Zmarł Ernest Bryll, poeta, dramaturg1. autor dramatu (-tów); 2. w teatrze rosyjskim stanowisko ... More, prozaik i tłumacz.
Autor niezapominianych tekstów, które śpiewała cała Polska, chwytających rzeczywistość w prostą, czytelną metaforę, jak w pieśni Krystyny Prońko Za czym kolejka ta stoi.
Był człowiekiem teatru, jego dramaty skupiały uwagę w zwrotnych momentach historii.
Poeta i drmaturg wśród wielu wyróżnień przyjął także laur polskiej sekcji ACT. Jego współpraca z Wojciechem Siemionem zaowocowała niezapomnianym spektaklem Wieża malowana (1959), który dał początek ruchowi teatrów jednego aktora – w 50. rocznicę premiery tego spektaklu w Teatrze STS na scenie kameralnej Teatru Polskiego odbyło się jubileuszowe spotkanie, podczas którego współtwórcy tego spektalu otrzymali pamiątkowe medale wytłoczone z inicjatywy polskiej sekcji AICTMiędzynarodowe Stowarzyszenie Krytyków Teatralnych (Associ... More.
ERNEST BRYLL (ur. 1 III 1935 w Warszawie, zm. 16 marca 2024 także), poeta, dramaturg, prozaik i tłumacz. Po studiach polonistycznych związany z redakcjami pism literackich (m.in. „Współczesności”), kierownik literacki Teatru Polskiego w Warszawie, dyrektor Instytutu Kultury Polskiej w Londynie (1975-8); od 1992 ambasador RP w Irlandii. Wydał m.in. tomy poezji: Twarz nie odsłonieta,(1963), Sztuka stosowana (1966), Mazowsze (1967), Muszla (1968), Piołunie piołunowy (1973); dramaty: Rzecz listopadowa (1968), Kurdesz (1969), Życie jawą (1972), Słowik (1977); mikropowieści: Studium (1963), Jałowiec (1965); ma na swoim koncie także tłumaczenia literatury czeskiej i irlandzkiej.
W swojej poezji i dramaturgii nawiązuje Bryll do tradycji romantycznej, a zarazem zasobów kultury ludowej, posługując się często wieloma odcieniami ironii i autoironii. Brudnemu i szaremu pejzażowi miejskiemu przeciwstawia pejzaż mazowiecki, plebejską jurność stawia wyżej nad zimne, intelektualne igraszki. Charakterystyczny ton moralizatorski dochodzi silnie do głosu zwłaszcza w rozrachunkowej dramaturgii Brylla(ur. 1935 w Warszawie), poeta, dramaturg, prozaik, scenarzys... More, w której wykorzystując romantyczny cytat, poddaje współczesność surowej ocenie – obca mu jest tromtadracja, upiększanie przeszłości (m.in. antykombatancki Kurdesz) i zakłamywanie konfliktów społecznych. Ujawniając ostrość tych konfliktów sięga poeta po język dosadny, kunsztowną metaforykę, a także stylizację (obok już wspomnianych nawiązań do romantyzmu pojawiają się tu echa poezji staropolskiej), przestrzegając przed groźbą cywilizacyjnej i moralnej katastrofy.