Spowiedź ludzi wykolejonych? Można tak określić sztukę „Dwoje w drodze” Cesara de Marii graną na olsztyńskiej Scenie Margines. To tragiczne monologi, ale – co podkreśla jeszcze tę dramatyczność – niezwykle osadzone w rzeczywistości. 
Dowiedz się więcej »Dwoje w drodze
Na Kongresie w Magdeburgu w 2002 roku pierwszy dzień wiosny, czyli 21 marca ustanowiono Międzynarodowym Dniem Lalkarza. Wszystkim "lalkarzom" w tym dniu życzymy przede wszystkim … Dowiedz się więcej »lalkarze mają swoje święto
Panama kusi
Napisał 120 a może 160 uroczych książeczek dla dzieci, które zdobyły ich sympatię w wielu krajach. Niektóre zilustrował. Używa pseudonimu Janosh. Naprawdę nazywa się Horst Ecker i urodził się 11 marca 1931 w Zabrzu (w 1945 wysiedlony do Niemiec). Podczas ostatniego pobytu na Śląsku prosił (podobno), aby w Polsce używać polskiego odpowiednika jego pseudonimu – Janosz.
Dowiedz się więcej »Ach, jak cudowna jest Panama w Powszechnym
Dowiedz się więcej »Sługa dwóch panów Tuminasa w Teatrze Studio
Szare kwiaty, czyli Eviva tango!
To bodaj najambitniejsza premiera w Teatrze Syrena, od czasu, kiedy kierownictwo przyjęła w nim Barbara Borys-Damięcka. Okazuje się, że konsekwentna praca i poszukiwanie swojego miejsca w teatrze przynosi rezultaty. Dowiedz się więcej »Szare kwiaty
3 marca nad ranem w Warszawie zmarł Krzysztof Kołbasiuk (54 lata), artysta od lat związany z Teatrem Polskim. 
Dowiedz się więcej »Krzysztof Kołbasiuk nie żyje
Z ambitnie zakrojonego cyklu prezentacji w Teatrze na Woli Bogdan Augustyniak przedstawił warszawskiej publiczności „Cholonka” Janoscha w wykonaniu aktorów katowickiego Teatru Korez.
Dowiedz się więcej »A to Polska właśnie: Cholonek
Fiodora Dostojewskiego wersja „Świętoszka”, czyli opowiadanie „Wieś Stiepanczykowo i jej mieszkańcy”, od dawna interesowała teatr, także polski – w pamięci zapisała się zwłaszcza adaptacja „Wsi Stiepanczykowo” Jerzego Krasowskiego. Teraz po to opowiadanie sięgnęła Izabella Cywińska w warszawskim Teatrze Współczesnym.
Dowiedz się więcej »Wasza Ekscelencja, czyli Hipokryzja w cenie
Czy "Milczenie" jest dramatem interwencyjnym? O sztuce Shelagh Stephensen w Teatrze im. Stefana Jaracza w Olsztynie (premiera 21 stycznia) pisze Ada Romanowska.
Dowiedz się więcej »Ludzie, pomocy!
Zabawy z "Piaskownicą" w tle
Głośna już sztuka Michała Walczaka „Piaskownica” (m.in. dzięki udanej premierze w Teatrze Narodowym trafiła do Teatru TV. Z powodzeniem.
Dowiedz się więcej »Teatr TV: „Piaskownica” Michała Walczaka
Grzegorz Jarzyna zmieniając nazwę Teatru Rozmaitości na TR Warszawa „wykrakał”. TeRaz Warszawa, po okresie zabłąkania i niepewności, wysunęła się na czoło teatralnej Polski. Kłopoty przeżywają centra tradycyjnie mocne: Kraków, Wrocław, Wybrzeże i Łódź. I choć nadal dzieją się rzeczy ciekawe w mniejszych ośrodkach, takich jak Opole czy Legnica, ich impet wyraźnie osłabł.
Dowiedz się więcej »Teatr polski 2005 – jaki był miniony rok?
