TEATR POLSKI W POZNANIU
Wielotygodniowe publiczne umieranie polskiego papieża było dla mnie spektaklem zawstydzającym i niezrozumiałym. Wyglądało na kupczenie śmiercią jako towarem ściągającym publiczność.
Teraz można w pigułce przeżywać te trudne chwile sprowadzone do pop-teatru, oglądając nużący spektakl poznańskiego Teatru Polskiego dla wielbicieli widowisk rekonstrukcyjnych. Twórcy rekonstruują bowiem ostatni tydzień życia Jana Pawła II, a następnie przygotowań do jego pogrzebu. Przy zastosowaniu naturalistycznych środków, ale i oczywistych teatralnych skrótów, oddają naturalną brzydotę umierania. Śmierć nie wybiera bowiem formy odchodzenia wedle społecznej rangi i zasług. Stawiają przy tym twórcy, ale dość delikatnie, jakby w obawie przed protestami, pytanie o sens epatowania umieraniem papieża, cytują wypowiedzi ludzi zafascynowanych tym teatrem życia i śmierci. Na koniec zapraszają publiczność od udziału w łże ceremonii funeralnej, czyli przemarszu wokół wystawionego na pokaz Dostojnego Ciała. Sęk w tym, że to aktor(łac. actor), osoba grająca jakąś rolę w teatrze lub fi... More – widzowie udają, że żegnają papieża, aktor udaje zmarłego papieża, a całość budzi mieszane uczucia. Wprawdzie teatr dołożył starań, aby zaprezentować solidne aktorstwo i wzorowe przygotowanie techniczne, całość jednak nasuwa skojarzenie z przekupniami w jerozolimskiej świątyni.
Najwyraźniej przeceniony spektakl, w gruncie rzeczy banalny i żerujący na micie papieskim.
Tomasz Miłkowski
PS. W obawie o stronniczość przytaczam prezentację teatru, tak anonsującego swoją produkcję: „2 kwietnia 2005 roku o 21:37 papieski lekarz Renato Buzzonetti stwierdził zgon Jana Pawła II. W jednej chwili całe życie społeczne i kulturalne stanęło w miejscu. Spektakl jest oparty na dokumentacji medycznej i wspomnieniach najbliższych współpracowników, w tym S. Dziwisza i M. Mokrzyckiego. Inspiracją jest m.in.: film Alberta Serry Śmierć Ludwika XIV. Przyglądamy się ostatnim chwilom życia Karola Wojtyły i pytamy: czy wobec śmierci i choroby jesteśmy równi?, gdzie jest granica w ukazywaniu choroby i cierpienia? czym się ona staje, kiedy wszystko to co prywatne, staje się publicznym? Są to szczególnie ważne pytania w społeczeństwie, które wciąż nie pogodziło się ze śmiercią Jana Pawła II – tego być może ostatniego Boga na ziemi’.
TWÓRCY: Reżyseria: Jakub Skrzywanek Dramaturgia(gr. dramatourgia), 1. twórczość dramatyczna, ogół utwo... More: Paweł Dobrowolski Muzyka: Karol Nepelski Scenografia i reżyseria światła: Agata Skwarczyńska Kostiumy: Paula Grocholska Choreografia(gr. choreia = taniec + grapho = piszę), sztuka tworzenia u... More: Agnieszka Kryst Wideo: Rafał Paradowski, Liubov Gorobiuk Konsultant medyczny: dr Michał Błoch Konsultacje pielęgniarskie: Aldona Marciniak Konsultacje językowe i tłumaczenie na język włoski: Magdalena Krupa, Nicola Marra Konsultacje z
języka łacińskiego: Magdalena Chrzuszcz Charakteryzacjanadawanie twarzy aktora wyglądu zgodnego z założeniami in... More: Jola Łobacz, Magdalena Chrzuszcz Asystentka kompozytora: Oktawia Pączkowska Inspicjenci: Magdalena Matusewicz, Karol Gromek Konsultacje prawne: kancelaria DotLaw
OBSADA:
Mariusz Adamski, Alan Al-Murtatha, Piotr Dąbrowski, Michał Kaleta, Piotr Kaźmierczak, Barbara Krasińska, Jakub Papuga, Monika Roszko, Andrzej Szubski, Kornelia Trawkowska, Bogdan Żyłkowski oraz chórzyści
Spektakl od 16. roku życia.
Spektakl zawiera sceny, które w sposób naturalistyczny ukazują chorobę i umieranie. U niektórych widzów i widzek sceny te mogą wywołać trudne emocje.
[Fot. Magda Hueckel/ mat. Teatru]