata. Ale też nie chce rezygnować z własnych tradycji.
Rozmowa z Krzysztofem Globiszem.
Dowiedz się więcej »Jaka publiczność, tacy aktorzy. Pomór na autorytety
Na stronie internetowej www.barcis.pl witają nas takie oto sympatyczne słowa aktora: Niech wam będzie dobrze na świecie…
Dowiedz się więcej »Teatr ma przedziwny smak – rozmowa z Arturem Barcisiem
Od pewnego czasu trwają starania, by jeden ze skwerów warszawskiego Śródmieścia nosił imię wspaniałej i – niestety – po części zapomnianej, polskiej aktorki, Elżbiety Barszczewskiej. Wspierają je zarówno Teatr Polski, z którym Aktorka przez lata była związana, jak i polska sekcja A.I.C.T. – Klub Krytyki Teatralnej.
Elżbieta Barszczewska pisała dziennik, który znajduje się w posiadaniu Rodziny Aktorki. Jak dotąd żadna instytucja zajmująca się historią polskiego teatru nie wykazała zainteresowania tym zapisem. Poniżej – fragment z dziennika.
Dowiedz się więcej »Elżbiecie Barszczewskiej pro menoria
„Graj, cholero – mówiła moja matka – bo nie wiadomo z czego chleb będziesz jadł". Grałem zatem. Dla siebie. Dla niej. Dla tego chleba w przyszłości – opowiadał Andrzej Kurylewicz z okazji któregoś naszego spotkania. Zaczynał wcześnie, bo miał wówczas dopiero 5 lat.
Dowiedz się więcej »Andrzej Kurylewicz – kompozytor, pianista, jazzman
O takich artystach zwykło się mówić: aktor charakterystyczny. A że Jan Kociniak obdarzony był przez naturę siłą komiczną, na całe lata zajął miejsce w filmie, telewizji i teatrze jako specjalista od uśmiechu.
Dowiedz się więcej »Jan Kociniak
Gdyby tak można pójść sobie do teatru i wypożyczyć chociaż na trochę… Anioła Stróża. Z telefonem komórkowym… Byłabym pierwsza w zapewne niebywale długiej kolejce!
Dowiedz się więcej »Poproszę o Anioła Stróża
WIĘCEJ NIŻ BAJKA, WIĘCEJ NIŻ TEATR
Niewidzący. Niedowidzący. Wsłuchani w siebie. W przestrzeń. W słowa. Wyczuwający kształty, formy, odległości innymi zmysłami. Wnikliwie, wrażliwie, dotkliwie. Zapamiętujący gesty, których nie widzą, kroki, które tylko słyszą, kształty, których dotykają. Dowiedz się więcej »Dzikie łabędzie – w teatrze Artura Dziurmana
Publikujemy dramat Mario Frattiego w wersji oryginalnej (Copyright autora). Wcześniej opublikowaliśmy w numerze 3 Yoricka jednoaktówkę tegoż autora "Ślepota" ("Blindness") w tłum. Tomasza Miłkowskiego.
Dowiedz się więcej »A.I.D.S. – nowy dramat Mario Frattiego
Gdzie dwóch się bije, tam trzeci korzysta?
Minęło sto lat, a wszystko wygląda tak, jakby dziś podglądać przez dziurkę od klucza. Rodzina. Romans. Dziecko. I oczywiście puenta, którą wysnuwa Giovanny Castellanos – zasiana głupota kiełkuje i daje plon. Dobry, zły – ale jednak plon. Sztuka napisana przez Gabrielę Zapolską w 1907 roku, wystawiona na olsztyńskiej scenie Teatru im. Jaracza nie traci więc na wartości.
Uwagi o fenomenie Teatru La M.ORT
Dowiedz się więcej »Do teatru nie wchodzi się bezkarnie