Każde wystawienie szekspirowskiego „Króla Leara” w polskim teatrze to wydarzenie, choćby dlatego, że grywany jest nader rzadko, a zarazem wymaga piekielnej dyscypliny zespołu. Zresztą z Lirem – i dramatem, i rolą mierzyli się najwięksi. Teraz Daniel Olbrychski w Teatrze na Woli.
12 grudnia 2005 roku TVP pokazała przeniesienie "Edypa" Sofoklesa z warszawskiego Teatru Ateneum w Teatrze TV. Był to pokaz, że teatr oparty na slowie nie ze szczętem obumarł. Przedstawienie, które przywraca wiarę w moc słowa i sens teatru dramatycznego.
To pierwsza pełna biografia Krzysztofa Kieślowskiego wydana w dziesiątą rocznicę śmierci reżysera. Stanisław Zawiśliński, sięgając po źródła znane i nieznane, przeprowadzając dziesiątki rozmów z bliskimi artysty, jego współpracownikami i znajomymi, dokopał się do wielu wcześniej nie znanych szczegółów, a co ważniejsze złożył je w fascynującą całość.
Wydarzenie z wielu powodów niezwykłe, do którego trzeba będzie jeszcze powrócić – po 10 latach „bezdomnych”, kiedy to Montownia na dobre „zadomowiła” się w polskim pejzażu teatralnym, teatr pełnych pasji niegdysiejszych studentów PWST w Warszawie, którzy zaczynali „Zabawą”, ma swoją siedzibę. I to niebanalną, bardzo a la mode, bo na terytorium nieczynnego basenu w gmachu YMCA przy Konopnickiej w Warszawie.
Rzecz nieprzypadkowa, że na swoje dziesięciolecie Montowniacy dają piękne przedstawienie o poszukiwaniu własnego domu, o drodze, którą dla bohatera „Peer Gynta” jest całe jego życia. O tym, że dopiero u kresu rozpoznaje prawdę, że dom i jego miejsce, jego raj był zawsze tam, gdzie niegdyś mieszkał, w sercu ukochanej z rodzinnych stron.
Nie wróżę wielkiego powodzenia „Napisowi”, komedii wschodzącej gwiazdy francuskiego dramatopisarstwa, Geralda Silbeyrasa. Zbyt wielu ludzi na widowni może się rozpoznać w jej bohaterach. Dowiedz się więcej »Napis we Współczesnym
KTO SIEDZI?
Wirtualny Fotel w Yorickowej Loży właśnie odżył i ma się dobrze. A że jest to miejsce „różnorodności rozmaitych” obecnie zasiada w nim Jan Kurowicki – filozof, krytyk literacki i pisarz. Ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim w 1966r. Doktoryzował się w 1969r. na Uniwersytecie Wrocławskim. Habilitował się w 1974r. na Uniwersytecie Poznańskim. Tytuł profesora filozofii otrzymał w 1983r. W filozofii zajmuje się estetyką i filozofią kultury. Obecnie zatrudniony jest w Uniwersytecie Zielonogórskim – kieruje Zakładem Filozofii Kultury. Zajmuje się m.in. teorią poznania, estetyką i filozofią kultury. Jest autorem ok. 30 książek, m.in. Człowiek i sytuacje ludzkie, Miraże świadomości estetycznej, Piękno i poznanie, Figury wyobraźni XX wieku, Fotografia jako zjawisko estetyczne, Kaprysy nie tylko miłosne, wierszy opublikowanych w miesięczniku „Śląsk”. Dowiedz się więcej »Wirtualny Fotel
Do redakcji nadszedł list od producenta spektaklu "Goło i wesoło", pana Jerzego Gudejki – polemika z recenzją Romana Pawłowskiego na łamach "Gazety Wyborczej". Ponieważ GW nie ma obyczaju drukowania polemik z recenzjami – na prośbę pana JG polemikę publikuje "Loża". Dowiedz się więcej »Goło i wesoło
Refleksje po przeglądzie spektakli nagrodzonych w dorocznym konkursie na wysatwienie polskiej sztuki współczesnej. Dowiedz się więcej »Przegląd młodej dramaturgii
O "Kosmosie" Gombrowicza w reżyserii Jerzego Jarockiego w Teatrze Narodowym. Dowiedz się więcej »Mroczna samotność