Już prawie rok temu (na początku 2009 roku) Wojciech Malajkat objął stanowisko dyrektora naczelnego i artystycznego warszawskiego Teatru Syrena. Tą decyzją rozpoczął nowy etap w swojej karierze zawodowej. W najbliższym czasie do bogatego dorobku aktorskiego oraz kilku wyreżyserowanych przez siebie spektakli Malajkat dołączy zapewne sukcesy i porażki związane z kierowaniem teatrem komediowym.
Agnieszka Glińska postanowiła wystawić na scenie Teatru Narodowego ponad stuletnią, nieco zapomnianą, komedię Włodzimierza Perzyńskiego i… odniosła sukces. Jej „Lekkomyślną siostrę” ogląda się z wielką przyjemnością – ani przez chwilę nie pamiętając, że to dzieło wiekowe, trącące myszką. Reżyserce udało się bowiem zrobić spektakl bezpretensjonalny – subtelnie staroświecki (w stylizowanej scenografii i kostiumach), a zarazem współczesny.
Już po raz drugi Centrum Myśli Jana Pawła II w Warszawie oraz Centralny Basen Artystyczny zorganizowały festiwal muzyczno-teatralny „Gorzkie Żale”. Chociaż Warszawa poszczycić się może kilkoma ważnymi corocznymi wydarzeniami teatralnymi, wspomniany festiwal – pomimo swego młodego wieku – jest w pewnym sensie wyjątkowy.
Dowiedz się więcej »Festiwal, który uwiera. Festiwal, który przyciąga. Reportaż teatralny
„Z niewytłumaczalnych przyczyn wszystkie recenzje teatralne w „Gazecie Wyborczej” wyglądają tak samo – drętwo i odstręczająco”.
Rozmowa z Janem Buchwaldem, dyrektorem Teatru Powszechnego im. Zygmunta Hübnera w Warszawie
Niektóre dzieci boją się lekarzy, inne śmieciarzy czy kierowców. Ja jako dziecko bałam się teatru. I diabła. Zaczęło się bardzo niewinnie.
Pewna młoda borsuczyca imieniem Pola poczuła się na tyle dorosła, że wyprowadziła się z rodzinnej nory i wyruszyła samotnie na poszukiwanie własnego miejsca na życie.
Trudno pojąć, w jaki sposób Wojciech Malajkat premierą "Łupu" Joe Ortona w Teatrze Syrena chciał odróżnić się od innych komediowych scen w stolicy.
(A)pollonia Warlikowskiego będąca koprodukcją siedmiu europejskich ośrodków (m.in. Starego Teatru w Krakowie, Festival d'Avignon, La Comedie de Geneve – Centre Dramatique, Wiener Festwochen, Theatre de la Palce w Liege ) jest jednym z najlepszych przedstawień, jakie widziałam.
Fragmenty wypowiedzi Mai Komorowskiej podczas spotkania, prowadzonego przez prof. Barbarę Osterloff i Tomasza Miłkowskiego, z uczestnikami seminarium „Sztuka aktorska przed i po Grotowskim”, zorganizowanego przez polską sekcję AICT podczas festiwalu „Premio Europa” we Wrocławiu, 1 kwietnia 2009 roku
Wprowadzenie wygłoszone podczas sesji "Kordian nie chce zejść ze sceny", która odbyła się w Warszawie w Domu Dziennikarza w dniu 16 października 2009.
Pamięci profesorów
Juliusza Kleinera,Wacława Kubackiego, Stefana Treugutta
Dowiedz się więcej »Lilla Weneda, Fantazy. Glosy polityki, glosy teatru
Słowacki w teatrze Adama Hanuszkiewicza.
Dowiedz się więcej »HORYZONTY PĘKAJĄ JAK FLASZKI
Janusz Wiśniewski, artysta uważany za jednego z koryfeuszy teatru narracji plastycznej, często zwraca się w stronę literatury, do klasyków, zwłaszcza do „Fausta” Goethego, Szekspira i Słowackiego. Dlaczego sięga po klasyków, nawet jeśli traktowanych jedynie pretekstowo lub jako impuls do własnych wypowiedzi?
Dowiedz się więcej »Od Balladyny do Kordiana. Janusza Wiśniewskiego gra ze Słowackim
O książce Wojciecha Siemiona "Słowacki" z cyklu "Lekcja czytania".
Dowiedz się więcej »Odpowiedniemu słowu dać akcent
To miał być festiwal w wersji kryzysowej. Jego niestrudzony dyrektor artystyczny Wiesław Geras zapowiadał, że skromniejsze środki zmuszają do oszczędności. Tak więc wszystko rozegrało się w iście ekspresowym tempie – jeden dzień na Ogólnopolski Festiwal Teatrów Jednego Aktora i dwa dni na spotkania międzynarodowe, tzw. WROSTJA, które odbywały się już po raz 43.
Narodziny festiwalu teatrów jednego aktora w Kownie.
Dowiedz się więcej »W Kownie z… Mickiewiczem
Jakie było pierwsze Spotkanie Teatrów Narodowych w Warszawie.
Festiwal w Turynie i okolicach, Teatro a Corte to bardzo dziwny festiwal. W niewielkim stopniu przypomina festiwal teatralny.
Dowiedz się więcej »Teatralna pułapka (korespondencja z Turynu)
Kwadrat o boku nieco powyżej 200 metrów stanowi największą publiczną przestrzeń miasta. Malownicze frontony kilkusetletnich kamieniczek, obudowując plac jednocześnie, wyznaczają obszar scenicznych działań.
Dowiedz się więcej »Donosy z Krakowa: Największa Scena Europy