Loża

Wirtualny Fotel w Yorickowej Loży właśnie odżył i ma się dobrze. A że jest to miejsce „różnorodności rozmaitych” obecnie zasiada w nim Jan Kurowicki – filozof, krytyk literacki i pisarz. Ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim w 1966r. Doktoryzował się w 1969r. na Uniwersytecie Wrocławskim. Habilitował się w 1974r. na Uniwersytecie Poznańskim. Tytuł profesora filozofii otrzymał w 1983r. W filozofii zajmuje się estetyką i filozofią kultury. Obecnie zatrudniony jest w Uniwersytecie Zielonogórskim – kieruje Zakładem Filozofii Kultury. Zajmuje się m.in. teorią poznania, estetyką i filozofią kultury. Jest autorem ok. 30 książek, m.in. Człowiek i sytuacje ludzkie, Miraże świadomości estetycznej, Piękno i poznanie, Figury wyobraźni XX wieku, Fotografia jako zjawisko estetyczne, Kaprysy nie tylko miłosne, wierszy opublikowanych w miesięczniku „Śląsk”. Dowiedz się więcej »Wirtualny Fotel

Do redakcji nadszedł list od producenta spektaklu "Goło i wesoło", pana Jerzego Gudejki  – polemika z recenzją Romana Pawłowskiego na łamach "Gazety Wyborczej". Ponieważ GW nie ma obyczaju drukowania polemik z recenzjami – na prośbę pana JG polemikę publikuje "Loża". Dowiedz się więcej »Goło i wesoło

Refleksje po przeglądzie spektakli nagrodzonych w dorocznym konkursie na wysatwienie polskiej sztuki współczesnej. Dowiedz się więcej »Przegląd młodej dramaturgii

O "Kosmosie" Gombrowicza w reżyserii Jerzego Jarockiego w Teatrze Narodowym. Dowiedz się więcej »Mroczna samotność

Nowa inscenizacja Ławeczki Gelmana w Olsztynie z udziałem Adama Ferencego.

Dowiedz się więcej »SAMOTNOŚĆ MIESZKA W PARKU

Z końcem lutego, na scenie berlińskiej Deutsche Oper Berlin, miała miejsce premiera opery Leosa Janacka „Z domu umarłych“ w reżyserii Volkera Schlöndorfa.

Dowiedz się więcej »Z DOMU UMARŁYCH

A cóż to takiego?! – zakrzykną ze zgrozą poloniści i strażnicy piękna i czystości mowy polskiej. No cóż… Są różne terapie: śmiechoterapia (nawet „spektakl” pod takim tytułem Krystyny Sienkiewicz), koloroterapia (leczenie kolorem), magnetoterapia i magnetostymulacja (leczenie polem magnetycznym), światłoterapia itd. Dlaczego więc nie może być i teatroterapia?
Dowiedz się więcej »Teatroterapia

Zwierzenia mordercy

Tekst Roberta Bolesty należy do pokłosia pierwszego roku Laboratorium Dramatu w Teatrze Narodowym – był prezentowany podczas niedawnego przeglądu jego dorobku, nie wszedł jednak do repertuaru Narodowego, a Tadeusz Słobodzianek „oderwał” się z Laboratorium od Narodowego (lub na odwrót). Teraz utwór trafił na offową scenę Powszechnego, czyli go Garażu Poffwszechnego.

Dowiedz się więcej »147 dni

Korespondencja własna – z Berlina pisze Iwona Uberman:

150. rocznicę urodzin czeskiego kompozytora Leosa Janacka opery berlińskie postanowiły uczcić wspólnie. Z tej okazji od grudnia 2004 do lipca 2005 na wszystkich trzech scenach (Staatsoper unter den Linden, Deutsche Oper Berlin, Komische Oper) można znaleźć w programie dzieła tego wybitnego artysty. Dowiedz się więcej »Opery berlińskie grają dzieła Janacka

O premierze „Obłom-offa” w warszawskim Teatrze Dramatycznym kilka minorowych refleksji. Dowiedz się więcej »Totus, czyli Nikt

