12 grudnia 2005 roku TVP pokazała przeniesienie "Edypa" Sofoklesa z warszawskiego Teatru Ateneum w Teatrze TV. Był to pokaz, że teatr oparty na slowie nie ze szczętem obumarł. Przedstawienie, które przywraca wiarę w moc słowa i sens teatru dramatycznego.
To pierwsza pełna biografia Krzysztofa Kieślowskiego wydana w dziesiątą rocznicę śmierci reżysera. Stanisław Zawiśliński, sięgając po źródła znane i nieznane, przeprowadzając dziesiątki rozmów z bliskimi artysty, jego współpracownikami i znajomymi, dokopał się do wielu wcześniej nie znanych szczegółów, a co ważniejsze złożył je w fascynującą całość.
Wydarzenie z wielu powodów niezwykłe, do którego trzeba będzie jeszcze powrócić – po 10 latach „bezdomnych”, kiedy to Montownia na dobre „zadomowiła” się w polskim pejzażu teatralnym, teatr pełnych pasji niegdysiejszych studentów PWST w Warszawie, którzy zaczynali „Zabawą”, ma swoją siedzibę. I to niebanalną, bardzo a la mode, bo na terytorium nieczynnego basenu w gmachu YMCA przy Konopnickiej w Warszawie.
Rzecz nieprzypadkowa, że na swoje dziesięciolecie Montowniacy dają piękne przedstawienie o poszukiwaniu własnego domu, o drodze, którą dla bohatera „Peer Gynta” jest całe jego życia. O tym, że dopiero u kresu rozpoznaje prawdę, że dom i jego miejsce, jego raj był zawsze tam, gdzie niegdyś mieszkał, w sercu ukochanej z rodzinnych stron.
Nie wróżę wielkiego powodzenia „Napisowi”, komedii wschodzącej gwiazdy francuskiego dramatopisarstwa, Geralda Silbeyrasa. Zbyt wielu ludzi na widowni może się rozpoznać w jej bohaterach. Dowiedz się więcej »Napis we Współczesnym
KTO SIEDZI?
Wirtualny Fotel w Yorickowej Loży właśnie odżył i ma się dobrze. A że jest to miejsce „różnorodności rozmaitych” obecnie zasiada w nim Jan Kurowicki – filozof, krytyk literacki i pisarz. Ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim w 1966r. Doktoryzował się w 1969r. na Uniwersytecie Wrocławskim. Habilitował się w 1974r. na Uniwersytecie Poznańskim. Tytuł profesora filozofii otrzymał w 1983r. W filozofii zajmuje się estetyką i filozofią kultury. Obecnie zatrudniony jest w Uniwersytecie Zielonogórskim – kieruje Zakładem Filozofii Kultury. Zajmuje się m.in. teorią poznania, estetyką i filozofią kultury. Jest autorem ok. 30 książek, m.in. Człowiek i sytuacje ludzkie, Miraże świadomości estetycznej, Piękno i poznanie, Figury wyobraźni XX wieku, Fotografia jako zjawisko estetyczne, Kaprysy nie tylko miłosne, wierszy opublikowanych w miesięczniku „Śląsk”. Dowiedz się więcej »Wirtualny Fotel
Do redakcji nadszedł list od producenta spektaklu "Goło i wesoło", pana Jerzego Gudejki – polemika z recenzją Romana Pawłowskiego na łamach "Gazety Wyborczej". Ponieważ GW nie ma obyczaju drukowania polemik z recenzjami – na prośbę pana JG polemikę publikuje "Loża". Dowiedz się więcej »Goło i wesoło
Refleksje po przeglądzie spektakli nagrodzonych w dorocznym konkursie na wysatwienie polskiej sztuki współczesnej. Dowiedz się więcej »Przegląd młodej dramaturgii
O "Kosmosie" Gombrowicza w reżyserii Jerzego Jarockiego w Teatrze Narodowym. Dowiedz się więcej »Mroczna samotność
Nowa inscenizacja Ławeczki Gelmana w Olsztynie z udziałem Adama Ferencego.
