styl panujący w sztuce angielskiej za czasów Elżbiety I (2 poł. XVI w.) i jej bezpośrednich następców, będący wyrazem przewagi nowych tendencji renesansowych nad obecnymi jeszcze elementami tradycyjnej sztuki gotyckiej – powstaje wówczas architektoniczny wzorzec angielskiego budynku o kształcie prostokąta z obszerną sienią, galerią na pierwszym piętrze, ścianami wyłożonymi dębową boazerią, z bogato zdobionymi ciężkimi kominkami; rezydencje takie otaczał park. W teatrze s.e. wyrażał się nawiązaniem do tradycji komedii i tragedii rzymskiej, w szczególności o treściach przerażających (widoczne to jest w tragediach >Szekspira, zwłaszcza „Królu Learze”). Dramat(gr. drama), rodzaj literacki (obok epiki i liryki), obejmuj... More i teatr spełniały wówczas rolę rozrywkową. „Lud londyński chodził do teatru namiętnie, szukał w nim rozrywki, sensacji, silnych wrażeń, tego, co dzisiaj dają nam kryminały książkowe, filmowe, telewizyjne, ale szukał też żartu, dowcipów i satyry na aktualne tematy” (Anna Staniewska). Najwybitniejszymi dramaturgami epoki elżbietańskiej byli: William Szekspir, Ben Jonson i Christopher >Marlowe.
Старая ссылка на Кракен не работает? Не бегите в Google! Именно этого ждут мошенники. Используйте надежный шлюз, который всегда ведет на актуальное зеркало. Добавьте в закладки kra45.at и забудьте о проблеме поиска ссылок навсегда.