39 WROSTJA. Po festiwalu
Nasza relacja z festiwalu monodramów we Wrcoławiu. Informacja o seminarium nt. monodramu w telewizji – w dziele Aktualności witryny AICT. Dowiedz się więcej »39 WROSTJA. Po festiwalu

Nasza relacja z festiwalu monodramów we Wrcoławiu. Informacja o seminarium nt. monodramu w telewizji – w dziele Aktualności witryny AICT. Dowiedz się więcej »39 WROSTJA. Po festiwalu
W tym roku festiwal Bałtycki Dom w Sankt Peterburgu odbył się już po raz piętnasty. Jaki jest, jakie budzi nadzieje pisze Tomasz Miłkowski.
Dowiedz się więcej »Bałtycki Dom – okno Petersburga na Europę
Festiwale teatralne, które chcą nadążyć za aktualnością i ogarnąć możliwie wszystko, co uznano za znaczące na scenach europejskich czy światowych, coraz częściej stają się przedmiotem najsprzeczniejszych opinii. Mnożą się nieporozumienia, jak nigdy przedtem narzuca się wrażenie chaosu, zaostrza deficyt autorytetów.
W Paryżu wydano właśnie dwie eseistyczne książki, które podsumowują i kontynuują burzliwy spór wokół ostatniego festiwalu awiniońskiego. Dowiedz się więcej »Niepokój o teatr słowa
KTO SIEDZI?
Wirtualny Fotel w Yorickowej Loży właśnie odżył i ma się dobrze. A że jest to miejsce „różnorodności rozmaitych” obecnie zasiada w nim Jan Kurowicki – filozof, krytyk literacki i pisarz. Ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim w 1966r. Doktoryzował się w 1969r. na Uniwersytecie Wrocławskim. Habilitował się w 1974r. na Uniwersytecie Poznańskim. Tytuł profesora filozofii otrzymał w 1983r. W filozofii zajmuje się estetyką i filozofią kultury. Obecnie zatrudniony jest w Uniwersytecie Zielonogórskim – kieruje Zakładem Filozofii Kultury. Zajmuje się m.in. teorią poznania, estetyką i filozofią kultury. Jest autorem ok. 30 książek, m.in. Człowiek i sytuacje ludzkie, Miraże świadomości estetycznej, Piękno i poznanie, Figury wyobraźni XX wieku, Fotografia jako zjawisko estetyczne, Kaprysy nie tylko miłosne, wierszy opublikowanych w miesięczniku „Śląsk”. Dowiedz się więcej »Wirtualny Fotel
Rozmowa z Anną Dymną
Gdy się ma otwarte serce, oczy i duszę na to, co się dzieje dokoła, na drugiego człowieka bardzo dużo się na tym korzysta, poznaje się naprawdę świat, można zrozumieć lepiej siebie, skomplikowane tajemnice, piękno i sens życia. Od września 2003 roku jestem prezesem małej Fundacji. Ma ona moją twarz, serce, moją duszę i za wszelkie jej działania jestem całkowicie odpowiedzialna – mówi Anna Dymna.
Do redakcji nadszedł list od producenta spektaklu "Goło i wesoło", pana Jerzego Gudejki – polemika z recenzją Romana Pawłowskiego na łamach "Gazety Wyborczej". Ponieważ GW nie ma obyczaju drukowania polemik z recenzjami – na prośbę pana JG polemikę publikuje "Loża". Dowiedz się więcej »Goło i wesoło
Refleksje po przeglądzie spektakli nagrodzonych w dorocznym konkursie na wysatwienie polskiej sztuki współczesnej. Dowiedz się więcej »Przegląd młodej dramaturgii
O "Kosmosie" Gombrowicza w reżyserii Jerzego Jarockiego w Teatrze Narodowym. Dowiedz się więcej »Mroczna samotność
Kto sprawuje władzę, ma prawo swą religię narzucić poddanym. Oto zasada jaką przyjęto w Augsburgu, gdy wojujące strony w Niemczech (protestanci i katolicy) zawarli pokój w roku 1555. Oczywiście, nie powstrzymało to fanatyków wiary w innych krajach od okrutnych aktów agresji. W niektórych zaś walka toczyła się w ukryciu, dzięki umiejętnemu przygotowaniu ustaw prawnych. A jeszcze w innych została przeniesiona na konflikty państwowe. Tak było w Europie Wschodniej. Dowiedz się więcej »Cuius regio, eius religio
o2
Postmodernizm w tańcowaniu
Refleksje po XVIII Łódzkich Spotkaniach Baletowych
Co zostało w pamięci po tegorocznych XVIII Łódzkich Spotkaniach Baletowych? Egzotyka, czyli hiszpańskie flamenco oraz barwne widowisko, czyli „Carmina burana” Carla Orffa w węgierskim wykonaniu. To jednak trochę za mało, jak na imprezę o światowej renomie i długiej, 38-letniej historii.