Z końcem lutego, na scenie berlińskiej Deutsche Oper Berlin, miała miejsce premiera opery Leosa Janacka „Z domu umarłych“ w reżyserii Volkera Schlöndorfa.
A cóż to takiego?! – zakrzykną ze zgrozą poloniści i strażnicy piękna i czystości mowy polskiej. No cóż… Są różne terapie: śmiechoterapia (nawet „spektakl” pod takim tytułem Krystyny Sienkiewicz), koloroterapia (leczenie kolorem), magnetoterapia i magnetostymulacja (leczenie polem magnetycznym), światłoterapia itd. Dlaczego więc nie może być i teatroterapia?
Dowiedz się więcej »Teatroterapia
Tekst Roberta Bolesty należy do pokłosia pierwszego roku Laboratorium Dramatu w Teatrze Narodowym – był prezentowany podczas niedawnego przeglądu jego dorobku, nie wszedł jednak do repertuaru Narodowego, a Tadeusz Słobodzianek „oderwał” się z Laboratorium od Narodowego (lub na odwrót). Teraz utwór trafił na offową scenę Powszechnego, czyli go Garażu Poffwszechnego.
Korespondencja własna – z Berlina pisze Iwona Uberman:
150. rocznicę urodzin czeskiego kompozytora Leosa Janacka opery berlińskie postanowiły uczcić wspólnie. Z tej okazji od grudnia 2004 do lipca 2005 na wszystkich trzech scenach (Staatsoper unter den Linden, Deutsche Oper Berlin, Komische Oper) można znaleźć w programie dzieła tego wybitnego artysty. Dowiedz się więcej »Opery berlińskie grają dzieła Janacka
O premierze „Obłom-offa” w warszawskim Teatrze Dramatycznym kilka minorowych refleksji. Dowiedz się więcej »Totus, czyli Nikt
Triumfalny powrót Ewy Błaszczyk Dowiedz się więcej »Więź w Studiu
„Romeo i Julia”, musical Janusza Józefowicza i Janusza Stokłosy to nie jest mój teatr. Sztuką byłoby wystawienie dzieła Szekspira w formie musicalowej, ale wedle tekstu… Dowiedz się więcej »Romeo i Julia Józefowicza-Stokłosy
Horváth w warszawskim Współczesnym Dowiedz się więcej »Dziwna nieznajoma
W warszawskim Powszechnym – „Letnicy”, dawno nie widziana sztuka Gorkiego. Od czasu telewizyjnego „Na dnie” Holoubka nie widziano chyba w Polsce wartego wspomnienia spektaklu wedle Gorkiego. Dowiedz się więcej »Letni Letnicy
Nie pierwsza to próba przezwyciężenia trudnego problemu przez śmiech. Autor, a zarazem reżyser, Fred Apke jest tego w pełni świadomy, kiedy mówi w teatralnym programie: Najlepszą drogą do pogodzenia się z ludźmi, z sobą samym i ze światem jest śmiech. Lepiej się śmiać, niż gorzknieć i nienawidzić. Śmiech to sposób na przeżycie. W samej sztuce Apke podaje jeszcze inny sposób: leżeć – jak kura – na plecach i udawać trupa. Dowiedz się więcej »Kura na plecach
Kinoteatr, czyli prawdziwy koniec Teatru TV
A więc stało się: Maciej Englert, reżyser z krwi i kości teatralny, odstąpił od klasycznego i – co tu kryć – odchodzącego bezpowrotnie w przeszłość modelu spektaklu telewizyjnego, który usiłował udawać (z pewnymi modyfiakcjami) teatr żywego panu. W pokazanym 10 stycznia w poniedziałkowym Teatrze TV „Wniebowstąpieniu” wg Tadeusza Konwickiego wybrał formę kinoteatru. Powstało jedno z najznakomitszych widowisk ostatniej dekady. Bezkompromisowe, rozliczeniowe, ale pozbawione jadu nienawiści pożegnanie z widmem PRL, zostało przyobleczone z niezwykle sygestywną, artystycznie pociągającą formę. Dowiedz się więcej »Kinoteatr: Wniebowstąpienie Konwickiego w Teatrze TV