Triumfalny powrót Ewy Błaszczyk Dowiedz się więcej »Więź w Studiu

„Romeo i Julia”, musical Janusza Józefowicza i Janusza Stokłosy to nie jest mój teatr. Sztuką byłoby wystawienie dzieła Szekspira w formie musicalowej, ale wedle tekstu… Dowiedz się więcej »Romeo i Julia Józefowicza-Stokłosy

Horváth w warszawskim Współczesnym Dowiedz się więcej »Dziwna nieznajoma

W warszawskim Powszechnym – „Letnicy”, dawno nie widziana sztuka Gorkiego. Od czasu telewizyjnego „Na dnie” Holoubka nie widziano chyba w Polsce wartego wspomnienia spektaklu wedle Gorkiego. Dowiedz się więcej »Letni Letnicy

Nie pierwsza to próba przezwyciężenia trudnego problemu przez śmiech. Autor, a zarazem reżyser, Fred Apke jest tego w pełni świadomy, kiedy mówi w teatralnym programie: Najlepszą drogą do pogodzenia się z ludźmi, z sobą samym i ze światem jest śmiech. Lepiej się śmiać, niż gorzknieć i nienawidzić. Śmiech to sposób na przeżycie. W samej sztuce Apke podaje jeszcze inny sposób: leżeć – jak kura – na plecach i udawać trupa. Dowiedz się więcej »Kura na plecach

Kinoteatr, czyli prawdziwy koniec Teatru TV
A więc stało się: Maciej Englert, reżyser z krwi i kości teatralny, odstąpił od klasycznego i – co tu kryć – odchodzącego bezpowrotnie w przeszłość modelu spektaklu telewizyjnego, który usiłował udawać (z pewnymi modyfiakcjami) teatr żywego panu. W pokazanym 10 stycznia w poniedziałkowym Teatrze TV „Wniebowstąpieniu” wg Tadeusza Konwickiego wybrał formę kinoteatru. Powstało jedno z najznakomitszych widowisk ostatniej dekady. Bezkompromisowe, rozliczeniowe, ale pozbawione jadu nienawiści pożegnanie z widmem PRL, zostało przyobleczone z niezwykle sygestywną, artystycznie pociągającą formę. Dowiedz się więcej »Kinoteatr: Wniebowstąpienie Konwickiego w Teatrze TV

Szczerze mówiąc spodziewałem się więcej – po roli w „Pręgach”, odbiegającej
od wizerunku dobrego rycerza lub zbuntowanego młodzieńca (Kordian,
Konrad-Gustaw itp.), a także klasycznej roli szekspirowskiej w „Ryszardzie
II”, Michał Żebrowski zmierzył się z inną materią. Dowiedz się więcej »Doktor Haust

Pełne zaskoczenie – wydawałoby się znane i poniekąd archiwalne teksty Andrzeja Waligórskiego w Teatrze na Woli odżyły nowym blaskiem. Dowiedz się więcej »Rodzina Dreptaków – życie po życiu

Ubumoda trwa

Nie przemija moda na Ubu. Po niedawnej realizacji filmowej (Piotra Szulkina) i operowej (patrz recenzja Anny Leszkowskiej, nr 1 Yoricka) najnowsza „Literatura na Świecie” przynosi nowe tłumaczenie „Ubu króla”, do tej pory znane z przekładu Boya, Jana Gondowicza, który nie od dzisiaj interesuje się twórczością Jarry’ego, zwłaszcza jego cyklem „ubistycznym”. Dowiedz się więcej »Ubu triumfuje

2 grudnia 2004 w Klubie Lekarza odbyło się spokanie klubowe AICT, którego bohaterem był prof. Jerzy Woy-Wojciechowski. Towarzyszyli mu m.in. małżonka, Wiesław Gołas i Mieczysław Gajda. Wieczór poprzedziła laudacja Justyny Hofman-Wiśniewskiej. Dowiedz się więcej »Wspomnień czar