Refleksje o książce "Sztuka dramaturgii" Piotra Kotlarza.
W Yoricku nr 6 m.in.:
Szkice i rozprawy
Trupy uczone (3) – ostatni fragment szkicu Klemensa Krzyżagórskiego o dziejach szkolnictwa w polskim teatrze lalek
Pamięć teatru – teatr pamięci – refleksje o kondycji kulturalnej współczesnego człowieka pióra Kazimierza Brauna
Nieprzeniknione, czyli po ludzku nieludzki labirynt – szkic Justyny Hofman-Wiśniewskiej o zmarłym niedawno poecie i dramaturgu, Tymoteuszu Karpowiczu
O Marii Bechczyc-Rudnickiej – pisze Bożena Frankowska (fragment większej całości)
Mistrzowie Teatru TV – esej Tomasza Miłkowskiego
Rozmowy
Niech brzmi muzyka – rozmowa z dyrektorem Filharmoni Łódzkiej, prof. Zbigniewem Lasockim (Anna Leszkowska)
Co bulgoce w aktorskim kotle – rozmowa z prezesem ZASM, Ignacym Gogolewskim (Justyna Hofman-Wiśniewska)
Recenzje i noty
Perygrynacje Emilii Krakowskiej (Justyna Hofman-Wiśniewska)
Made in Poland Przemysława Wojcieszka (Tomasz Miłkowski)
Po sopockim festiwalu Dwa teatry
Pinter z Noblem
Teatr po francusku (po stażu dla młodych krytyków w Limoges pisze Ada Romanowska)
Felieton Yoricka
Stare i nowe
Dowiedz się więcej »Yorick nr 6 (październik 2005)
Nie zawsze to, co nowe, nowym jest w istocie, a to, co stare, starym jest. Dowiedz się więcej »Stare i nowe
Fragment szkicu pióra Bożeny Frankowskiej, poświęconego Marii Bechczyc Rudnickiej, ktory ukażę się jako jeden z kolejnych tomików Alafabetu Krytyki Tetaralnej nakładem polskiej sekcji AICT.
Zaskakująco trafna decyzja szwedzkich akademików – jeden z najwybitniejszych dramaturgów współczesnych, Harold Pinter, otrzymał Literacką Nagrodę Nobla 2005.
Zainteresowanych ostatnimi publikacjami o Pinterze warto odesłać do „Kwartalnika Artystycznego”, redagowanego przez Krzysztofa Myszkowskiego – nr 1 tego pisma z tego roku poświęcony został twórczości Pintera.
Ada Romanowska pisze po powrocie ze stażu dla młodych krytykow w Limoges.
Dowiedz się więcej »Teatr po francusku
Wystąpienie przygotowane na międzynarodową sesję o teatrze i telewizji podczas festiwalu Dwa Teatry w Sopocie, zorganizowaną przez polską sekcje AICT i Akademię Telewizyjną. Dowiedz się więcej »Mistrzowie Teatru TV
Żyjemy w czasach walki z pamięcią. I walki o pamięć. Potężne siły – i wiedzy, i głupoty – walczą z pamięcią. Jej obrońcy nie poddają się, gromadzą i formułują argumenty za pamiętaniem. Ten konfikt toczy się na wielu polach, które zresztą często nakładają się na siebie. Dowiedz się więcej »Pamięć teatru – teatr pamięci
PEREGRYNACJE EMILII KRAKOWSKIEJ
Emilia Krakowska z „Wakacjuszką” jeździ po całej Polsce, można ja spotkać nie tylko w kurortach i wielkich miastach, ale i w miasteczkach. Ja spotkałam ją w Krakowie. W miejscu dziwnym i teatru pełnym, – w Śródmiejskim Ośrodku Kultury, w Kamienicy Lamellowskiej przy ulicy Mikołajskiej 2, a więc w samym sercu miasta. Zresztą, które miejsce w Krakowie nie jest dziwne, albo przynajmniej nieco dziwne, magiczne albo kultowe?
Z prof. Zbigniewem Lasockim, dyrektorem Filharmonii Łódzkiej im. Artura Rubinsteina rozmawia